เมื่อก่อนเคยมีความสุขมากกว่านี้ เรารู้ตัวเลยนะ
เราเปลี่ยนไปมาก ทั้งการใช้ชีวิตและการควบคุมอารมณ์ เดี๋ยวนี้เริ่มควบคุมไม่ได้ บางครั้งหัวเราะอยู่สักพักก็เเย่ รู้สึกไม่อยากหายใจ คือไม่อยากรับรู้อะไรอ่ะ
อย่างล่าสุด แม่เราเอาเราไปเปรียบกับญาติอีกคนซึ่งเด็กกว่า แล้วบอกว่าทำไมไม่เป็น ไม่ทำแบบเขา เขาขยันไปทำนู้นนี่นั่นและสิ่งที่ก็ลงบ่อกุ้งงี้ คือยังไงให้กูลงบ่อกุ้ง? เปรียบจนเราหายใจไม่ทั่วท้องอ่ะ มันแน่นไปหมด มันหงุดหงิดมันอยากกรี๊ด อยากปา อยากพังทุกอย่าง เรารู้นะว่าตัวเราแย่ ไม่เก่งอะไรสักอย่าง ความมั่นใจไม่ต้องพูดถึงไม่มีอะไรเลย แล้วเจอคำพูดแบบนี้จากคนที่บ้าน มันเบื่ออ่ะ มันไม่อยากอยู่ มันเหมือนโลกทั้งใบของเราไม่มีเลยอ่ะ เพราะปกติไม่คุยเรื่องนี้กับใคร ไม่มีใครให้แชร์อะไรอยู่แล้ว เคยทะเลาะกับแม่ครั้งนึงเราคว่ำเตียงสระผม ทำร้ายตัวเอง เราลงมือกับของรอบตัวเราหมด พอเครียดกับคำพูดรู้สึกแย่มากๆ มันปวดหัวแน่นหัวไปหมด

สุดท้ายนี้เราอาจโดนความเห็นที่อาจจะกระทบจิตใจเรา เราเปิดใจนะคะ ถ้าจะเตือนเราหรืออะไรก็ตาม
เราก็ไท่ชอบตัวเราแบบนี้ แต่ถ้ามีความเห็นให้เราปรับปรุง เรายินดีแก้ไขปรับปรุงนะคะ