เรากำลังจะเริ่มต้นชีวิตคู่มีสองจังหวัดให้เลือกลงหลักปักฐานแบบยาวๆ
โดยสองจังหวัดนี้เราต้องเริ่มงานของเราทั้งคู่ใหม่ทั้งหมด
แต่ฝ่ายชายมีงานที่เป็นทุนเดิมอยู่บ้าง (งานฟรีแลนซ์) และต้องออกจากงานประจำเช่นกัน
จังหวัด A
จังหวัดนี้อยู่เหนือตอนล่างกลางตอนบน หน้าร้อน 42 องศา อากาศไม่ดีนัก ค่อนข้างแล้ง
ฝ่ายชายปลูกบ้านแล้วที่นี่ ตอนปลูกบ้านยังไม่คบกัน มีที่สวนไร่ประมาณนึงที่นี่
พ่อแม่และญาติพี่น้องฝ่ายชายอยู่ที่นี่ ฝ่ายชายตั้งใจว่าหากเก็บเงินแต่งงานแล้ว
จะกลับไปใช้ชีวิตสมถะๆ ที่นี่ ทำสวนทำไร่พร้อมงานฟรีแลนซ์
(นี่เป็นความฝันของแฟน เพราะเค้าใช้ชีวิตเมืองกรุงแต่เด็กจนโต สันโดษไม่ชอบความวุ่นวาย)
งานของเราถ้าเริ่มที่นี่ คือเริ่มจากศูนย์จริงๆ
จังหวัด B
จังหวัดนี้อยู่ตะวันออกติดทะเล หน้าร้อนราว 35 องศา
อาหารการกินอาหารทะเลถือว่าดี อากาศดี
พ่อแม่เราอยู่ที่นี่ ตัวเราไม่มีสมบัติอะไรเลย
ถ้าเริ่มงานของเราที่นี่ พอมองเห็นลู่ทางบ้าง เนื่องจากเราอยู่มาแต่เด็ก
แต่เราไม่มีทุน เราจึงยังไม่ได้เริ่มมันด้วยตัวเอง
(นี่เป็นความฝันของเรา เราเชื่อว่ามันไปได้ค่ะ)
-----------------------------
ลึกๆ พ่ออยากให้เราอยู่จังหวัด B แต่ท่านไม่ได้บังคับ
เนื่องจากตอนที่ขอคบกันท่านทราบว่าฝ่ายชายปลูกบ้านที่จังหวัด A แล้ว
หากคบกันจนแต่งเราจะเป็นฝ่ายย้ายไปเอง ไม่ว่าจะเลือกจังหวัดไหน งานของเราต้องเริ่มใหม่อยู่ดี
การเริ่มต้นใหม่ของงานเรา ฝ่ายชายลงทุนให้ทั้งหมด
ฝ่ายชายตามใจเราและเค้าเข้าใจพ่อเรา เค้ารู้ว่าพ่ออยากอยู่ใกล้ๆหลานหากวันนึงมีลูก
เรากับพ่อแม่สนิทกันมากๆ เราไม่เคยทำให้เค้าเสียใจเลยและท่านไม่เคยบังคับเรา
ท่านสอนให้เราโตและตัดสินใจเองเสมอเราใจหาย หากวันนึงต้องออกเรือนซึ่งใกล้เข้ามาแล้วจริงๆ (เราจะ 30 แล้วค่ะ)
จริงๆ เรามีคำตอบอยู่แล้ว คำตอบแรก คำตอบเดิมตั้งแต่เลือกคบผู้ชายคนนี้
เราแอบมองแอบชอบเค้ามานาน นานก่อนที่เค้าจะรู้จักเราอีก
เค้าโสดนาน ตั้งใจทำงาน ตั้งใจเก็บเงินสร้างตัวเราเห็นเค้าวาดฝันเรื่องบ้าน
ตั้งใจกับมันจนบ้านเสร็จ โดยไม่เป็นหนี้สักบาทถ้าต้องย้ายมาอยู่จังหวัดทางเรา
เค้าก็เหมือนต้องพับบ้านหลังนั้นไป
ใจลึกๆตอนนี้เราหวงพ่อค่ะ ถ้าเราไม่อยู่ ยังมีน้องกับแม่แต่เค้าคงคิดถึงเรามาก
บางทีชาวบ้านก็ตำหนิ ที่เหมือนทิ้งพ่อแม่ไปอยู่กับฝ่ายชาย เราเครียดจัง
เราแค่คิดว่าอยากสร้างครอบครัว ถ้าไม่ไปเริ่มใช้ชีวิตจริงๆ เราจะไม่เรียนรู้
ขอบคุณที่ฟังเราบ่นนะคะ
ใครมีข้อคิดดีๆแนะนำเราได้นะคะ
พร้อมรับฟังทุกคำว่ากล่าวตักเตือนค่ะ
มีสองจังหวัดให้เลือกไปตั้งต้นชีวิต เป็นคุณจะเลือกทางไหน?
