สวัสดีค่ะนี้เป็นกระทู้แรกของเรา คือเรากับแฟนครบกันมา 7 ปีได้แล้ว แต่ที่บ้านเค้าไม่ยอมรับเราเพราะเราเป็นเพศที่สาม แฟนเราดีกับเรามากดีทุกอย่างไม่เคยที่จะทำให้เราเสียใจ มีแต่เราที่ทำให้เค้าเสียใจ มาตลอดคนเดียว แต่ขอเสียของเค้าคือ เอาแต่ใจตัวเอง(เรารับได้เพราะเราชินและเป็นคนที่ชอบเอาใจด้วย) ไม่สนใจใครสนแค่เราคนเดียว ปากร้ายหน้านิ่งถึงคั้นคนรอบข้างว่าเค้าหยิ่ง ขี้น้อยใจร้องไห้เก่ง เค้าชอบห้ามเราทำนุ้นนี้นุ้นในสิ่งที่เค้าไม่ชอบ และไม่ยอมให้ห้างไปไหน ขี้หุงสุดๆ(เราไม่ได้สวยนะคะเราแค่เข้ากับคนง่ายใครๆก็ว่าเราออกทางเจ้าชู้) คือสรุปกับเราเค้าดีทุกอย่างให้เราเดิน100ในสิ่งที่เค้าให้ได้ แต่...ปัญหาอยู่ที่พ่อกับแม่เราที่ไม่ชอบเค้าเพราะในความคิดของท่านเราอยู่กับคนนี้ไม่ได้มีอะไรดีขึ้นมาเลยจะทำอะไรก็ไม่ได้ต้องรอต้องขอเค้าทุกอย่างจะไปหาท่านก็ยากจะทำงานดีๆเงินเยอะไปก็ยาก(บ้านเราจนมากหนี้เกือบล้าน) คือเอาง่ายๆเราคนนึ้งเหมือนกับเป็นเสาหลักของบ้าน มันยากที่จะพูดและอธิบาย คือท่านไม่ชอบให้เราเป็นแบบนี้ อยากให้เราหางานทำดีๆ เป็นอิสระ อยากทำไรก็ทำ ตลอด7ปีท่านไม่เห็นเรามีเงินเก็บเงินส่งให้ใช้หรืเงินที่อจากเอาไปทำอะไรก็ได้ตามใจตัวเอง เวลากลับบ้านไปคนเดียวก็ไม่ได้พอไปสองคนอีกคนก็ทำหน้าไม่พอใจ มันทำให้ขัดหูขัดตาท่านทั้งไปที่เป็นแบบนี้ท่านไม่ชอบอยู่แล้วแต่ก็ยังไม่มีการเข้าหา ไม่สนทนาทำหน้าบึ้งตึงตลอดเวลาโกดหงุดหงิดเราก็ต้องไปง้อไปสนใจเค้ามากกว่าท่าน ท่านบอกเสียใจที่เราเป็นแบบนี้ไม่สนใจท่านเลย และไม่เป็นอิสระเลย แต่เราสรุปแล้วว่าเราจะเลิกและหายไปเลยไม่พบไม่เจอกับแฟนเราอีก และจะปิดทุกอย่างจะตั้งใจตั้งหน้าตั้งตาทำให้สิ่งที่ถูกต้อง เราอยากรู้ว่าเราทำแบบนี้ถูกแล้วใช่ไหม อยากให้ทุกคนเป็นเราและแฟนเรา ว่าจะคิดอย่างไรรู้สึกอย่างไรบ้าง ถ้าเป็นเราเราทำถูกไหมเป้นแบบนี้ถูกหรือป่าว และถ้าเป็นแฟนเราเจอแบบนี้จะคิดอย่าวไรรู้สึกแบบไปไหน (คือเรายังไม่ได้ยอกกับแฟนเราว่าจะเลิกแต่จะกลับบ้านก่อนแล้วค่อยบอกแล้วก้เลิกไปเลยหายไปเลยไม่ต้องเจอกันอีก) ขอความคิดเห็นหน่อยค่ะ