:"เรามีอายุ 22 ปี แต่งงาน มีครอบครัวแล้ว ทำงาน รพ ของรัฐ เราก็คิดว่าชีวิตเราก็มีความสุขดี ครอบครัวก็อบอุ่นเพียงแต่ว่าเราอยู่กับแม่และพ่อเลี้ยง
เพราะพ่อกับแม่ เลิกกันตั้งแต่เรายังเด็ก เลยอาศัยอยู่กับตายายเรื่อยมา บางอารมณ์หรือความรู้สึก เราก็เหมือนขาดความอบอุ่นนะ ไม่มีใครเข้าใจ ไม่มีใครที่อยู่ข้างเราจริงๆ แต่บางความรู้สึกก็เหมือนว่าเราคิดไปเองแหละ คือเอาง่ายๆ พอเราคิดลบมันก็มีเหตุผลคิดบวกมาแย้งเสมอ ถึงมั่นใจว่าตัวเองไม่ได้เป็นโรคซึมเศร้า หรือเครียดอะไร
เข้าเรื่องเลยละกัน เราไม่เข้าใจว่าตัวเองเป็นอะไร ชอบทำร้ายตัวเอง ทำร้ายตัวเองในที่นี้คือ กินยาเกินขนาดบ้าง
ขับรถไปดีๆ ไปให้รถล้มบ้าง ทิ้งตัวลงจากบรรไดบ้าง ซึ่งเรารู้ตัวทุกการกระทำของเราแหละ แต่เราไม่สามารถห้ามการกระทำหรือความคิดตัวเองได้ ทำให้ตัวเองเจ็บ ตัวเองป่วย เราเครียดมากเลยนะ นับวันยิ่งหนักขึ้นๆ ถี่ขึ้นๆ จนเรารู้สึกกลัวการที่เราต้องอยู่คนเดียว มีใครเคยเป็นเหมือนเรามั้ย
เราต้องทำยังไงดี
เราชอบทำร้ายตัวเอง ทำไงดี
เพราะพ่อกับแม่ เลิกกันตั้งแต่เรายังเด็ก เลยอาศัยอยู่กับตายายเรื่อยมา บางอารมณ์หรือความรู้สึก เราก็เหมือนขาดความอบอุ่นนะ ไม่มีใครเข้าใจ ไม่มีใครที่อยู่ข้างเราจริงๆ แต่บางความรู้สึกก็เหมือนว่าเราคิดไปเองแหละ คือเอาง่ายๆ พอเราคิดลบมันก็มีเหตุผลคิดบวกมาแย้งเสมอ ถึงมั่นใจว่าตัวเองไม่ได้เป็นโรคซึมเศร้า หรือเครียดอะไร
เข้าเรื่องเลยละกัน เราไม่เข้าใจว่าตัวเองเป็นอะไร ชอบทำร้ายตัวเอง ทำร้ายตัวเองในที่นี้คือ กินยาเกินขนาดบ้าง
ขับรถไปดีๆ ไปให้รถล้มบ้าง ทิ้งตัวลงจากบรรไดบ้าง ซึ่งเรารู้ตัวทุกการกระทำของเราแหละ แต่เราไม่สามารถห้ามการกระทำหรือความคิดตัวเองได้ ทำให้ตัวเองเจ็บ ตัวเองป่วย เราเครียดมากเลยนะ นับวันยิ่งหนักขึ้นๆ ถี่ขึ้นๆ จนเรารู้สึกกลัวการที่เราต้องอยู่คนเดียว มีใครเคยเป็นเหมือนเรามั้ย
เราต้องทำยังไงดี