สวัสดีครับ วันนี้ผมเองมีเรื่องราวเกี่ยวกับเรื่องความรักมาไห้เพื่อนๆ ได้ช่วยผมตัดสินใจกับเรื่องนี้หน่อย เฮ้อ
คือเรื่องมันเกิดเมื่อ 8ปีที่แล้วครับ .. ผมเจอผู้หญิงอยู่คนนึง ซึ่งตอนนั้นเราตั้งคู่ยังอายุน้อยมาก บ้านเราสองคนอยู่ใกล้กัน ได้เจอกันบ้างตามความบังเอิญอยู่บ่อย จนกระทั่งวันนึงเราเริ่มจะได้มีการคุยกัน ได้มีการคบหาดูใจกันไปได้สักพัก เค้าอายุน้อยกว่าผม1 ปีครับ ระหว่างที่เราคบหาดูใจกัน เค้าเป็นผู้หญิงที่ค่อนข้างจะดีเลยทีเดียว เข้ามาเต็มเติมทุกอย่าง ซึ่งตอนนั้นตัวผมเอง ทำตัวไม่ดีเลย ไม่ค่อยสนใจ ไม่ค่อยดูแล ผมจะเป็นนิสัยเกๆ นิดๆ อะครับ ซึ่งตอนนั้นก็ยอมรับว่าตัวผมเองไม่สามารถทำไห้เค้ามีความสุขได้ มีแต่ทำให้เค้าเสียใจ เราสองคนก็คบหากันมาได้สักพัก ผมไม่แน่ใจว่า 1ปีกี่เดือน แต่คือพักหลัง เค้าเหมือนเสียใจบ่อยๆ เหมือนผมไม่เคยทำอะไรเพื่อเค้าเลย ผมเข้าใจพอเค้าเสียใจ ตอนนั้นอาจมีใครเข้ามาทำไห้เค้ารู้สึกว่า ไม่มีผมเค้าก็อยู่ได้ หลังจากนั้นการกระทำทุกอย่างเค้าก็เปลี่ยนไป เค้าเริ่มจะไม่สนใจผม เริ่มไม่แคร์ เริ่มไม่สนใจเหมือนตอนแรก เริ่มพูดไม่คิดถึงใจกัน .. แล้วมันก็เป็นอย่างที่ผมคิด ตัวเค้าเปิดรับใครเข้ามาคุยระหว่างคบกับผม เพราะตัวผมเองที่ตกขาดบกพร่องในหลายๆอย่าง ( แต่ผมไม่เคยนอกใจเค้านะ ) จะออกไปต่างติดเพื่อนมากกว่า ซึ่งเรื่องจุดจบความรักเราในหลังนี้คือเค้าบอกเลิกผม โดยการไปคบกับรุ่นพี่คนนึงที่เคยเห็นหน้าเห็นตาแต่ไม่สนิท ซึ่งพอผมเสียเค้าไปผมทำใจไม่ได้เลย ผมคิดถึงความดีคิดถึงตัวเค้าคิดถึงเวลาที่อยุ่ด้วยกันตลอดเลย ซึ่งมันเป็นสิ่งที่ผมจำไว้อย่างนึงตลอดว่า สักวันผมจะต้องดีพอ เพื่อไห้เค้ากลับมาแล้วเค้าจะไม่ลำบากและทำทุกๆอย่างสิ่งที่ผมพลาดไป
ขอข้ามไปเลยแล้วกันนะครับ เราสองคนถึงเลิกกันไปกันไปปี55 ตั้งแต่ปี55-58 ผมติดตามค่อยดูเค้าอยุ่ตลอดและผมคิดในใจเสมอว่าถ้ามีโอกาสผมจะต้องได้ทำในสิ่งที่ผมพลาดไป ได้ดูแลเค้าไห้ได้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่พอปลายปี58 ตัวผมเองกลับต้องเจอมรสุมชีวิตอย่างนึงซึ่งต้องขาดการติดต่อขาดช่องทางการที่จะค่อยดูเธออยุ่ห่างๆ ตั้งแต่ ปลายปี58-ปลายปี60 ซึ่งเวลาก็ผ่านไปจนถึงที่ผมกลับมาอยุ่ในจุดเดิม กลับกลายเป็นโชคชะตาลิขิตไว้ เราสองคนได้คุยกัน ได้ถามไถ่กัน ต่างถามเรื่องต่างๆของกันและกัน ซึ่งผมเองรู้สึกดีใจมากๆ จนแบบหวังว่าจะมีทางที่จะได้เค้าคืนมา แต่จริงๆแล้วเค้าเองก็ได้มีไครค่อยดูแลอยุ่แล้ว แฟนใหม่เค้าเป็นผู้ชายที่เพอร์เฟคถูกอย่าง ครอบครัวค่อนข้างจะพร้อมและแฟนใหม่ดูแลเค้าดีมาก จนผมเองก็ถอดใจเพราะองค์ประกอบหลายๆอย่าง ( บ้านผมค่อนข้างจน ) แต่แล้วพอเวลาผ่านไปเค้าสองคนกลับเลิกกันซึ่งช่วงที่เลิกกันแรกๆ เธอโทรมาปรึกษาผม มีร้องไห้บ้าง ผมเองก็รู้สึกไม่สบายใจที่เห็นเธอเป็นแบบนี้ พยายามปรอบใจเธอ พยายามค่อยพูดให้เธอรู้สึกไม่เคลียด ค่อยให้กำลังใจ แต่ป่าวเลย ผมไม่สามารถทำไห้เธอรู้สึกดีได้เลย .. เวลาผ่านไปได้สักพัก ผมได้พยายามทำทุกอย่างเพื่อที่จะให้เธอกับมา ช่วงหลังได้มีเวลาอยุ่ด้วยกันบ้างไปไหนมาไหนด้วยกันบ้าง ผมค่อยให้กำลังใจเธออยู่ข้างๆ จนเธอมีแฟนใหม่อีกคน แต่แฟนใหม่เธอไม่ใช่คนดีอะไรถ้าเทียบกับแฟนคนก่อน เราสองคนก็ยังคุยกันอยุ่ เธอก็ค่อยถามผมอยุ่ เรื่องแฟนใหม่บ่อยๆ ( ทำนองว่าแฟนคนนี้ไม่ได้เรื่อง ) ผมเคยขอเค้าคืนดี แต่คำตอบที่ได้คือ เค้าบอกผมว่า ‘ เธอไม่อยากให้เค้ามีความสุขหรอ เธออยากเห็นเค้าลำบากหรอ ‘ แต่คือสิ่งที่ผมพยายามทำเพื่อเค้า มันอาจจะสบายกว่าที่เค้าเป็นอยู่ หรือต้องเจออะไรด้วยซ้ำ .. และคือผมรู้ว่าเค้ายังรักผมและผมก็ยังรักเค้ามาก แต่ผมอยากถามเพื่อนๆว่า ความรักของผมที่มีแต่เค้า ผมควรเรียกมันว่าอะไร แล้วผมควรไปต่อหรือพอไว้แค่นี้ .. ผมตั้งคำถามกับตัวเอง ผมพูดคำว่าพอกับตัวเองเป็นร้อยครั้ง แต่ทำไมผมถึงทำไม่ได้สักที .. ทำไหมเค้าถึงไม่รู้สึกกับสิ่งที่ผมพยายามกับเค้าขนาดนี้ หรือเป็นเพราะผมเคยทำพลาดไป .. ผมควรเดินหน้าทำในสิ่งที่ผมทำอยู่หรือผมควรหยุดความพยายามลง แต่ทุกครั้งที่ผมทำผมจะถามใจตัวเองตลอดว่าฝืนมั้ย ทำแล้วรู้สึกอึดอัดไหม แต่ผมไม่เคยรู้สึกแบบนั้นเลย กลับรู้สึกดีทุกครั้งที่ได้ทำไห้เค้า ถึงแม้เค้าจะต้องการหรือเปล่าก็อยากจะทำไห้เค้าทุกๆอย่างเลย งื้ออ
ขอบคุณที่เพื่อนๆที่เข้ามาอ่านและตอบผมด้วยนะครับ เป็นกระทู้แรกผิดพลาดขออภัยนะครับ
#หวังดีเสมอT
#ขอโอกาสอีกสักครั้ง
#หรือเพราะว่ารักอย่างเดียวไม่พอ
#พยายามเป็นคนที่ใช่แต่คนที่ใช่ต้องไม่พยายาม
#เหนื่อยใจแต่ยังไหวอยู่.. 27/11/54
หมายความว่าไร?
