ผมขอระบาย

สวัสดีครับทุกท่าน ผมเป็นแค่วัยรุ่นคนนึง อายุ25ปี ซึ่งต้องรับหน้าที่ผ่อนบ้านต่อ ของพ่อ เป็นบ้านจัดสรร ที่พ่อได้ขายที่ดินต่างจังหวัด มาดาวบ้านที่พัทยา ทุกวันนี้ผมเหนื่อยผมท้อมากครับ เงินเดือนออกต้องผ่อนบ้านหมด พ่อผมท่านบวชครับ ตอนแรกท่านบวชเพราะหนีชีวิตรุงรัง จนตอนนี้7-8พรรษาแล้ว แต่หนี้สิ้นที่ท่านทิ้งไว้ให้ลูกคนโตคือผม บ้านราคา2.3ล้าน ที่ต้องผ่อน2x,xxx ต่อเดือน ผมเป็นแค่พนักงานโรงแรม คนนึง เงินเดือนแค่หมื่นต้น แต่ผมมีแฟนช้วยอยู่ข้างหลังทุกวันนี้ผมเหมื่อนเกาะแฟนกินเลยครับ รู้สึกสมเพชตัวเองมาก ผมเคยบอกให้พ่อขาย พ่อก็บอกว่าอยากเก็บไว้เป็นมรดก ให้ลูก ๆ  แต่พ่อไม่เคยเข้าใจลูกเลยโดยเฉพาะผมที่โดนหนักที่สุด เงินที่ได้มา พ่อคิดแต่ว่าต้องจ่ายค่าบ้านให้ได้ โดยไม่คำนึงถึง การเป็นอยู่ อาหาร ค่าน้ำไฟ และเงินที่ต้องเก็บ ทุกวันนี้ผมไม่มีเงินเก็บเลยครับ ต้องจ่ายค่าบ้านให้พ่ออย่างเดียว ผมกลายเป็นคนไม่มีความฝัน เพราะฝันไปเท่านั้น ผมติดอยู่กับคำว่า "จะให้พ่อขึ้นศาลหรอ " เป็นคำที่ออกจากปากพ่อผมเอง พ่อไม่อยากเสียบ้านหลังนี้ไป แต่ลูกทั้ง2คน คือ ผมกับน้องชาย ไม่ต้องการเลย อยากให้ขายทิ้งสะมากกว่า ผมท้อมากครับ  บ้านครั้งเงินไม่พอต้องไปยืมคนนั้นนี้ เปิดบัตรเครดิต เพื่อที่จะหาเงินจ่ายค่าบ้าน ผมขอโทษนะครับที่ผมต้องมาระบาย อาจจะอ่านงงแต่ผมเขียนมันจากความรู้สึกครับ มันอยู่ในใจอีกเยอะครับแต่พิมพ์ไม่ถูก ไม่รู้จะเริ่ใจากตรงไหน