เริ่มเลยนะคะ
เรามีเพื่อนสนิทเป็นกลุ่มใหญ่ ตอนนี้คือจบม.6แล้ว เรากับเพื่อนคนนึงไปเรียนต่อที่เดียวกันค่ะ
พอใกล้ถึงวันปฐมนิเทศ เพื่อนที่ไปเรียนกับเราเข้ามาบอกว่า "เธอไปตกลงกับแม่เธอมานะ ว่าจะเอายังไง " มันเหมือนเป็นคำสั่ง (คือผู้ปกครองต้องไปประชุมด้วย ง่ายๆคือเขาอยากให้แม่เราเอาแม่เขาไปด้วยกัน)
แล้วพอเราบอกว่า ต้องรอดูก่อน เพราะแม่เราทำงานไม่เหมือนคนอื่น เป็นงานทำความสะอาด ต้องรอดูว่าวันนี้ออกกี่ห้อง ๆ เผื่อแม่ไม่ได้ไปประชุม จบปุ้บ เขาก็บอกว่า เกี่ยวไร (เราก็งงอ่ะมันต้องเกี่ยวแน่นอน )
เราก็ถามเขาไปอีกว่า ถ้าแม่เธอไปกับแม่เรา แล้วเธอล่ะไปยังไง
เขาก็ตอบว่า ไม่เป็นไร! เดี๋ยวกูไปหาซื้อรถใหม่เอง
(ใส่อารมณ์ แล้วก็เดินไปถามเพื่อนอีกคนว่าซื้อรถต้องจ่ายอะไรยังไงบ้าง)
พอเราคิดแล้ว เราก็กลัวเขาโกรธเราไง เราเลยบอกไปว่า ไปกับเรานี่แหละ (ลืมบอกว่าเราไป ว่าเราจะเอารถไปเอง)
กลับบ้านไปเราก็เอาเรื่องนี้เล่าให้แม่ฟัง แม่บอกว่าไม่ชอบคนสั่ง อีกอย่างงานก็ต้องรอดูอีก เราเลยทักไปบอกเพื่อนว่า " แม่เธอคงไม่ได้ไปกับแม่เราแล้วนะ เพราะแม่เราอาจจะไม่ว่างวันนั้นจริงๆ เราเลยไม่กล้ารับปาก " เขาอ่านนะแต่เขาไม่ตอบ
ผ่านมา2วัน พรุ่งนี้ก็ต้องไปปฐมนิเทศแล้ว เพื่อนเราก็ยังทักมาถามเราอยู่นะว่า ตกลงยังไง เราก็บอกไปเหมือนเดิม แต่เขาตอบมาได้เจ็บมาก บอกว่า คราวหน้าไม่ต้องรับปากอีก แก้ปัญหาไม่ทัน แล้วตบท้ายว่า ไม่ต้องเอาเรื่องนี้ไปบอกแม่แกนะ เดี๋ยวความเป็นเพื่อนเราจะน้อยลง ตอนนี้คือร้องไห้ไปแล้ว เราบอกล่วงหน้าไปตั้ง2วันว่ารับปากไม่ได้ เมื่อก่อนเพื่อนคนนี้ไม่ปากร้ายแบบนี้นะ เหมือนเราผิดฝ่ายเดียวอ่ะ เราผิดเรายอมรับ แต่คุณผิดคุณไม่ยอมรับ มันไว้ใจกันไม่ได้แล้ว พรุ่งนี้เราจะมองหน้าเขาติดไหมคะ เรากังวลมาก ขอบคุณที่อ่านนะคะ เราเคยเป็นซึมเศร้า แล้วเราก็กลัวจะเป็นอีกเพราะเพื่อนคนนี้ 😢
(ถ้างงก็ขออภัยด้วยนะคะ)
เพื่อนสนิท
เรามีเพื่อนสนิทเป็นกลุ่มใหญ่ ตอนนี้คือจบม.6แล้ว เรากับเพื่อนคนนึงไปเรียนต่อที่เดียวกันค่ะ
พอใกล้ถึงวันปฐมนิเทศ เพื่อนที่ไปเรียนกับเราเข้ามาบอกว่า "เธอไปตกลงกับแม่เธอมานะ ว่าจะเอายังไง " มันเหมือนเป็นคำสั่ง (คือผู้ปกครองต้องไปประชุมด้วย ง่ายๆคือเขาอยากให้แม่เราเอาแม่เขาไปด้วยกัน)
แล้วพอเราบอกว่า ต้องรอดูก่อน เพราะแม่เราทำงานไม่เหมือนคนอื่น เป็นงานทำความสะอาด ต้องรอดูว่าวันนี้ออกกี่ห้อง ๆ เผื่อแม่ไม่ได้ไปประชุม จบปุ้บ เขาก็บอกว่า เกี่ยวไร (เราก็งงอ่ะมันต้องเกี่ยวแน่นอน )
เราก็ถามเขาไปอีกว่า ถ้าแม่เธอไปกับแม่เรา แล้วเธอล่ะไปยังไง
เขาก็ตอบว่า ไม่เป็นไร! เดี๋ยวกูไปหาซื้อรถใหม่เอง
(ใส่อารมณ์ แล้วก็เดินไปถามเพื่อนอีกคนว่าซื้อรถต้องจ่ายอะไรยังไงบ้าง)
พอเราคิดแล้ว เราก็กลัวเขาโกรธเราไง เราเลยบอกไปว่า ไปกับเรานี่แหละ (ลืมบอกว่าเราไป ว่าเราจะเอารถไปเอง)
กลับบ้านไปเราก็เอาเรื่องนี้เล่าให้แม่ฟัง แม่บอกว่าไม่ชอบคนสั่ง อีกอย่างงานก็ต้องรอดูอีก เราเลยทักไปบอกเพื่อนว่า " แม่เธอคงไม่ได้ไปกับแม่เราแล้วนะ เพราะแม่เราอาจจะไม่ว่างวันนั้นจริงๆ เราเลยไม่กล้ารับปาก " เขาอ่านนะแต่เขาไม่ตอบ
ผ่านมา2วัน พรุ่งนี้ก็ต้องไปปฐมนิเทศแล้ว เพื่อนเราก็ยังทักมาถามเราอยู่นะว่า ตกลงยังไง เราก็บอกไปเหมือนเดิม แต่เขาตอบมาได้เจ็บมาก บอกว่า คราวหน้าไม่ต้องรับปากอีก แก้ปัญหาไม่ทัน แล้วตบท้ายว่า ไม่ต้องเอาเรื่องนี้ไปบอกแม่แกนะ เดี๋ยวความเป็นเพื่อนเราจะน้อยลง ตอนนี้คือร้องไห้ไปแล้ว เราบอกล่วงหน้าไปตั้ง2วันว่ารับปากไม่ได้ เมื่อก่อนเพื่อนคนนี้ไม่ปากร้ายแบบนี้นะ เหมือนเราผิดฝ่ายเดียวอ่ะ เราผิดเรายอมรับ แต่คุณผิดคุณไม่ยอมรับ มันไว้ใจกันไม่ได้แล้ว พรุ่งนี้เราจะมองหน้าเขาติดไหมคะ เรากังวลมาก ขอบคุณที่อ่านนะคะ เราเคยเป็นซึมเศร้า แล้วเราก็กลัวจะเป็นอีกเพราะเพื่อนคนนี้ 😢
(ถ้างงก็ขออภัยด้วยนะคะ)