คือเรื่องมันเกิดเมื่อ 8ปีที่แล้วครับ .. ผมเจอผู้หญิงอยู่คนนึง ซึ่งตอนนั้นเราตั้งคู่ยังอายุน้อยมาก บ้านเราสองคนอยู่ใกล้กัน ได้เจอกันบ้างตามความบังเอิญอยู่บ่อย จนกระทั่งวันนึงเราเริ่มจะได้มีการคุยกัน ได้มีการคบหาดูใจกันไปได้สักพัก เค้าอายุน้อยกว่าผม1 ปีครับ ระหว่างที่เราคบหาดูใจกัน เค้าเป็นผู้หญิงที่ค่อนข้างจะดีเลยทีเดียว เข้ามาเต็มเติมทุกอย่าง ซึ่งตอนนั้นตัวผมเอง ทำตัวไม่ดีเลย ไม่ค่อยสนใจ ไม่ค่อยดูแล ผมจะเป็นนิสัยเกๆ นิดๆ อะครับ ซึ่งตอนนั้นก็ยอมรับว่าตัวผมเองไม่สามารถทำไห้เค้ามีความสุขได้ มีแต่ทำให้เค้าเสียใจ เราสองคนก็คบหากันมาได้สักพัก ผมไม่แน่ใจว่า 1ปีกี่เดือน แต่คือพักหลัง เค้าเหมือนเสียใจบ่อยๆ เหมือนผมไม่เคยทำอะไรเพื่อเค้าเลย ผมเข้าใจพอเค้าเสียใจ ตอนนั้นอาจมีใครเข้ามาทำไห้เค้ารู้สึกว่า ไม่มีผมเค้าก็อยู่ได้ หลังจากนั้นการกระทำทุกอย่างเค้าก็เปลี่ยนไป เค้าเริ่มจะไม่สนใจผม เริ่มไม่แคร์ เริ่มไม่สนใจเหมือนตอนแรก เริ่มพูดไม่คิดถึงใจกัน .. แล้วมันก็เป็นอย่างที่ผมคิด ตัวเค้าเปิดรับใครเข้ามาคุยระหว่างคบกับผม เพราะตัวผมเองที่ตกขาดบกพร่องในหลายๆอย่าง ( แต่ผมไม่เคยนอกใจเค้านะ ) จะออกไปต่างติดเพื่อนมากกว่า ซึ่งเรื่องจุดจบความรักเราในหลังนี้คือเค้าบอกเลิกผม โดยการไปคบกับรุ่นพี่คนนึงที่เคยเห็นหน้าเห็นตาแต่ไม่สนิท ซึ่งพอผมเสียเค้าไปผมทำใจไม่ได้เลย ผมคิดถึงความดีคิดถึงตัวเค้าคิดถึงเวลาที่อยุ่ด้วยกันตลอดเลย ซึ่งมันเป็นสิ่งที่ผมจำไว้อย่างนึงตลอดว่า สักวันผมจะต้องดีพอ เพื่อไห้เค้ากลับมาแล้วเค้าจะไม่ลำบากและทำทุกๆอย่างสิ่งที่ผมพลาดไป
ขอข้ามไปเลยแล้วกันนะครับ เราสองคนถึงเลิกกันไปกันไปปี55 ตั้งแต่ปี55-58 ผมติดตามค่อยดูเค้าอยุ่ตลอดและผมคิดในใจเสมอว่าถ้ามีโอกาสผมจะต้องได้ทำในสิ่งที่ผมพลาดไป ได้ดูแลเค้าไห้ได้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่พอปลายปี58 ตัวผมเองกลับต้องเจอมรสุมชีวิตอย่างนึงซึ่งต้องขาดการติดต่อขาดช่องทางการที่จะค่อยดูเธออยุ่ห่างๆ ตั้งแต่ ปลายปี58-ปลายปี60 ซึ่งเวลาก็ผ่านไปจนถึงที่ผมกลับมาอยุ่ในจุดเดิม กลับกลายเป็นโชคชะตาลิขิตไว้ เราสองคนได้คุยกัน ได้ถามไถ่กัน ต่างถามเรื่องต่างๆของกันและกัน