คือผมอยู่กับพี่ชายและแม่ แยกทางกับพ่อครับ พี่ผมอายุ 25 ผมอายุ 18 เข้าประเด็นนะครับ เวลาพี่มาขอตังแม่ไปทำนู่นนี่ พี่เขาจะได้ไปง่ายๆเลย ทั้งที่อายุปานนั้นควรมีงานมีการทำ จริงๆก็มีแหละครับแต่โดนไล่ออกบ่อยมาก บุรงบุหรี่ก็ชอบมาดูดใกล้เสื้อผ้าที่ตากไว้ แม่ก็ไม่ว่าซักคำ กินข้าวเสร็จก็ไปนอนพุงกาง มีแต่ผมที่ต้องมาคอบเก็บให้ตลอด แล้วผมมีเงินในบัญชีหมื่นกว่า แม่ก็ให้พี่ถอนเงินผมไปซ่อมรถของเขาหมดเลยครับ ผิดกับผม ที่ขอเงินนิดๆหน่อยๆก็โดนว่าใช้ฟุ่มเฟือย เวลาผมทำไรผิด แม่กับพี่จะรุมด่าๆๆ ผม อย่างกะผมทำไฟไหม้บ้านอย่างงั้นแหละ ผมรู้สึกว่า ผมไม่ควรเกิดมาเลยครับ จริงๆพี่ผมมีวีรกรรมที่แย่กว่านั้นอีกครับ อย่างเงินหายก็โทษผม อะไรที่ไม่ดีโทษผมทุกอย่าง แม่ก็เชื่อพี่ไปหมดทุกอย่างเลย ที่ว่ามาทั้งหมดบอกเลยว่า ไม่มีประโยคไหนที่ไม่จริง บางทีผมก็ไม่อยากอยู่ที่นี่ ใครว่าบ้านคือสถานที่ ที่ดีที่สุด คำคำนี้ผมไม่เคยเข้าใจเลยครับ  และอีกอย่างผมก็เคยทะเลาะกับแม่นะครับ ผมพูดสิ่งที่ผมรู้สึกกับบ้านนี้ให้ฟังแทบทั้งหมด แต่ก็ไม่มีอะไรเปลี่ยนเลย อยากรู้ว่าผมควรทำไงดีครับทางมันตันไปหมด มันมืดไปหมด