กระทู้นี้เป็นกระทู้ที่ตั้งขึ้นสำหรับคนที่แอบรัก ทั้งแบบ ชายหญิงปกติ หรือเพศใดก็ตาม 
การแอบรักแน่นอนมันคือการซ่อนความรู้สึกโดยที่ไม่กล่าวออกไปให้อีกฝ่ายรับรู้เป็นอาการแบบว่าคอยพร่ำเพ้ออยู่ฝ่ายเดียวแทบทุกเวลาที่มีความรู้สึก
ถ้าอาการหนักอาจเก็บไปฝันละเมอเพ้อต่อในความฝัน ซึ่งบางคนอาจมีความสุขกับความรู้สึกที่เก็บไว้ฝ่ายเดียวก็ขอให้มีความสุขกับการได้เพ้ออยู่คนเดียว
แต่สำหรับคนที่อึดอัดที่แบบทำไมเราต้องมานั่งเก็บความรู้สึกแบบนี้ฝ่ายเดียวทั้งที่การเก็บไว้แบบนี้โครตทรมานเลย อยากบอกว่า "พูดออกไปเถอะ" 
ความจริงจะสมหวังหรือเจ็บปวดก็ยอมรับมันอย่างน้อยก็ได้พูดความรู้สึกทั้งหมดที่รู้สึกออกไปตอนที่ยังมีเวลาและโอกาสได้เจอเค้าอยู่ อย่างเราได้แค่เก็บไว้ในใจตลอดมาทั้งที่เราชอบเค้ามานาน แต่ด้วยใจที่ไม่กล้าพอได้แต่คอยแอบมอง ต่อให้เค้าจะไปนั่งมุมไหนเราก็จะพยายามมองไปและที่ำคัญเรามีความรู้สึกมากมายที่อยากพูดออกไปแต่ก็ไม่กล้าจนโอกาสนั้นของเราหมดลงเพราะตอนนี้ก็จบการศึกษาแล้วเราทุกคนต่างแยกย้ายไปตามเส้นทางของตน 
มันทำให้เรายิ่งเสียใจว่าทำไมโอกาสมีตั้งหลายหนตอนที่เจอหน้าทุกวันทำไมไม่พูดออกไป กลัวเจ็บหรือเพราะอะไรทำไมไม่พูดออกไป
คือสุดท้ายแล้วการซ่อนความรู้สึกทั้งหมดที่มีโดยเก็บไว้ในใจคนเดียวมันเจ็บกว่าการบอกไปแต่เค้าคิดไม่ตงกันอีกมั๊ง เพราะแบบนี้สำหรับเรามันอึดอัดมาก
แบบบางทีเดินสวนกันหรือประจัญหน้ากันเราก้ได้แค่มองทั้งที่ในหัวใจมีเรื่องราวเป็นล้านคำที่อยากพูดออกไปจนตอนนี้ไม่เจอเค้าอีกแล้ว ไม่ว่าจะทำอะไรเราก็คิดถึงแต่เค้าแม้แต่เวลาเราไปเที่ยวกับเพ่อนหรือกับครอบครัวเราก็จะคิดว่าถ้ามีเค้าด้วยมันคงดีเนอะ ไม่ว่าจะกิน นอน เดิน นั่งก็จะคิดถึงแต่เค้าโดยที่เค้าไม่เคยรู้เลยว่ามีคนคนหนึ่งที่คิดถึงเค้าตลอดเวลา นั่นแหละทั้งหมดที่กล่าวไปบางทีการเก็บไว้ให้มันเป็นความลับในหัวใจอาจเจ็บมากกว่าการพูดออกไปให้เค้ารู้ตัวเพราะถึงแม้จะผิดหวังแต่เราก้มีขีดจำกัดของความเจ็บแต่การแอบเพ้อไปเรื่อยๆคนเดียวแบบนี้เราจะทรมานไปตลอดกาลและความทรมานนี้จะไม่สิ้นสุดถ้าเราไม่ได้พูดออกไป บางทีการได้กล่าวไปแต่เค้าไม่รับรักมันก้เจ็บแต่มันก้ทำให้เราตั้งสติและรู้ว่า เออ คนนี้เค้าไม่โอเคกับเราเราเองก้จะได้ไปเริ่มต้นใหม่กับคนที่ใช่และเหมาะกับเราที่เข้ากันได้ไง แต่ถ้าเก็บไว้ความทรมานนี้จะอยู่ในใจเราตลอดไปและเค้าก้ไม่มีวันได้รู้ สนับสนุนคนที่กล้าบอกคนที่แอบชอบนะ
พวกคุณเก่งจริงๆ