ทำไงดี....เราเครียดมากไม่มีใครรับฟังคนในบ้านไม่มีใครเข้าใจ

เราเป็นลูกคนสุดท้อง..แต่ตั้งแต่เด็กจนโตเราเหมือนอากาศสำหรับครอบครัวตลอดตอนป.1เกรดเราไม่ดียายจิกหัวเราแล้วด่า
เราจำภาพตอนนั้นได้เสมอ..แม่ก้ไม่เคยเข้าใจความรุ้สึกเราไม่เข้าใจ..พี่ก้ตอกย้ำเร่ไปวันๆตั้งแต่เด็กจนโตพี่เราอยากได้อะรมันได้หมด
คือเราเข้าใจนะว่าตอนเด็กเราไม่ได้ถูกเค้าเลี้ยงเราอยู่กับแม่เลี้ยงตั้งแต่เช้าเค้าก้จะพาเราไปส่งหาแม่เลี้ยงบางครั้งก้มารับบ้างแต่แม่เลี้ยงเข้าใจเราปกป้องเราตลอดเวลาเราโดนด่าเค้าเป็นคนที่รุ้อะไรเกี่ยวกับเรามากกว่าคนเป็นแม่..เราอยู่กับเค้าเราอบอุ่นมีความสุขมากกว่าอยู่กับครอยครัวสะอีก
พอตอนเย็นเค้าก้พาเราไปส่งทุกๆวันตากับยายเราจะด่ากันตลอดแล้วก้ด่าเรา...เรามีเพื่อนสนิทคนนึงเค้าเป็นคนที่ที่เข้าใจเราอีกคนแต่เราไม่สามารถพูดระบานอะไรกับใครได้เลยทุกครั้งที่เครียดที่ร้องไห้เราระบายกับใครได้บ้างหรอ......แม่ก้ห่วงแต่ตัวเองเราเรียนพิเศษเลิกดึกแต่ให้เราเดินกลับเอง...มีน้องคนนึงอยู่ข้างบ้านเราเค้าอยากเป็นเราแต่ตอนนั้นเราดีใจนะที่มีคนอยากเป็นเราแต่พอตอนนี้เราไม่อยากให้ใครมาเป็นแบบเรานะมันทุกข์อ่ะ..เราคิดเสมอนะว่าถ้าเกิดในครอบครัวที่อาจจะไม่พร้อมเรื่องฐานะแต่ครอบครัวอบอุ่นเราก้อยากอยู่ในที่แบบนั้นไม่ใช่อยู่ในที่ที่เราไน้ตัวตน....🙃