ความรู้สึกที่เจ็บปวด ของมือที่ผิดแปลก อารมณืเศร้าเกินบรรยาย สาเหตุไม่เคยหาพบ เฝ้าเพียงฝันใฝ่ หนทางที่ใจรักดูเหมือนจะห่างออกไป ความกลัวเข้าครอบงำ ความหวังที่สูญหาย แววตาที่จ้องมอง ผิดแปลกไปจากญาติ ไม่เคยพบเคยจับต้อง สิ่งประหลาดที่น่าไขว่คว้า การเข้าหาที่รวดเร็ว คำพูดปาดลึกลงไป แสงไฟที่ลิบหลี่ ค่อยๆจางหาย โอกาสสราญที่เหมือนจะได้ ความรู้สึกที่ขึ้น ตอนนี้มันจางหาย เหมือนหมอกควันที่เลือนลาง แววตาที่ไร้น้ำ เยือกเย็นสุดจับใจ มองไม่เห็นความจริงสิ่งใดอยู่ข้างใน น้ำตาที่เริ่มไหล ความรำคาญที่จำใจ ร่างที่ลุกเป็นเพลิง ความกลัวที่ไม่เคย คนเดียวที่สัมผัส สิ่งใดนั้นคือปัญหามารดาไม่เห็นข้อเจนจัด น้ำตาที่พลั่งพลู พร้อมกับมือที่เริ่มสั่น ความเจ็บที่ไม่เคยหายและความแสบที่ยังคงอยู่ รอบข้างต่างให้สู้ ทั้งที่รู้ว่าไม่มี ทางอันแสนยาวไกลที่มีเพียงสิ่งเดียวที่รู้ อีกคนอยู่ในร่าง คอยอุปถัมภ์และค้ำชู ความจริงไม่มีใครเชื่อ ต้องจบทุกความฝันแล้วกลับเข้ารู หลายสิ่งที่อยากบอกแต่ปากไม่พูดออกไป กล่าวคำเจ็บแทงใจ อารมณ์รุนแรงดั่งไฟ ออกมาน้ำตารินหลั่ง วาจาที่ว่าคนอื่นเขา เราบอกหยุด คงเป็นหยุดฟังเรา เสียงด่าทอที่คอยเฝ้า มนต์ดำที่โฮบล้อม บ้านที่สร้างด้วยไฟ ส่วนประกอบสำคัญได้ตายไป ที่พักพิงที่เคยอาศัย กล่าวร้ายผู้อื่นเป็นนิจ นั้นผิดที่เราใช่ไม่ คงต่างจากมันมากไป เสียงที่ก้องรอบข้าง เหมือนเสียงที่มันหลอนหู คำพูดที่น่ากลัว เสียงสบถดังที่กังวาล ตะโกนทำไมผู้ใดนั้นสอนสั่ง คำว่ารักที่พูดมา เสียงชั้นยังไม่ฟังด้วยซ้ำไป คงแฟลกที่ตัวเรา พวกเขากลัวบาปด้วยหรอ ขยันที่สร้างปม ถลกหนังให้ออกมา คุยดีดีกันไม่เป็น รักเหมอนคนไม่ได้หรอ แค่ต่างชนิดันมันต่ำกว่ากันเท่านั้นเชียว ทะเลที่กลัว ความวุ่นวายที่โดดเดี่ยว สายน้ำที่ไหลตลอด พวกคุณไม่เคยเห็น ตัดตัวเองจากโลกภายนอก เสียงดนตรีที่เป็นน้ำที่เติมเต็ม ปัญหาที่มีมาก ขยันทะเลาะต้องมีเก็นหนึ่งวันหยุดพูดไม่เป็ฯ แค่ฟังยังทำไมได้ด้วยซ้ำไป จบด้วยการ แถให้มันไหลไป สมองที่ไม่เคยคิด จะประดิษฐ์คำพูดออกมา รักเขาให้เป็นสิ่งมีชีวิต พอเขาจะออกไปกลับรั้งนำกลับมา มองเขาเป็นภาระ ด่าถอได้ตลอดทุกเวลา เขาของเขาอยู่เฉยๆก็ยังไม่หยุดว่าด่าและนินทา ความต่างที่เป็น ชั้นพยายามแยกมันออกมา แต่คำถามที่โดนมาตลอดทำให้รู้สึกต้อยต่ำ มีดีก็แค่เกรดภูมิใจก็เท่านั้น ให้ได้แต่คำชมแล้วเงินทองแค่นั้น ขอแค่อิสระแล้วชั้นไปแค่นั้น ยอมไปตายเอาดาบหน้า ดีกว่าเป็นคนบ้าที่โดนดูถูก โลกมันอยากเย็นเนาะนับถือคนที่ยังอยู่ ปัญหามันมาก จริงๆก็แก้ไม่ยากถึงแม้จะเจอข้อเสียแต่ไหนล่ะทางแก้ หลายเสียงที่ดังอยู่ในหัวเหมือนโปรแกรมที่ถูกเขียน ความกลัวยังคงอยู่แต่ความเป็นคนเริ่มขาดหาย ทุกสิ่งได้ดึงมาคิดผูกปมให้มันเพิ่มขึ้น มองดวงจันทร์เพื่อย้อมใจ โดนตัดสินว่าแปลกทั้งที่เรามองว่ามันน่าทึ่ง ต่างคนต่างความคิด ทั้งความรู้สึกที่เกิดขึ้น ใครก้ได้เอาเราออกไปจากตรงนี้ เอาลมในตัวที่ไหลเวียน ดับแสงที่มาจากเทียน เล่มสุดท้าย ดับมันลงอย่าให้ได้มองเห็น ให้โลกมันมืดมน ให้ชั้นเห้นมันให้ตัวชั้นนั้นพังทลาย ไม่สลายกลายเป็นฝุ่นในจักรวาล