สวัสดีค่ะ พอดีมีคำถามที่อยากจะรู้ มากกว่าความคิดของตัวเอง อยากได้ข้อคิดดีๆๆจากหลายๆคน (เล่าแบบงงๆนะคะ)อาจมีข้อความเขียนไม่รุเรื่อง เพราะเล่าแบบง่ายๆ ยังไงลองอ่านกันดูแล้วแชร์กันค่ะ(ขอบอกว่าเราเปนคนเหนแก่ตัวเลยในเรื่องนี้)
เราคบกับแฟนมา4ปีจะเข้า5ปีค่ะ ปีแรกเรายุด้วยกันคะ เริ่มเข้าปีที่2เราต้องไปเรียนต่อเมืองนอก ปีที่3เราเรียนจบพร้อมกลับมายุกับเขาหางานแถวบ้านทำ แต่เริ่มเข้าปีที่4ที่บ้านอยากให้ไปเรียนรุต่อสายงานอื่น แล้วมันต้องเข้ากทม.เพื่อเรียนใช้เวลาทั้งหมดเกือบ4เดือน(ซึ่งบ้านยุต่างจังหวัดคะ) แล้วเราก่ต้องห่างกันอีก แต่ตลอดเวลาที่ผ่านมาเราเข้าใจกันรักกันดีค่ะ อาจมีนอยกันบ้าง ที่ไม่ได้ยุด้วยกันเหมือนคู่อื่นเขา พอเราเรียนจบสายงานนี้แล้วต้องทำงานต่อที่กทม.ที่หางานง่ายกว่ายุแถวบ้าน แฟนเราก่เข้าใจดีนะคะ ไม่ได้มีปันหาอะไร
พอเราทำงานได้5-6เดือนเรายอมรับค่ะ ว่าเราเริ่มเปลี่ยนไป(เพราะติดเพื่อนติดเที่ยว)เลยทำให้แฟนเราเริ่มน้อยใจร้องไห้ เริ่มที่จะตีห่างจากที่เคยไว้ใจ ก่เริ่มไม่ไว้ใจเราเต็ม100 ทะเลากัน เริ่มไม่เข้าใจกัน เรารุตัวดีว่าเราเปนคนผิดที่ปล่อยให้เขาต้องยุคนเดียว เราพยามเตมที่ที่จะให้เขาไว้ใจเรา แต่ก่กลายเปนว่าบางทีเขาเริ่มที่จะให้เวลากับงานกับเพื่อนร่วมงาน (จิงก่ไม่แปลกที่เขาจะมีเพื่อนมีสังคมใหม่ๆ) ล่าสุดทะเลาะกัน จนเขาพุดมาประโยคนึงว่า “ถ้าที่พุดมาทั้งหมด ไม่ได้มีน้ำตาระหว่างพิมเรยย เราคงยื้อกันมานานมาก รักเราไม่เหมือนเดิม ในบางคำพุด บางประโยค กาเหมือนรุ้ว่า มันไม่มีความรุสึกอะไรในคำพุดเหล่านั้นแล้ว” ทำให้เราน้ำตาแตกเลยค่ะ เพราะคือเขาเองต่างหากที่ไม่มีน้ำตา เราเลยถามเขาว่าในเมื่อเปนแบบนี้เราควรถอยคนละก้าวมั้ย
(ความจิงเรายุไกลเราก่เข้าใจดียุแล้วในข้อนี้)เราก่บอกเขายุหลายครั้งว่าเราเหมือนคนเหนแก่ตัวที่ดึงเขาไว้ที่ไม่ปล่อยเขา จิงแล้วเขาอาจเจอคนที่ดีกว่าเรา ยุด้วยกันได้ ดูแลได้ ที่ไม่เหมือนเราที่ยุไกล แต่เขากับบอกว่าเขายอมรับว่ามันไม่เหมือนเดิม ไม่100เหมือนเคย แคร์น้อยลง แต่เขาก่บอกว่ายังรักเหมือนเดิม ไม่เคยเปลี่ยน แค่ความกลัวที่ยังมียุในใจ ทำให้เรารุสึกว่าเคาก่ยังรีกกันดี ก่มาลองคุยกันดีๆอีกสักครั้ง ผ่านมาสองวัน เขางานยุ่ง เวลากลับบ้านเริ่มไม่ค่อยทักหา หายไปหลายชม. จิงใจจิงเข้าใจนะว่าทำงาน แต่มันต่างจากเดิมที่เคยทักมาว่ายุไหนทำไรกลับบ้านแล้ว คำพวกนี้เริ่มหายไป (เอาง่ายๆคือเขาให้เวลากับตัวเขาเองมากว่าที่จะเอาเวลาทั้งหมดมาให้เรา) เราทราบดี แต่บางทีเรารอโทสับให้เขาตอบ มันรุสึกแย่เวลาที่เขาหายไป จากที่เคยเปนที่นึง ก่กลายเปนที่สุดท้าย (เราสับสนว่าเราควรเดินหน้าพยามต่อไป)หรือ(เราควรปล่อยเขาไป ยอมเสียใจตั้งแต่ตอนนี้)
