สวัสดีคะ เราอายุ18ปี เรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่6

อดีตนะค่ะสถานะที่บ้านเป็นครอบครัวใหญ่คะอยู่กันหลายคนอาวุโสสุดคือปู่ย่า ต่อมาคือพ่อ และป้า(แฟนลุง) มีพี่ชาย1คน พี่สาว1 คน (ทั้งสองเป็นลูกพี่ลูกน้อง ซึ่งเขาคือลูกของป้า) และเราเอง รวม7คน เราอาศัยอยู่ในอพาร์ทเม้นท์ ซึ่งอยู่ชั้นล่างทั้งหมด มี4ห้องโดยแยกกันอยู่

พูดถึงปู่และย่านะคะ ท่านทั้งสองเปิดร้านขายของใต้อพาร์ทเม้นท์ รวมระยะเวลา20กว่าปีแล้ว โดยที่ท่านได้เลี้ยงหลานถึง3คน คือพี่เรา2คนและตัวเราเองคนเล็ก ท่านลำบากมาก เราช่วยปู่กับย่าขายของตลอดคะตั้งแต่เด็ก ปู่เป็นยามตอนกลางคืนและปู่ก็ได้ขายของไปด้วย ส่วนกลางวันย่าก็ขาย ร้านเราจึงเปิด24ชั่วโมงคะ และเราก็นอนที่ห้องย่าทุกคืนมาตลอด ทั้งรักและผูกพันธ์มาก

เล่าถึงพ่อบ้าง พ่อและแม่เลิกกันตอนเราเกิดได้แค่3เดือน เราไม่มีแม่ ไม่ได้กินนม พอโตมาเริ่มรู้ความเราก็เห็นพ่อมีแม่เลี้ยงและเขาก็ดีกับเรามากๆ แต่พ่อเราก็กลับบ้านไม่ตรงเวลาเมาทะเลาะกัน จนได้เลิกกันในที่สุด ซึ่งตอนนั้นเราอยู่ประถม แต่ต่อมาพ่อเราแต่งงานใหม่อีกตอนเราอยู่มัธยมต้น แต่เราเริ่มโตแล้วเลยไม่เลี้ยงว่าแม่ เรียกแต่พี่ ส่วนผู่หญิงคนนี้ก็มีลูกติด2คน ชายหญิงรุ่นคราวเดียวกับเราเลย พ่อเราให้เขาทุกอย่างหลงเขามากเลี้ยงลูกเขา แต่ลูกตัวเองให้เงินแค่เดือนละ2000บาท เรารู้สึกน้อยใจมากที่โดนแบ่งเงิน คือทุกอย่างพ่อควรจะดูแลเราให้เรา แต่มันไม่ใช่ ทุกคนก็ปลอบเราว่าพ่อต้องมีครอบครัวไม่งั้นก็เที่ยวเตร่ไม่มีเงินเก็บ เราก็พยายามนึกเสมอน่ะว่า เอ้า แล้วเราล่ะ เราคือสิ่งสำคัญที่เขาต้องดูแลเก็บเงินเพื่อเรางัย แต่ทุกอย่างก็เหมือนเดิมพ่อเราก็ยังคงเที่ยวไม่เปลี่ยนจนได้เลิกกับผู้หญิงคนนี้

พูดถึงตัวเราบ้างคะ ตอนประถมเรียนดีสอบได้ที่ต้นๆ ที่1 ที่2 ที่3 ตลอด ไม่เคยตกจากนี้ เราพยายามตั้งใจเรียน ขยันเรียนพิเศษ เพื่อให้พ่อภูมิใจเอาใบเกรดมาแลกเงินบ้าง แลกของบ้าง พ่อเขาก็ให้เราแหละ ให้ได้แต่เงินและสิ่งของ ยกเว้นความรักและการดูแลเขาไม่เคยมีให้เราเลย ทั้งที่อยู่ใกล้กันตึกเดียวกัน แต่หัวใจช่างไกลกันจริงๆ พอเข้าม.ต้น เกรดเราก็ดีไม่ดคยต่ำกว่า3.6 แลพจนกระทั่งขึ้นม.ปลาย เราก็ยังคงคะแนนได้ดี แต่ทุกอย่างก็ไม่ได้เป็นดั่งที่หวัง

จุดพลิกผันคะ ย่าเราป่วยหนักคือท่านมีโรคประจำตัวมาตั้งแต่ยังเป็นสาวแล้ว เกี่ยวกับโรคโลหิตจาง และท่านก็ได้จากเราไปในที่สุด ตอนนั้นชีวิตเรามืดมาก ถึงแม่จะมีทุกคนอยู่รอบข้างตัวเรา แต่ก็ไม่มีใครแทนย่าได้ และเราก็ย้ายไปอยู่กับน้องสาวย่าที่ต่างจังหวัด ย้ายไปต่อม.ปลายที่นู้น แต่ตอนที่ย่าจากไปใหม่ๆ เรามานอนกับพ่อ แต่พ่อจะกลับเช้าบ้าง ตี3ตี4บ้าง คือเที่ยวผู้หญิงอะค่ะ เราเสียใจ ร้องไห้ว่าทำไม เราทำดีมาตลอด เราขอแค่พ่ออยู่กับเรา ให้กำลังใจกัน คืออายุมากขึ้นทำไมต้องดิ้นรนหาแต่เรื่องพวกนี้ พ่อทำเหมือนอยู่กับเราไม่มีความสุข เรากราบเราไหว้เราขอร้อง ท่านก็จะโกหกว่าไม่ได้ไป แถไปเรื่อย จนทะเลาะกัน ทุกวันนี้อยู่ต่างจังหวัดคนทีาบ้านก็โทรมาบอกตลอดว่าพ่ออ่ะแย่มากน่ะจะหมดตัวแล้ว เที่ยวอย่างเดียว หาความสุขใส่ตัวเอง เฝส่งให้เราแค่2000บาท ที่เหลือคือเปย์สาวหมด คือหมดหนทางจริงๆ เราเสียใจและไม่อยากเจอหน้าพ่อเลย ไม่อยากคุย ไม่อยากเกี่ยวข้องใดๆทั้งสิ้น

ผู้อ่านช่วยบอกทีได้ไหมคะว่าควรทำยังงัย
ควรจะรู้สึกหรือแก้ไขยังงัย

ตอนนี้เราโกรธ และไม่อยากเจอพ่ออีกตลอดขีวิต เขาทำให้เราเสียน้ำตา และเสียความรู้สึกมาตลอด เป็นปมด้อยว่าทำไมต้องมีพ่อแบบนี้

มีวิธีแก้หรือคำแนะนำอะไรไหมคะ