ความสัมพันธ์กับแม่ที่เราหาทางออกไม่เจอ

 สวัสดีค่ะ เข้าเรื่อง พ่อกับแม่เราเลิกกันตอนเราอายุ 8 เดือนค่ะ สาเหตุที่เรารู้คือย่ากับยายไม่ถูกกัน เราไม่สนใจเรื่องนี้ค่ะว่าเราเป็นมายังไงทั้งสองฝ่ายพูดไม่เหมือนกัน พูดทำร้ายฝ่ายตรงข้าม พ่อก็ไม่เล่าแล้วก็ไม่พูด เราเหนื่อยที่จะฟังและหาคำตอบแล้วค่ะ จากข้อตกลงตอนนั้นเราได้อยู่กับพ่อ ส่วนแม่แต่งงานใหม่ค่ะ มีลูกมีครอบครัวของเขา พ่อก็เป็นคนเลี้ยงเรามา จากนั้นเราย้ายตามปู่กับพ่อมาต่างจังหวัดค่ะ เราจำหน้าได้แม่ตอนอายุ 8 หรือ 9 ขวบ เราไม่ค่อยได้กลับมาบ้านเกิดค่ะ ก็จะวน 2-3 ปีกลับครั้งนึง เราจะทักทายกับแม่แล้วกลับมานอนบ้านพ่อ แม่ไม่เคยมาหาเราสักครั้งที่ต่างจังหวัดเลยค่ะ.
    ตอนนี้ จขกท อายุ 20 แล้วค่ะ พ่อดูแลดีมากค่ะ ไม่ลำบากอะไร รับส่งตลอด พึ่งปล่อยเราตอนเข้ามหาลัยนี้เอง เราไม่เคยโทรหาแม่เพราะแม่ก็ไม่โทรหาเราเหมือนกัน พึ่งมาโทรก็ตอนอายุ 18-19 โทรมาปีนึงไม่น่าจะเกิน 5 ครั้งนะคะ  มันเริ่มเป็นความสัมพันธ์ที่แย่มากๆ เพราะพักหลังๆเริ่มโทรบ่อยขึ้น เรารู้สึกอึดอัดค่ะ แม้แต่เรียกว่าแม่เรายังกล้าๆกลัวๆ เหมือนเขาเป็นคนแปลกหน้า เราพยายามเปิดใจแต่ทำไม่ได้ซักที ในหัวเรายังมีความเจ็บปวดอยู่ลึกๆ ทั้ง ทำไมตอนเราแยกจากเขาตั้งแต่ 8 เดือนเขาไม่เคยมาหาเราเลยล่ะ, ทำไมเขาไม่เคยโทรมาในวันเกิด, เราเกลียดวันแม่ที่โรงเรียนเพราะมันไม่เคยมีใครมา เราจะหยุดวันนี้แล้วพ่อก็จะพาไปกินไอติมแทนค่ะ
   เมื่อไม่นานแม่โทรหาเรา เราบอกแม่ว่า "น้องไม่คุ้นเคยที่คุยแบบนี้ เราไม่มีความทรงจำร่วมกันเลย น้องไม่รู้ว่าต้องทำตัวยังไงที่น้องรับโทรศัพท์เพราะลูกต้องรับโทรศัพท์แม่ นั่นคือเหตุผล" ทุกครั้งเราจะแทนตัวเองว่าน้อง เรามาตั้งกระทู้เพราะว่า เรารู้ว่าเราพูดแรง เราไม่ได้ตั้งใจ มันทำให้เราคิดมาก มันแปลกๆ เราไม่มีหนทางจริงๆ เรื่องบางเรื่องมันยากที่จะเข้าใจจริงๆนะคะ ถ้าคุณเป็นแม่คน คุณจะโทรมาหาเราในวันเกิดไหมคะ? คุณจะกลับมาเยี่ยมลูกอายุ 8 เดือนที่ไม่อย่านมสักครั้งของคุณรึป่าว? คุณมีเหตุผลใช่ไหมที่คุณไม่มา? บอกสิ คุณรออะไรอะ?