โดยสองจังหวัดนี้เราต้องเริ่มงานของเราทั้งคู่ใหม่ทั้งหมด
แต่ฝ่ายชายมีงานที่เป็นทุนเดิมอยู่บ้าง (งานฟรีแลนซ์) และต้องออกจากงานประจำเช่นกัน
จังหวัด A
จังหวัดนี้อยู่เหนือตอนล่างกลางตอนบน หน้าร้อน 42 องศา อากาศไม่ดีนัก ค่อนข้างแล้ง
ฝ่ายชายปลูกบ้านแล้วที่นี่ ตอนปลูกบ้านยังไม่คบกัน มีที่สวนไร่ประมาณนึงที่นี่
พ่อแม่และญาติพี่น้องฝ่ายชายอยู่ที่นี่ ฝ่ายชายตั้งใจว่าหากเก็บเงินแต่งงานแล้ว
จะกลับไปใช้ชีวิตสมถะๆ ที่นี่ ทำสวนทำไร่พร้อมงานฟรีแลนซ์
(นี่เป็นความฝันของแฟน เพราะเค้าใช้ชีวิตเมืองกรุงแต่เด็กจนโต สันโดษไม่ชอบความวุ่นวาย)
งานของเราถ้าเริ่มที่นี่ คือเริ่มจากศูนย์จริงๆ
จังหวัด B
จังหวัดนี้อยู่ตะวันออกติดทะเล หน้าร้อนราว 35 องศา
อาหารการกินอาหารทะเลถือว่าดี อากาศดี
พ่อแม่เราอยู่ที่นี่ ตัวเราไม่มีสมบัติอะไรเลย
ถ้าเริ่มงานของเราที่นี่ พอมองเห็นลู่ทางบ้าง เนื่องจากเราอยู่มาแต่เด็ก
แต่เราไม่มีทุน เราจึงยังไม่ได้เริ่มมันด้วยตัวเอง
(นี่เป็นความฝันของเรา เราเชื่อว่ามันไปได้ค่ะ)
-----------------------------
ลึกๆ พ่ออยากให้เราอยู่จังหวัด B แต่ท่านไม่ได้บังคับ
เนื่องจากตอนที่ขอคบกันท่านทราบว่าฝ่ายชายปลูกบ้านที่จังหวัด A แล้ว
หากคบกันจนแต่งเราจะเป็นฝ่ายย้ายไปเอง ไม่ว่าจะเลือกจังหวัดไหน งานของเราต้องเริ่มใหม่อยู่ดี
การเริ่มต้นใหม่ของงานเรา ฝ่ายชายลงทุนให้ทั้งหมด
ฝ่ายชายตามใจเราและเค้าเข้าใจพ่อเรา เค้ารู้ว่าพ่ออยากอยู่ใกล้ๆหลานหากวันนึงมีลูก
เรากับพ่อแม่สนิทกันมากๆ เราไม่เคยทำให้เค้าเสียใจเลยและท่านไม่เคยบังคับเรา
ท่านสอนให้เราโตและตัดสินใจเองเสมอเราใจหาย หากวันนึงต้องออกเรือนซึ่งใกล้เข้ามาแล้วจริงๆ (เราจะ 30 แล้วค่ะ)
จริงๆ เรามีคำตอบอยู่แล้ว คำตอบแรก คำตอบเดิมตั้งแต่เลือกคบผู้ชายคนนี้
เราแอบมองแอบชอบเค้ามานาน นานก่อนที่เค้าจะรู้จักเราอีก
เค้าโสดนาน ตั้งใจทำงาน ตั้งใจเก็บเงินสร้างตัวเราเห็นเค้าวาดฝันเรื่องบ้าน
ตั้งใจกับมันจนบ้านเสร็จ โดยไม่เป็นหนี้สักบาทถ้าต้องย้ายมาอยู่จังหวัดทางเรา
เค้าก็เหมือนต้องพับบ้านหลังนั้นไป
ใจลึกๆตอนนี้เราหวงพ่อค่ะ ถ้าเราไม่อยู่ ยังมีน้องกับแม่แต่เค้าคงคิดถึงเรามาก
บางทีชาวบ้านก็ตำหนิ ที่เหมือนทิ้งพ่อแม่ไปอยู่กับฝ่ายชาย เราเครียดจัง
เราแค่คิดว่าอยากสร้างครอบครัว ถ้าไม่ไปเริ่มใช้ชีวิตจริงๆ เราจะไม่เรียนรู้
ขอบคุณที่ฟังเราบ่นนะคะ
ใครมีข้อคิดดีๆแนะนำเราได้นะคะ
พร้อมรับฟังทุกคำว่ากล่าวตักเตือนค่ะ