การมีเชื้อHIV

ในสายตาคนอื่นอาจจะดูหน้ารังเกียจ
แต่สำหรับผมทำใจยอมรับได้ ก็คิดว่าเป็นแค่โรค โรคนึงที่ต้องอยู่กับเราไปตลอดชีวิต  ถ้าผมกินยาตามที่หมอสั่งอย่างสม่ำเสมอ. โรคนี้มันก้จะไม่ทำร้ายผม
  ถึงแม้ว่าจะมีคน กลัวโรค นี้กัน  อยู่บ้าง
สำหรับผมจิงๆอยากบอกแม่น่ะครับ แต่ ผมรักแม่มากผมคิดว่าถ้าผมยังสามารถดูแลตัวเองได้ก้ไม่จำเป็นต้องบอกเขา ผมก้เลยคิดว่าเราจะเอาเวลามาเครียดทำไมล่ะ เครียดไปก้ไม่ดีกับร่างกาย  มาดูแลสุขภาพให้ดี ดีกว่า ผมจะได้อยู่กับ คนที่ผมรักไปนานๆ
ใครจะกลัวใครจะรังเกียจผม  ผมก้ไม่สนใจ
ผมสนใจที่ว่าผมทำวันนี้ให้ดีที่สุดก้พอแล้ว
  ผมเป็นผู้ติดเชื้อ คนนึงครับผมไม่โทดเลยว่าการผิดพลาดครั้งนั้น จะทำให้ชีวิตผมเปลี่ยนไป  แต่กลับทำให้ผมเข้มแข็ง มากขึ้น.  ผมว่ายังไงมันก้กลับไปแก้ไขอะไรไม่ได้แล้ว. แค่ทำวันนี้ให้ดีที่สุดก็พอ