ยิ่งกว่า ...ภรรยาน้อย

อัดอั้นมากค่ะไม่คิดว่าเรื่องนี้จะเกิดขึ้นในชีวิตเราอัดอั้นไม่รู้จะไประบายหรือเล่าให้ใครที่ไหนฟังรู้นะคะว่าถ้าเราเขียนอาจมีหลายคนที่เข้ามาด่าแต่ก็คิดว่าคงมีใครที่เข้าใจเราบ้างอย่างน้อยเราก็ได้ระบายหรือพูดในสิ่งที่เราอยากพูดแต่พูดกับใครไม่ได้

เราเป็นวัยผู้ใหญ่ตอนต้นค่ะการศึกษาดีเพียบพร้อมทั้งฐานะหน้าที่การงานที่ยืนในสังคมตัวเราทำธุรกิจที่บ้านกิจการใหญ่โตประมาณนึง

ย้อนกลับไปประมาณ5 ปีเรารู้จักผู้ชายคนนึงสมมติให้ชื่อพี่กจากการได้รับเชิญไปออกงานงานหนึ่งพี่กเป็นเจ้าของกิจการร่ำรวยซึ่งจากธุรกิจเขาแล้วก็ถือว่าร่ำรวยกว่าบ้านเราตอนที่รู้จักกันพี่กแต่งงานและมีลูกแล้วพอได้คุยธุรกิจที่คล้ายกันแลกไลน์กันไว้จนพัฒนาไปคุยเรื่องอื่นพี่กเป็นผู้ชายtype charming ค่ะหน้าตาฐานะคารมพร้อมไปหมดหลายคนลือว่าเจ้าชู้มากแค่สำหรับเราเราคิดว่าเท่าที่เขาไม่ทำอะไรน่าเกลียดกับเราเราก็ไม่มองเราเสียหาย

เรากับพี่กก็คุยถูกคอกันพอสมควรจากนั้นก็มีไปทานข้าวกันบ้าง3-4 ครั้งคุยกันมาแบบพี่ชายน้องสาวตลอดตั้งแต่รู้จักไม่ได้คุยไลน์ทุกวันอาทิตย์นึงทีนึงโทรก็แทบไม่มีค่ะเราปรึกษาพี่เขาตั้งแต่เรื่องธุรกิจจนเรื่องแฟน(อดีตแฟน) มีบางช่วงที่เราไปเรียนคอร์สมีกิจกรรมปาร์ตี้ดึกๆก็คุยกันถี่ขึ้นเพราะมีพี่กมาคอยถามไถ่ว่าเราถึงบ้านบ้างอะไรบ้างแต่ทุกอย่างไม่เคยมีเกินเลยและมีหลายอย่างที่พี่กทำให้เราเราบรรยายไม่หมดจนทำให้เรารู้สึกว่าเขาดีกับเรามากๆ

วันนึงประมาณกลางปีที่แล้วเราเครียดมากเพราะงานมีปัญหาเราก็ไลน์ไปเล่าไปปรึกษาวันรุ่งขึ้นพี่กโทรมาและมาหาเราที่บ้านเพราะเป็นทางผ่านพร้อมทั้งกอดเราเพราะเราร้องไห้ต่อหน้าเขานั่นเป็นครั้งแรกที่เรากับเขาสัมผัสกันแต่หลังจากนั้นก็ไม่ได้เจอกันอีกและคุยกันน้อยลงเพราะคงทั้งเราและเขางานยุ่งและเราเลิกกับแฟน

มาถึงตอนที่เกิดเรื่อง....
ต้นปีนี้เขาไลน์มาหาเราว่าคิดถึงเป็นไงบ้างถามไถ่สารทุกข์สุขดิบกันแต่หนนี้ก็นัดไปทานข้าวกันค่ะตอนแรกเราก็คิดว่าเหมือนทุกทีที่ผ่านมาแต่ครั้งนี้พี่กมาจูบเราและเราก็จูบกลับ... เราตกใจมากแต่เรายอมรับว่าเรารู้สึกดีดีมากอาจเป็นเพราะว่าเรารู้สึกว่าคนนี้ดีกับเรามาตั้งแต่วันแรกที่รู้จักแต่ใจเราบอกว่าหยุดนะเขามีเจ้าของแล้ว... แต่สุดท้ายเราก็พลาดค่ะปล่อยตัวปล่อยใจให้เขาเขาไม่เคยหลอกเรานะคะเขาพูดกับเราชัดว่าพี่มาครอบครัวแล้วนะแต่เราที่เผลอใจไป

มันทรมานมากค่ะรักเขาแต่เราก็บอกไม่ได้อยากโทรหาแต่ก็โทรไม่ได้เพราะเขาไม่ใช่ของเราได้แต่ไลน์หากันวันละนิดเราเชื่อว่าเขาไม่ได้รักเราคงแค่สนุกกับเราแต่คงไม่รู้ว่าที่เรายอมเพราะเรารักเขาเขาไม่เคยให้อะไรเรานะคะและเราไม่เคยขอเพราะเงินทุกอย่างเราทั้ง2 ก็มีเหลือเฟือถ้าต้องการก็ความรักจากพี่ก.....แต่พี่กก็ดูรับภรรยาและลูกมากวันหยุดคือวันที่เราทรมานที่สุดตามตำรับภรรยาน้อยเพราะเขาให้ที่บ้านไม่เคยขาด 

เรานั่งคิดทุกวันถ้าคนรอบตัวเขาและเรารู้อะไรจะเกิดขึ้นเวลาไปออกงานเจอกันก็ต้องทำเหมือนพี่น้องปกติอยากย้อนกลับไปวันที่เราเป็นแค่พี่น้องกับเขาเพราะกลัวว่าถ้าเลิกกันเราจะเสียเขาไปทำให้เราไม่ใจแข็งพอที่จะตัด 

เราคิดย้ำไปมา**ทำไมเขามาทำแบบนี้กับเราได้เรามีฐานะมีงานมีการศึกษาไว้ตัวไม่เคยมั่วกับใครนะแต่เราเหมือนอีหนูของเขาหรอ? เราดูไม่มีเกียรติขนาดที่เขามาทำแบบนี้กับเราเลยหรอ....

เรามาระบายในนี้เพราะเล่าให้ใครฟังไม่ได้......เราตัดสินใจหยุด...... เราทรมานกับความผิดพลาดของตัวเองและคนที่ตัวเองไว้ใจว่าหวังดีมาตลอด.... แต่ยังอดคิดไม่ได้ว่าทำไมคนที่เรารักและไว้ใจถึงทำกับเราแบบนี้