เราอยากได้ความคิดเหน ยังไงตอบเข้ามากันได้นะคะ
ควรไปต่อหรือปล่อยเขาไป
เราคบกับแฟนมา4ปีจะเข้า5ปีค่ะ ปีแรกเรายุด้วยกันคะ เริ่มเข้าปีที่2เราต้องไปเรียนต่อเมืองนอก ปีที่3เราเรียนจบพร้อมกลับมายุกับเขาหางานแถวบ้านทำ แต่เริ่มเข้าปีที่4ที่บ้านอยากให้ไปเรียนรุต่อสายงานอื่น แล้วมันต้องเข้ากทม.เพื่อเรียนใช้เวลาทั้งหมดเกือบ4เดือน(ซึ่งบ้านยุต่างจังหวัดคะ) แล้วเราก่ต้องห่างกันอีก แต่ตลอดเวลาที่ผ่านมาเราเข้าใจกันรักกันดีค่ะ อาจมีนอยกันบ้าง ที่ไม่ได้ยุด้วยกันเหมือนคู่อื่นเขา พอเราเรียนจบสายงานนี้แล้วต้องทำงานต่อที่กทม.ที่หางานง่ายกว่ายุแถวบ้าน แฟนเราก่เข้าใจดีนะคะ ไม่ได้มีปันหาอะไร
พอเราทำงานได้5-6เดือนเรายอมรับค่ะ ว่าเราเริ่มเปลี่ยนไป(เพราะติดเพื่อนติดเที่ยว)เลยทำให้แฟนเราเริ่มน้อยใจร้องไห้ เริ่มที่จะตีห่างจากที่เคยไว้ใจ ก่เริ่มไม่ไว้ใจเราเต็ม100 ทะเลากัน เริ่มไม่เข้าใจกัน เรารุตัวดีว่าเราเปนคนผิดที่ปล่อยให้เขาต้องยุคนเดียว เราพยามเตมที่ที่จะให้เขาไว้ใจเรา แต่ก่กลายเปนว่าบางทีเขาเริ่มที่จะให้เวลากับงานกับเพื่อนร่วมงาน (จิงก่ไม่แปลกที่เขาจะมีเพื่อนมีสังคมใหม่ๆ) ล่าสุดทะเลาะกัน จนเขาพุดมาประโยคนึงว่า “ถ้าที่พุดมาทั้งหมด ไม่ได้มีน้ำตาระหว่างพิมเรยย เราคงยื้อกันมานานมาก รักเราไม่เหมือนเดิม ในบางคำพุด บางประโยค กาเหมือนรุ้ว่า มันไม่มีความรุสึกอะไรในคำพุดเหล่านั้นแล้ว” ทำให้เราน้ำตาแตกเลยค่ะ เพราะคือเขาเองต่างหากที่ไม่มีน้ำตา เราเลยถามเขาว่าในเมื่อเปนแบบนี้เราควรถอยคนละก้าวมั้ย
(ความจิงเรายุไกลเราก่เข้าใจดียุแล้วในข้อนี้)เราก่บอกเขายุหลายครั้งว่าเราเหมือนคนเหนแก่ตัวที่ดึงเขาไว้ที่ไม่ปล่อยเขา จิงแล้วเขาอาจเจอคนที่ดีกว่าเรา ยุด้วยกันได้ ดูแลได้ ที่ไม่เหมือนเราที่ยุไกล แต่เขากับบอกว่าเขายอมรับว่ามันไม่เหมือนเดิม ไม่100เหมือนเคย แคร์น้อยลง แต่เขาก่บอกว่ายังรักเหมือนเดิม ไม่เคยเปลี่ยน แค่ความกลัวที่ยังมียุในใจ ทำให้เรารุสึกว่าเคาก่ยังรีกกันดี ก่มาลองคุยกันดีๆอีกสักครั้ง ผ่านมาสองวัน เขางานยุ่ง เวลากลับบ้านเริ่มไม่ค่อยทักหา หายไปหลายชม. จิงใจจิงเข้าใจนะว่าทำงาน แต่มันต่างจากเดิมที่เคยทักมาว่ายุไหนทำไรกลับบ้านแล้ว คำพวกนี้เริ่มหายไป (เอาง่ายๆคือเขาให้เวลากับตัวเขาเองมากว่าที่จะเอาเวลาทั้งหมดมาให้เรา) เราทราบดี แต่บางทีเรารอโทสับให้เขาตอบ มันรุสึกแย่เวลาที่เขาหายไป จากที่เคยเปนที่นึง ก่กลายเปนที่สุดท้าย (เราสับสนว่าเราควรเดินหน้าพยามต่อไป)หรือ(เราควรปล่อยเขาไป ยอมเสียใจตั้งแต่ตอนนี้)
เราอยากได้ความคิดเหน ยังไงตอบเข้ามากันได้นะคะ