ซึ่งผมเองรู้สึกดีใจมากๆ จนแบบหวังว่าจะมีทางที่จะได้เค้าคืนมา แต่จริงๆแล้วเค้าเองก็ได้มีไครค่อยดูแลอยุ่แล้ว แฟนใหม่เค้าเป็นผู้ชายที่เพอร์เฟคถูกอย่าง ครอบครัวค่อนข้างจะพร้อมและแฟนใหม่ดูแลเค้าดีมาก จนผมเองก็ถอดใจเพราะองค์ประกอบหลายๆอย่าง ( บ้านผมค่อนข้างจน ) แต่แล้วพอเวลาผ่านไปเค้าสองคนกลับเลิกกันซึ่งช่วงที่เลิกกันแรกๆ เธอโทรมาปรึกษาผม มีร้องไห้บ้าง ผมเองก็รู้สึกไม่สบายใจที่เห็นเธอเป็นแบบนี้ พยายามปรอบใจเธอ พยายามค่อยพูดให้เธอรู้สึกไม่เคลียด ค่อยให้กำลังใจ แต่ป่าวเลย ผมไม่สามารถทำไห้เธอรู้สึกดีได้เลย .. เวลาผ่านไปได้สักพัก ผมได้พยายามทำทุกอย่างเพื่อที่จะให้เธอกับมา ช่วงหลังได้มีเวลาอยุ่ด้วยกันบ้างไปไหนมาไหนด้วยกันบ้าง ผมค่อยให้กำลังใจเธออยู่ข้างๆ จนเธอมีแฟนใหม่อีกคน แต่แฟนใหม่เธอไม่ใช่คนดีอะไรถ้าเทียบกับแฟนคนก่อน เราสองคนก็ยังคุยกันอยุ่ เธอก็ค่อยถามผมอยุ่ เรื่องแฟนใหม่บ่อยๆ ( ทำนองว่าแฟนคนนี้ไม่ได้เรื่อง ) ผมเคยขอเค้าคืนดี แต่คำตอบที่ได้คือ เค้าบอกผมว่า ‘ เธอไม่อยากให้เค้ามีความสุขหรอ เธออยากเห็นเค้าลำบากหรอ ‘ แต่คือสิ่งที่ผมพยายามทำเพื่อเค้า มันอาจจะสบายกว่าที่เค้าเป็นอยู่ หรือต้องเจออะไรด้วยซ้ำ .. และคือผมรู้ว่าเค้ายังรักผมและผมก็ยังรักเค้ามาก แต่ผมอยากถามเพื่อนๆว่า ความรักของผมที่มีแต่เค้า ผมควรเรียกมันว่าอะไร แล้วผมควรไปต่อหรือพอไว้แค่นี้ .. ผมตั้งคำถามกับตัวเอง ผมพูดคำว่าพอกับตัวเองเป็นร้อยครั้ง แต่ทำไมผมถึงทำไม่ได้สักที .. ทำไหมเค้าถึงไม่รู้สึกกับสิ่งที่ผมพยายามกับเค้าขนาดนี้ หรือเป็นเพราะผมเคยทำพลาดไป .. ผมควรเดินหน้าทำในสิ่งที่ผมทำอยู่หรือผมควรหยุดความพยายามลง แต่ทุกครั้งที่ผมทำผมจะถามใจตัวเองตลอดว่าฝืนมั้ย ทำแล้วรู้สึกอึดอัดไหม แต่ผมไม่เคยรู้สึกแบบนั้นเลย กลับรู้สึกดีทุกครั้งที่ได้ทำไห้เค้า ถึงแม้เค้าจะต้องการหรือเปล่าก็อยากจะทำไห้เค้าทุกๆอย่างเลย งื้ออ
ขอบคุณที่เพื่อนๆที่เข้ามาอ่านและตอบผมด้วยนะครับ เป็นกระทู้แรกผิดพลาดขออภัยนะครับ
#หวังดีเสมอT
#ขอโอกาสอีกสักครั้ง
#หรือเพราะว่ารักอย่างเดียวไม่พอ
#พยายามเป็นคนที่ใช่แต่คนที่ใช่ต้องไม่พยายาม
#เหนื่อยใจแต่ยังไหวอยู่.. 27/11/54