ขอเกริ่นก่อนว่า จขกท.อายุ 18 ค่ะ ช่วงรอมหาลัยเปิดก็หางานพาร์ทไทม์ทำ เป็นครั้งแรกค่ะ
ได้งานใกล้บ้าน เป็นสถานที่แห่งหนึ่งที่เปิดให้นักท่องเที่ยวเข้าชมได้ตามปกติ (ขอสงวนชื่อไว้ค่ะ) จขกท.ได้งานฝ่ายการตลาด หน้าที่หลักๆคือยืนหน้าห้องขายตั๋ว แนะนำโปรโมชั่นต่างๆ รวมถึงแนะนำบริการต่างๆเพื่อจูงใจให้ลูกค้าอยากซื้อบัตรเข้าไปด้านใน ด้วยความที่จขกท.พูดภาษาอังกฤษได้ เลยได้มาอยู่ตรงนี้
แน่นอนว่าได้เจอสังคมผู้ใหญ่วัยทำงานครั้งแรก ก็ต้องเจอเรื่องที่บางทีเราก็ไม่ชิน
ปล.อาจเว้นวรรคอ่านยาก จขกท.พิมพ์ในโทรศัพท์ค่ะ
1. เพื่อนร่วมงานส่วนใหญ่จะเป็นพี่ๆอายุ 30 ปีขึ้นไป ชอบถามเรื่องส่วนตัว แล้วเอาไปปรุงแต่งเพื่อเอาไปเม้าท์กับคนอื่นๆลับหลัง
เช่น ถามว่าเรามีแฟนยัง เราเองก็คิดว่าไม่จำเป็นต้องปิดบังอะไร ก็ตอบไปว่ามีแล้ว
(ต่างคนต่างทำงานค่ะไม่เคยทำไรที่ไม่ควร)
เขาก็ตอบกลับมาว่า อายุแค่นี้มีแฟนแล้วเหรอ แก่แดดจัง พี่อายุ 30+ ไม่เคยมีเลย นี่ได้กันแล้วล่ะสิ เราช็อคค่ะ คำถามรุนแรงไปรึเปล่า หรือเพราะเราไม่ชิน เราเลยตอบไปว่า ไม่เคยค่ะ
เขาก็ตอบว่า ไม่เชื่อหรอก เด็กสมัยนี้ไม่มีใครซิงหรอก แล้วเขาก็เอาไปเม้าท์กับคนอื่นในแผนกว่าเราไม่ซิงแล้ว ประมาณว่าถามจากเรามาแล้วโดยตรง
2. เราเป็นคนที่จัดได้ว่าหน้าตาดี (อิงจากปากคนอื่นเอา) เวลามีงานอะไรของที่ทำงาน เช่นการแสดงต่างๆ จะมีคนมาติดต่อขอให้เราไปแสดงด้วยตลอด ใหญ่สุดก็เคยมีคนมาขอให้เราไปเป็นนางสงกรานต์ แต่หัวหน้าเราจะเป็นคนที่ไม่ให้เราไปทำอะไรเลย การแสดงจะขาดกี่คนก็แล้วแต่ หัวหน้าจะส่งคนอื่นไปแทนหมด สี่ห้าคนก็ให้ไป ขอแค่เราต้องอยู่ ต้องไม่ไปไหน
แต่พอคนแสดงเขาไม่อยากแสดงรอบต่อไปแล้ว เพราะร้อน ชุดอึดอัด หัวหน้าก็ส่งเราไปแทนคนนั้น หนึ่งวันแสดงสองรอบ ทั้งหมดสามวัน โดยที่เราไม่ได้ซ้อมกับคนในทีมมาก่อน
ทำให้รู้สึกแย่มากๆ และตอนสงกรานต์ช่วงไม่มีลูกค้า พนักงานทุกคนจะมารวมตัวกันเล่นน้ำ เราเองก็อยากไปเล่นบ้าง ตอนกำลังจะเดินไป หัวหน้าก็เข้ามายืนขวางแล้วบอกให้เราอยู่ตรงนี้ เผื่อลูกค้าจะมาซื้อบัตร ห้ามไปไหน เราก็ทำได้แค่ยืนมองทุกคนเล่นน้ำกัน แผนกเรารวมกันอยู่ตรงนั้นหมดเลย เล่นน้ำถ่ายรูปกันแม้แต่หัวหน้าก็ด้วย
