สวัสดีครับ ผมมีเรื่องราวที่เพิ่งพบเจอกับตัวเองมาไม่นานแชร์ให้ได้อ่านกันครับ
ผมมีแฟนอยู่คนนึงครับเธอเป็นรุ่นน้องผมสมัยผมเรียนมัธยม ซึ่งผมกับแฟนคนนี้อายุห่างกันได้ราวๆ2ปี ซึ่งเอาจริงๆช่วงเรียนอยู่มัธยมผมแทบจะไม่เคยเจอเธอด้วยซ้ำครับ แต่เราได้มาเจอและทำความรู้จักกันในช่วงที่ผมเรียนอยู่ปี1 ซึ่งวันนั้นเป็นงานบวชเพื่อนสนิทในแก็งค์ผม ผมเลยได้ไปรว่มงานบวชของเพื่อนและได้พบกับเธอ เธอได้มาร่วมงานบวชกับคุณแม่ของเธอ เราแอบมองหน้ากันอยู่เป็นพักๆพอจบจากช่วงงานบวชเธอได้แอดFacebookมาหาผมแล้วเราก็เริ่มทำความรู้จักจนได้ตกลงเป็นแฟนกัน หลังจากนั้นไม่นานเธอก็ได้ไปเรียนต่อมหาลัยครับ แต่ที่ที่ไปเรียนต่อค่อนข้างจะห่างจากมหาลัยที่ผมเรียนมาก แต่มันไม่ได้ส่งผลกระทบอะไรกับความรักของเราเลย เรา2คนพยามจะเติมเต็มช่วงเวลาที่มันขาดหายตลอด เช่นเวลาเรา2คนกลับบ้านก็จะหาเวลาเจอกัน ไปเที่ยวด้วยกัน กินของอร่อยๆด้วยกัน หรือช่วงเวลาปิดเทอมเราก็จะผลัดกันไปหากันและกันตามความสะดวกของเรา ความรักของเป็นแบบนี้มาเรื่อยๆ ผมจะพูดกับเธอเสมอว่า ผมขอโทษนะที่ผมมีเวลาให้เขาได้แค่นี้ ขอโทษที่ผมไม่มีมากมายเหมือนคนอื่นเขา ขอโทษที่ไม่สามารถพาไปเที่ยวไหนไกลๆได้เหมือนคนอื่นและผมสัญญากับเธอว่า ถ้าผมเรียนจบไปผมจะรีบหางานทำและเอาเงินบางส่วนจากเงินเดือนพาเธอไปเที่ยวที่ที่เธออยากไป อยากใช้เวลาอยู่กับเธอ อยากชดใช้เวลาที่เสียไป ผมสัญญากับเธอแบบนี้มาตลอด3ปี จนผมได้เรียนจบเมื่อไม่กี่เดือนที่ผ่านมาครับ ผมเลยรีบไปหางานทำในช่วงที่ผมรอรับปริญญาเพื่อจะเอาเงินบางส่วนมาใช้จ่ายในงานรับปริญญาและพาเธอเที่ยว ซื้อของที่เธออยากได้และที่สำคัญผมได้ลองคุยเรื่องมั่นหมายกับแม่ของผมว่าหลังจากเธอเรียนจบผมคงเก็บเงินได้สักก้อนนึงอยากไปมั่นหมายเธอไว้ก่อน ผมเล่าให้แม่พร้อมอนาคที่ผมวาดไว้โดยมีเธอคือศูนย์กลางของอนาคตนี้ แต่แล้วมีอะไรบางอย่างเริ่มๆเปลี่ยนไป เธอดูโมโหผมง่ายมากๆทั้งที่เมื่อก่อนไม่ไช่แบบนี้ เธอดูรำคาญผมทุกๆครั้งที่ผมโทรหาเธอ ทั้งๆที่เมื่อก่อนเธออยากให้ผมโทรหาเธอทุกเวลา แต่ผมก็ได้ปลอบใจตัวเองว่าช่วงนี้เธอคงเรียนหนัก เวลาเธอโมโหผม ผมก็จะพยามหาเรื่องตลกมาเล่าให้ฟังเผื่อเธอจะหายโมโหบ้าง แต่ว่าเรื่องตลกทั้งหลายที่ผมเล่าไปมันกลับไม่ตลกแล้วมันกลายเป็นเรื่องที่น่ารำคาญไปซะแล้ว แต่ผมก็พยามที่จะทำให้เธอกลับมาเป็นคนเดิมของผมให้ได้ ไม่ว่าจะเป็นการถ่ายรูปที่ทำท่าติ๊งต๊องที่เธอชอบให้ผมถ่ายส่งให้บ่อยๆ การร้องเพลงแล้วส่งไปให้เธอฟัง การที่ผมบอกรักเธอทุกคืนก่อนนอนถึงแม้ว่าวันนั้นเธอจะบอกผมมาแค่ "อืม" ผมก็ยังทำแบบนี้ไปเรื่อยๆจนไม่กี่อาทิตย์ที่ผ่านมา เธอมาบอกผมว่า "ไม่ต้องพยามอะไรแล้ว มันไม่ทันแล้ว เธอได้เจอแล้ว ได้เจอคนที่สามารถพาเธอไปเที่ยวได้โดยที่เธอไม่ต้องรอ เจอคนที่สามารถให้เธอในสิ่งที่เธออยากได้ " พอผมได้ยินประโยคเหล่านี้ผมแทบล้มทั้งยืน สิ่งที่ผมวาดฝันไว้ สิ่งที่ผมอยากทำให้เธอมาตลอดมาถึงตอนนี้มันไม่ทันแล้ว ผมช้าไปไช่ไหมครับ ผมทำทุกอย่างให้เธอช้าไปไช่ไหมครับ ผมทำอะไรไม่ถูกเลยได้แต่เดินเข้าไปกอดแม่ และบอกแม่ว่า"ผมทำให้เขาช้าไปแม่ เขาได้ไปเจอสิ่งที่ทำให้เค้าไม่ต้องรอแล้วแม่" แม่ไม่ได้พูดอะไร แต่แม่กอดผมแน่นกว่าทุกที น้ำตาแม่ไหลหนักพอๆกับผมและแม่ก็ลูบหัวผมแล้วก็ยิ้มให้ผม ผมสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นแบบบอกไม่ถูก
สุดท้ายนี้ถ้าเราได้เข้ามาอ่านพี่อยากจะบอกเราว่า
"ไปใช้ชีวิตของตัวเองนะ อย่าหลงเข้ามาในชีวตพี่อีก
เพราะครั้งหน้าพี่อาจจะรู้วิธีรักษาเราให้นานกว่านี้ก็ได้"
#แด่คุณผู้เคยเป็นโลกทั้งใบของเรา
ไม่รู้จะระบายให้ใครฟังดี ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะครับ
ความรักที่ทำให้ไม่ทัน
ผมมีแฟนอยู่คนนึงครับเธอเป็นรุ่นน้องผมสมัยผมเรียนมัธยม ซึ่งผมกับแฟนคนนี้อายุห่างกันได้ราวๆ2ปี ซึ่งเอาจริงๆช่วงเรียนอยู่มัธยมผมแทบจะไม่เคยเจอเธอด้วยซ้ำครับ แต่เราได้มาเจอและทำความรู้จักกันในช่วงที่ผมเรียนอยู่ปี1 ซึ่งวันนั้นเป็นงานบวชเพื่อนสนิทในแก็งค์ผม ผมเลยได้ไปรว่มงานบวชของเพื่อนและได้พบกับเธอ เธอได้มาร่วมงานบวชกับคุณแม่ของเธอ เราแอบมองหน้ากันอยู่เป็นพักๆพอจบจากช่วงงานบวชเธอได้แอดFacebookมาหาผมแล้วเราก็เริ่มทำความรู้จักจนได้ตกลงเป็นแฟนกัน หลังจากนั้นไม่นานเธอก็ได้ไปเรียนต่อมหาลัยครับ แต่ที่ที่ไปเรียนต่อค่อนข้างจะห่างจากมหาลัยที่ผมเรียนมาก แต่มันไม่ได้ส่งผลกระทบอะไรกับความรักของเราเลย เรา2คนพยามจะเติมเต็มช่วงเวลาที่มันขาดหายตลอด เช่นเวลาเรา2คนกลับบ้านก็จะหาเวลาเจอกัน ไปเที่ยวด้วยกัน กินของอร่อยๆด้วยกัน หรือช่วงเวลาปิดเทอมเราก็จะผลัดกันไปหากันและกันตามความสะดวกของเรา ความรักของเป็นแบบนี้มาเรื่อยๆ ผมจะพูดกับเธอเสมอว่า ผมขอโทษนะที่ผมมีเวลาให้เขาได้แค่นี้ ขอโทษที่ผมไม่มีมากมายเหมือนคนอื่นเขา ขอโทษที่ไม่สามารถพาไปเที่ยวไหนไกลๆได้เหมือนคนอื่นและผมสัญญากับเธอว่า