เรารู้สึกว่าแม่รักน้องมากกว่าเรามาตั้งแต่ตอนเด็ก แต่เราก้อเข้าใจได้นะ เพราะเราเองเรียนไม่เก่ง ดื้อบ้างตามอายุตามวัย เที่ยวเก่ง ดื่มด้วย แต่เราก้อไม่เคยที่จะไม่เรียน เราเรียนจบ ป.ตรีมาได้พร้อมเพื่อนที่จบปกติ ไม่ได้จบช้ากว่าหรืออะไร จบมาก้อทำงานปกติเหมือนคนอื่น แต่งานที่ทำก้อไม่ได้มีเงินเดือนเยอะอะไรมาก พอดูแลตัวเองได้
ความรู้สึกที่แม่รักน้องมากกว่าเรามันมีมาเรื่อยๆตั้งแต่เด็กเลย แต่ก้ออย่างที่บอกน้องเราเรียนเก่ง ทำอะไรให้เค้าภูมิใจตลอด มาช่วงที่เราเรียนจบทำงานเราก้อทำอะไรเอาตลอดซักผ้ารีดผ้า ซื้อของกินเข้าบ้าน แต่ต่างกับน้องเรานะ เรียนที่กทม เรียนจบก้อทำงานที่ กทมเลย กลับบ้านอาทิตย์ล่ะหน กลับเย็นวันศุกร์แล้วก้อกลับปทำงานเช้าวันจันทร์ แต่แม่ดูแลน้องมากกว่าเรา ซักผ้ารีดผ้าให้ตลอด เสื้อผ้าของใช้ตอนที่น้องเริ่มทำงานก้อซื้อแต่ที่มียี่ห้อดีดีให้ใส่ จากปกติวันธรรมดาที่แม่จะไม่ทำกับข้าว เย็นวันศุกร์ก้อจะเตรียมรอน้องทุกอาทิตย์  เราเคยทะเลาะกันกับแม่แรงมากจนไม่คุยกันเลย เป็นเดือน คือการที่พูดคุยของเราที่พูดกับแม่ไม่ว่าจะเรื่องอะไรเค้าไม่เคยจะฟังเราเลย และว่าเราเถียงตลอด บ้างครั้งเราพูดีดีเค้าก้อจะโมโหใส่ และในบางครั้งที่เราอดโมโหไม่ได้เราก้อเสียงดังใส่เค้าเหมือนกัน จนตอนนี้เราเหมือนกับว่าถ้าเค้าดูแลอารมณ์ไม่ดีหรือโมโหเราก้อจะเงียบไม่พูด ไปข้างนอกหรือหนีเข้าห้องไป มันมีหลายเรื่องที่ทำให้เราคิดนะว่าเค้าเกลียดเรารึป่าว เราเครียดมาก เหนื่อยเบื่อ ไม่อยากทำไร บ้างทีนึกไปถึงว่าไม่อยากจะอยู่แล้ว เพราะเค้าไม่มีเราก้อได้มีแต่น้องคนเดียวเค้าจะสบายใจกว่าที่มีเราอยู่ด้วย เราเหมือนส่วนเกินอ่ะ 
แล้วตอนนี้เหมือนเค้าจะไปอยู่กะน้องแต่เค้าจะขายบ้านหรือให้คนอื่นเช่าเราไม่เข้าใจเค้าเลยแล้วเราจะไปอยู่ที่ไหนล่ะคงต้องไปเช่าห้องอยู่เองช่ายมั้ย
เครียดมากอยากระบายรู้ว่าคิดแบบนี้มันบาปที่ตัวเองแต่ไม่ไหวอ่ะเครียดจริงๆ คือทะเลาะกันหลายครั้งคุยกันหลายครั้งสรุปสุดท้ายก้อมาเป็นเหมือนเดิมคุยกันได้ไม่นานก้อทะเลาะกัน ต้องให้ทำยังไง แม่จะรู้ตัวมั้ยว่าที่เค้าทำบ้างครั้งทำให้เราเหมือนจะเกลียดน้องไปเลย