เรามาตั้งกระทู้นี้เพราะวันนี้เพิ่งเจออีกแล้ว คือเขามาติดต่อให้เราเป็นคนต้อนรับคนใหญ่คนโตที่จะมาวันพรุ่งนี้ โดยให้เราใส่ชุดไทยสวยๆ
แต่หัวหน้าส่งคนอื่นไปแทนเรา และให้เหตุผลว่าเราต้องอยู่ขายแค่ตรงนี้
เราทำมาหลายเดือนแล้ว บางทีก็ท้อมากๆที่เจอทั้งนิสัยเพื่อนร่วมงาน นิสัยลูกค้าบางคน อะไรหลายๆอย่าง เราคิดจะลาออก บางทีเราก็กลับบ้านมาร้องไห้กับแม่บ่อยๆ แม่เราบอกว่ามันคือประสบการณ์ชีวิตและรายได้ที่จะนำไปใช้ตอนเข้ามหาลัย เราเลยจำเป็นต้องอยู่ต่อจนกว่าม.จะเปิด แต่แม่ก็เคารพการของเรา เขาไม่อยากเห็นเราทำงานแบบไม่มีความสุข เลยอยากได้ความคิดเห็นจากหลายๆคนว่า
คิดเห็นกันอย่างไรบ้างคะ ทั้งเรื่องเหตุผลของเพื่อนร่วมงานและหัวหน้าที่เขาทำแบบนั้น บางทีเราอาจจะอ่อนต่อเรื่องพวกนี้เกินไปเพราะเพิ่งเจอสังคมแบบนี้เป็นครั้งแรก.
ทำพาร์ทไทม์ครั้งแรกในชีวิต เจอแบบนี้จะอยู่ต่อดีไหมคะ?
ได้งานใกล้บ้าน เป็นสถานที่แห่งหนึ่งที่เปิดให้นักท่องเที่ยวเข้าชมได้ตามปกติ (ขอสงวนชื่อไว้ค่ะ) จขกท.ได้งานฝ่ายการตลาด หน้าที่หลักๆคือยืนหน้าห้องขายตั๋ว แนะนำโปรโมชั่นต่างๆ รวมถึงแนะนำบริการต่างๆเพื่อจูงใจให้ลูกค้าอยากซื้อบัตรเข้าไปด้านใน ด้วยความที่จขกท.พูดภาษาอังกฤษได้ เลยได้มาอยู่ตรงนี้
แน่นอนว่าได้เจอสังคมผู้ใหญ่วัยทำงานครั้งแรก ก็ต้องเจอเรื่องที่บางทีเราก็ไม่ชิน
ปล.อาจเว้นวรรคอ่านยาก จขกท.พิมพ์ในโทรศัพท์ค่ะ
1. เพื่อนร่วมงานส่วนใหญ่จะเป็นพี่ๆอายุ 30 ปีขึ้นไป ชอบถามเรื่องส่วนตัว แล้วเอาไปปรุงแต่งเพื่อเอาไปเม้าท์กับคนอื่นๆลับหลัง
เช่น ถามว่าเรามีแฟนยัง เราเองก็คิดว่าไม่จำเป็นต้องปิดบังอะไร ก็ตอบไปว่ามีแล้ว
(ต่างคนต่างทำงานค่ะไม่เคยทำไรที่ไม่ควร)
เขาก็ตอบกลับมาว่า อายุแค่นี้มีแฟนแล้วเหรอ แก่แดดจัง พี่อายุ 30+ ไม่เคยมีเลย นี่ได้กันแล้วล่ะสิ เราช็อคค่ะ คำถามรุนแรงไปรึเปล่า หรือเพราะเราไม่ชิน เราเลยตอบไปว่า ไม่เคยค่ะ
เขาก็ตอบว่า ไม่เชื่อหรอก เด็กสมัยนี้ไม่มีใครซิงหรอก แล้วเขาก็เอาไปเม้าท์กับคนอื่นในแผนกว่าเราไม่ซิงแล้ว ประมาณว่าถามจากเรามาแล้วโดยตรง
2. เราเป็นคนที่จัดได้ว่าหน้าตาดี (อิงจากปากคนอื่นเอา) เวลามีงานอะไรของที่ทำงาน เช่นการแสดงต่างๆ จะมีคนมาติดต่อขอให้เราไปแสดงด้วยตลอด ใหญ่สุดก็เคยมีคนมาขอให้เราไปเป็นนางสงกรานต์ แต่หัวหน้าเราจะเป็นคนที่ไม่ให้เราไปทำอะไรเลย การแสดงจะขาดกี่คนก็แล้วแต่ หัวหน้าจะส่งคนอื่นไปแทนหมด สี่ห้าคนก็ให้ไป ขอแค่เราต้องอยู่ ต้องไม่ไปไหน
แต่พอคนแสดงเขาไม่อยากแสดงรอบต่อไปแล้ว เพราะร้อน ชุดอึดอัด หัวหน้าก็ส่งเราไปแทนคนนั้น หนึ่งวันแสดงสองรอบ ทั้งหมดสามวัน โดยที่เราไม่ได้ซ้อมกับคนในทีมมาก่อน
ทำให้รู้สึกแย่มากๆ และตอนสงกรานต์ช่วงไม่มีลูกค้า พนักงานทุกคนจะมารวมตัวกันเล่นน้ำ เราเองก็อยากไปเล่นบ้าง ตอนกำลังจะเดินไป หัวหน้าก็เข้ามายืนขวางแล้วบอกให้เราอยู่ตรงนี้ เผื่อลูกค้าจะมาซื้อบัตร ห้ามไปไหน เราก็ทำได้แค่ยืนมองทุกคนเล่นน้ำกัน แผนกเรารวมกันอยู่ตรงนั้นหมดเลย เล่นน้ำถ่ายรูปกันแม้แต่หัวหน้าก็ด้วย
เรามาตั้งกระทู้นี้เพราะวันนี้เพิ่งเจออีกแล้ว คือเขามาติดต่อให้เราเป็นคนต้อนรับคนใหญ่คนโตที่จะมาวันพรุ่งนี้ โดยให้เราใส่ชุดไทยสวยๆ
แต่หัวหน้าส่งคนอื่นไปแทนเรา และให้เหตุผลว่าเราต้องอยู่ขายแค่ตรงนี้
เราทำมาหลายเดือนแล้ว บางทีก็ท้อมากๆที่เจอทั้งนิสัยเพื่อนร่วมงาน นิสัยลูกค้าบางคน อะไรหลายๆอย่าง เราคิดจะลาออก บางทีเราก็กลับบ้านมาร้องไห้กับแม่บ่อยๆ แม่เราบอกว่ามันคือประสบการณ์ชีวิตและรายได้ที่จะนำไปใช้ตอนเข้ามหาลัย เราเลยจำเป็นต้องอยู่ต่อจนกว่าม.จะเปิด แต่แม่ก็เคารพการของเรา เขาไม่อยากเห็นเราทำงานแบบไม่มีความสุข เลยอยากได้ความคิดเห็นจากหลายๆคนว่า
คิดเห็นกันอย่างไรบ้างคะ ทั้งเรื่องเหตุผลของเพื่อนร่วมงานและหัวหน้าที่เขาทำแบบนั้น บางทีเราอาจจะอ่อนต่อเรื่องพวกนี้เกินไปเพราะเพิ่งเจอสังคมแบบนี้เป็นครั้งแรก.