ถ้าผมเรียนจบไปผมจะรีบหางานทำและเอาเงินบางส่วนจากเงินเดือนพาเธอไปเที่ยวที่ที่เธออยากไป อยากใช้เวลาอยู่กับเธอ อยากชดใช้เวลาที่เสียไป ผมสัญญากับเธอแบบนี้มาตลอด3ปี จนผมได้เรียนจบเมื่อไม่กี่เดือนที่ผ่านมาครับ ผมเลยรีบไปหางานทำในช่วงที่ผมรอรับปริญญาเพื่อจะเอาเงินบางส่วนมาใช้จ่ายในงานรับปริญญาและพาเธอเที่ยว ซื้อของที่เธออยากได้และที่สำคัญผมได้ลองคุยเรื่องมั่นหมายกับแม่ของผมว่าหลังจากเธอเรียนจบผมคงเก็บเงินได้สักก้อนนึงอยากไปมั่นหมายเธอไว้ก่อน ผมเล่าให้แม่พร้อมอนาคที่ผมวาดไว้โดยมีเธอคือศูนย์กลางของอนาคตนี้ แต่แล้วมีอะไรบางอย่างเริ่มๆเปลี่ยนไป เธอดูโมโหผมง่ายมากๆทั้งที่เมื่อก่อนไม่ไช่แบบนี้ เธอดูรำคาญผมทุกๆครั้งที่ผมโทรหาเธอ ทั้งๆที่เมื่อก่อนเธออยากให้ผมโทรหาเธอทุกเวลา แต่ผมก็ได้ปลอบใจตัวเองว่าช่วงนี้เธอคงเรียนหนัก เวลาเธอโมโหผม ผมก็จะพยามหาเรื่องตลกมาเล่าให้ฟังเผื่อเธอจะหายโมโหบ้าง แต่ว่าเรื่องตลกทั้งหลายที่ผมเล่าไปมันกลับไม่ตลกแล้วมันกลายเป็นเรื่องที่น่ารำคาญไปซะแล้ว แต่ผมก็พยามที่จะทำให้เธอกลับมาเป็นคนเดิมของผมให้ได้ ไม่ว่าจะเป็นการถ่ายรูปที่ทำท่าติ๊งต๊องที่เธอชอบให้ผมถ่ายส่งให้บ่อยๆ การร้องเพลงแล้วส่งไปให้เธอฟัง การที่ผมบอกรักเธอทุกคืนก่อนนอนถึงแม้ว่าวันนั้นเธอจะบอกผมมาแค่ "อืม" ผมก็ยังทำแบบนี้ไปเรื่อยๆจนไม่กี่อาทิตย์ที่ผ่านมา เธอมาบอกผมว่า "ไม่ต้องพยามอะไรแล้ว มันไม่ทันแล้ว เธอได้เจอแล้ว ได้เจอคนที่สามารถพาเธอไปเที่ยวได้โดยที่เธอไม่ต้องรอ เจอคนที่สามารถให้เธอในสิ่งที่เธออยากได้ " พอผมได้ยินประโยคเหล่านี้ผมแทบล้มทั้งยืน สิ่งที่ผมวาดฝันไว้ สิ่งที่ผมอยากทำให้เธอมาตลอดมาถึงตอนนี้มันไม่ทันแล้ว ผมช้าไปไช่ไหมครับ ผมทำทุกอย่างให้เธอช้าไปไช่ไหมครับ ผมทำอะไรไม่ถูกเลยได้แต่เดินเข้าไปกอดแม่ และบอกแม่ว่า"ผมทำให้เขาช้าไปแม่ เขาได้ไปเจอสิ่งที่ทำให้เค้าไม่ต้องรอแล้วแม่" แม่ไม่ได้พูดอะไร แต่แม่กอดผมแน่นกว่าทุกที น้ำตาแม่ไหลหนักพอๆกับผมและแม่ก็ลูบหัวผมแล้วก็ยิ้มให้ผม ผมสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นแบบบอกไม่ถูก
สุดท้ายนี้ถ้าเราได้เข้ามาอ่านพี่อยากจะบอกเราว่า
"ไปใช้ชีวิตของตัวเองนะ อย่าหลงเข้ามาในชีวตพี่อีก
เพราะครั้งหน้าพี่อาจจะรู้วิธีรักษาเราให้นานกว่านี้ก็ได้"
#แด่คุณผู้เคยเป็นโลกทั้งใบของเรา
ไม่รู้จะระบายให้ใครฟังดี ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะครับ