ผมเคยมีแฟนคนนึงครับ ตอนนี้เราเลิกกันมาได้ประมาณ 2 ปีแล้ว และผมอยากกลับไปคุยกับเธอ แต่กำลังคิดว่ายังมีหลายอย่างที่ยังไม่ลงตัว เลยไม่กล้าที่จะทักไป คือที่จะเล่าต่อไปนี้จะเป็นเนื้อหาที่จะบอกเหตุผลว่าทำไมผมถึงอยากกลับไปหาเธอ และอาจจะทำให้ง่ายขึ้นในการให้ทุกคนช่วยกันตอบคำถามตามหัวข้อกระทู้ครับ
(ขอแทนตัวเจ้าของกระทู้ว่าเอ และให้แฟนเก่าชื่อบีละกันครับ)
ปล.นี่เป็นการเขียนครั้งแรก ถ้าภาษาที่ใช้แปลกหรือไม่ลื่นหูก็ต้องขออภัยครับ เพราะนี่เป็นเรื่องจริงที่ยังจำได้และ ไม่ได้แต่งขึ้นมา
.
.
.
เรื่องมันเริ่มตั้งแต่สมัยผมอยู่ ม.4 ครั้งนั้นผมเข้าศึกษาต่อที่ รร.เดิม แค่ผมย้ายสายการเรียนจากห้องวิทยาศาสตร์มาเป็นสายภาษา ผมเข้ามาโดยมีเพื่อนเก่าตามมาด้วย 1 คน (ซึ่งจริงๆไม่ได้เกี่ยวกับเรื่องนี้เท่าไร55555) ผมมาแบบไม่รู้จักใครเลย และด้วยความที่เป็นคนเข้าสังคมไม่เก่ง เลยไม่พยายามที่จะหาเพื่อนใหม่ แต่ด้วยความที่เป็นคนที่เก่งภาษาในระดับนึง คนอื่นๆในห้องเลยเริ่มจะเข้าหาและถามในเรื่องเนื้อหาที่เรียน เพื่อนกลุ่มแรกสำหรับห้องใหม่ของผม เป็นกลุ่มผู้หญิงประมาณ 3-4 คน กับเพื่อนสาวประเภท 2 อีกคนนึง(ทั้งกลุ่มเป็นติ่งเกาหลีหมด และต้องบอกก่อนว่าผมไม่ได้เข้าเพราะเป็นติ่ง ออกแนวแอนตี้ด้วยซ้ำ) ซึ่งกลุ่มนี้เป็นกลุ่มเพื่อนเก่าตั้งแต่ ม.ต้น อยู่แล้ว แต่จะมีเด็กใหม่ที่เพิ่งย้ายเข้ามาอยู่ด้วย เป็นผู้หญิงตัวเล็กๆขาวๆ หน้ามึนๆงงๆ ตาดูง่วงๆ แต่เวลายิ้มตาจะเป็นสระอิ พวกเราอยู่ด้วยกันคุยกันสัพเพเหระเรื่อยเปื่อย โดยส่วนใหญ่จะคุยเรื่องวงบอยแบนด์เกาหลี ซึ่งในส่วนนี้ผมจะนั่งเงียบๆเพราะผมไม่ชอบเป็นทุนเดิม แค่ไม่อยากเสียเพื่อน จนผ่านอาทิตย์แรกที่เปิดเรียนไป ทางโรงเรียนก็จะเริ่มสอนและให้งานทำหลังจากให้แนะนำตัวทุกคาบในสัปดาห์ที่ผ่านมา อาจารย์เริ่มจากการสั่งงานแผ่นพับที่ต่างคนต่างทำของตัวเอง แต่จะให้ในหัวข้อเดียวกันกับเพื่อน เนื่องจากมีจำนวนหัวข้องานไม่พอสมาชิกห้อง ตอนนั้นผมได้เลขที่ในห้องเป็นเลขคู่ครับ ซึ่งก็ได้ไปอยู่กลุ่มเดียวกับบีที่เป็นเลขคู่เหมือนกัน (ต้องบอกก่อนอีกครั้งครับว่าผมเองเนี่ย เป็นเด็กหัวดีแต่ขี้เกียจมาตั้งแต่ ม.ต้น แต่กับบี บีจะเป็นเด็กทั้วไปที่ไม่ได้เรียนเก่ง แต่ก็ส่งงานทุกครั้ง) ด้วยความขี้เกียจทำ เลยเลือกที่จะไม่ทำงานและรอลอกบีอย่างเดียว เพราะมองว่าเป็นเพื่อนในกลุ่มเดียวกันน่าจะไม่น่าเกลียดที่จะลอก ตอนเย็นช่วงอาทิตย์นั้นผมก็จะมานั่งรอบีหาข้อมูลและผมก็ลอกไปส่งในทุกวัน งานแรกผ่านไปครับ หลังจากนั้น ในหลายๆงานกลุ่มผมก็จะได้อยู่กับบีตลอด ซึ่งต้องยอมรับเลยว่าทีแรกไม่ได้คิดอะไรเลยครับ แต่พอหลายๆครั้งเข้าน่ะสิ ผมเริ่มรู้สึกผูกพันและชอบบีในเวลาเพียงไม่ถึงเดือน ในขณะที่เราก็สนิทกันมากขึ้นเรื่อยๆภายในกลุ่ม ซึ่งนั่นเป็นโอกาสที่ดีที่ผมจะได้เข้าใกล้บี ผมตัดสินใจบอกเพื่อนผู้หญิงอีกคนในกลุ่ม ว่าผมแอบชอบบี และคิดว่าจะหยอดไปเรื่อยๆทำดีให้เรื่อยๆโดยไม่ให้บีรู้ตัว ซึ่งเพื่อนก็สนับสนุนครับ และจะคอยเป็นแม่สื่อให้ ซึ่งทุกอย่างดูจะเป็นไปได้ด้วยดีครับ บีเริ่มเข้าใกล้และ พูดคุยกับผมมากขึ้นและนั่นเป็นจุดที่ทำให้ผมเริ่มเปลี่ยนแปลงตัวเอง
คนแบบนี้สมควรได้รับโอกาสไหมครับ?
(ขอแทนตัวเจ้าของกระทู้ว่าเอ และให้แฟนเก่าชื่อบีละกันครับ)
ปล.นี่เป็นการเขียนครั้งแรก ถ้าภาษาที่ใช้แปลกหรือไม่ลื่นหูก็ต้องขออภัยครับ เพราะนี่เป็นเรื่องจริงที่ยังจำได้และ ไม่ได้แต่งขึ้นมา
.
.
.
เรื่องมันเริ่มตั้งแต่สมัยผมอยู่ ม.4 ครั้งนั้นผมเข้าศึกษาต่อที่ รร.เดิม แค่ผมย้ายสายการเรียนจากห้องวิทยาศาสตร์มาเป็นสายภาษา ผมเข้ามาโดยมีเพื่อนเก่าตามมาด้วย 1 คน (ซึ่งจริงๆไม่ได้เกี่ยวกับเรื่องนี้เท่าไร55555) ผมมาแบบไม่รู้จักใครเลย และด้วยความที่เป็นคนเข้าสังคมไม่เก่ง เลยไม่พยายามที่จะหาเพื่อนใหม่ แต่ด้วยความที่เป็นคนที่เก่งภาษาในระดับนึง คนอื่นๆในห้องเลยเริ่มจะเข้าหาและถามในเรื่องเนื้อหาที่เรียน เพื่อนกลุ่มแรกสำหรับห้องใหม่ของผม เป็นกลุ่มผู้หญิงประมาณ 3-4 คน กับเพื่อนสาวประเภท 2 อีกคนนึง(ทั้งกลุ่มเป็นติ่งเกาหลีหมด และต้องบอกก่อนว่าผมไม่ได้เข้าเพราะเป็นติ่ง ออกแนวแอนตี้ด้วยซ้ำ) ซึ่งกลุ่มนี้เป็นกลุ่มเพื่อนเก่าตั้งแต่ ม.ต้น อยู่แล้ว แต่จะมีเด็กใหม่ที่เพิ่งย้ายเข้ามาอยู่ด้วย เป็นผู้หญิงตัวเล็กๆขาวๆ หน้ามึนๆงงๆ ตาดูง่วงๆ แต่เวลายิ้มตาจะเป็นสระอิ พวกเราอยู่ด้วยกันคุยกันสัพเพเหระเรื่อยเปื่อย โดยส่วนใหญ่จะคุยเรื่องวงบอยแบนด์เกาหลี ซึ่งในส่วนนี้ผมจะนั่งเงียบๆเพราะผมไม่ชอบเป็นทุนเดิม แค่ไม่อยากเสียเพื่อน จนผ่านอาทิตย์แรกที่เปิดเรียนไป ทางโรงเรียนก็จะเริ่มสอนและให้งานทำหลังจากให้แนะนำตัวทุกคาบในสัปดาห์ที่ผ่านมา อาจารย์เริ่มจากการสั่งงานแผ่นพับที่ต่างคนต่างทำของตัวเอง แต่จะให้ในหัวข้อเดียวกันกับเพื่อน เนื่องจากมีจำนวนหัวข้องานไม่พอสมาชิกห้อง ตอนนั้นผมได้เลขที่ในห้องเป็นเลขคู่ครับ ซึ่งก็ได้ไปอยู่กลุ่มเดียวกับบีที่เป็นเลขคู่เหมือนกัน (ต้องบอกก่อนอีกครั้งครับว่าผมเองเนี่ย เป็นเด็กหัวดีแต่ขี้เกียจมาตั้งแต่ ม.ต้น แต่กับบี บีจะเป็นเด็กทั้วไปที่ไม่ได้เรียนเก่ง แต่ก็ส่งงานทุกครั้ง) ด้วยความขี้เกียจทำ เลยเลือกที่จะไม่ทำงานและรอลอกบีอย่างเดียว เพราะมองว่าเป็นเพื่อนในกลุ่มเดียวกันน่าจะไม่น่าเกลียดที่จะลอก ตอนเย็นช่วงอาทิตย์นั้นผมก็จะมานั่งรอบีหาข้อมูลและผมก็ลอกไปส่งในทุกวัน งานแรกผ่านไปครับ หลังจากนั้น ในหลายๆงานกลุ่มผมก็จะได้อยู่กับบีตลอด ซึ่งต้องยอมรับเลยว่าทีแรกไม่ได้คิดอะไรเลยครับ แต่พอหลายๆครั้งเข้าน่ะสิ ผมเริ่มรู้สึกผูกพันและชอบบีในเวลาเพียงไม่ถึงเดือน ในขณะที่เราก็สนิทกันมากขึ้นเรื่อยๆภายในกลุ่ม ซึ่งนั่นเป็นโอกาสที่ดีที่ผมจะได้เข้าใกล้บี ผมตัดสินใจบอกเพื่อนผู้หญิงอีกคนในกลุ่ม ว่าผมแอบชอบบี และคิดว่าจะหยอดไปเรื่อยๆทำดีให้เรื่อยๆโดยไม่ให้บีรู้ตัว ซึ่งเพื่อนก็สนับสนุนครับ และจะคอยเป็นแม่สื่อให้ ซึ่งทุกอย่างดูจะเป็นไปได้ด้วยดีครับ บีเริ่มเข้าใกล้และ พูดคุยกับผมมากขึ้นและนั่นเป็นจุดที่ทำให้ผมเริ่มเปลี่ยนแปลงตัวเอง