สวัสดีค่ะ.. กระทู้นี้สร้างขึ้นเพราะว่าเราอึดอัดและอยากถามหลายๆคนค่ะว่าเคยเจอแบบนี้ไหม หรือเราควรทำอย่างไร
ขอเกริ่นก่อนว่าอันนี้เกี่ยวกับพ่อของเราค่ะ เค้าค่อนข้างเป็นคนอารมณ์ร้อน จริงๆครอบครัวเราก็มีความสุขดีนะคะ แต่เรื่องมันก็ติดอยู่ที่ว่า..
...ตอนเด็กๆ พ่อกับแม่เราทะเลาะกันบ่อยมาก มากจนหลายครั้งท่านทั้งสองก็แยกกันอยุ่หลายรอบ เราเป็นคนติดแม่ค่ะ เวลาพ่อกับแม่แยกกันอยู่ เราก็จะเป็นคนที่จะไปกับแม่เสมอ พ่อชอบไล่แม่ออกจากบ้าน.. ทุกครั้งที่พ่อไล่ เราอดคิดไม่ได้ ‘ทำไมพ่อต้องไล่แม่ทั้งๆที่พ่อควรไป’ (โอเค เรายอมรับเลยว่าเรื่องระหว่างเพศหญิงหรือชายนี่ เราไม่ได้ซีเรียสเลยก็จริง เราว่ามันจะเพศไหนก็เหมือนๆกัน แต่กับเรื่องนี้เราทำใจไม่ได้จริงๆค่ะ) พอพ่อหายโกรธหรืออะไรก็ตาม พ่อจะเป็นฝ่ายขอให้แม่กลับมา แรกๆเราก็อยากให้แม่กลับไปอยู่กับพ่อแหละค่ะ แต่พอมันเป็นแบบนี้หลายครั้ง เราก็เริ่มไม่อยากให้แม่กลับไปแล้ว.. ไม่ใช่ว่าเรรไม่รักพ่อหรือยากให้ท่านแยกกันอยู่นะคะ แต่ถ้าอยู่ไปแล้วเป็นแบบนี้จะอยู่กันไปทำไม.. (มันเสียสุขภาพจิตอ่ะ) แต่ปัจจุบันก็อยูาด้วยกันเหมือนเดิมค่ะ
และนี่แหละคือจุดเริ่มต้นที่ทำให้เราเขียนกระทู้นี้ ไม่รู้จะไประบายกับใคร ไม่อยากให้พิเป็นแบบนี้ด้วยค่ะ..
จะมีอยู่พักนึงที่พ่อดูอารมณ์ดี เวลาเค้าอารมณ์ดีหรือเหมือนคนปกติ พ่อเราก็เป็นคนที่น่ารักมากๆเลยค่ะ เราชอบพ่อตอนนี้มากที่สุด เวลาเค้าอารมณ์ไม่ปกติ ก็จะไม่คุยกับใครแล้วก็ไม่ให้แม่เข้าห้อง เราอยู่ม.ปลายแล้วค่ะ คิดว่าท่านจะเลิกทะเลาะกันแล้ว และมันก็กลับมากอีก(แต่ไม่หนักเท่าเมื่อก่อน) วันนั้นพ่อเป็นอะไรก็ไม่รู้(ทุกครั้งที่พ่ออารมณ์ไม่ปกติไม่มีใครรู้ค่ะว่าเขาเป็นอะไร บางเรื่องหน่ะนะ ex.เรื่องที่จะเล่า) แม่เราเข้าไปในห้องพ่อค่ะ เราแยกกันนอนหมดแล้ว สักพักเราได้ยินเสียงทะเลาะ .. และพ่อก็ผลักแม่ออกจากห้อง ที่เรารู้เพราะว่าเราออกไปดูเราเห็นแม่นั่งร้องไห้อยู่กับพื้นหน้าห้องพ่อกับแม่ เรารู้สึกชาไปทั้งตัวเลยค่ะ ไม่รู้จะทำยังไง เราแสดงออกไม่เก่ง พูดไม่เก่ง ไม่เคยปลอบใคร เราเลยนั่งอยุ่ข้างแม่อย่างเดียวเลยค่ะ ยอมรับว่าดกรธพ่อมากๆ คือพ่อเป็นอะไร จริงๆ.. เราอยากมห้พ่อไปตรวจค่ะว่ามีอะไรผิดปกติหรือเปล่า.. เห้อ แต่เราไม่กล้าพูดหรอกค่ะ บางทีเราก้คิดนะคะว่าพ่อรักแม่จริงๆหรือเปล่า แต่เรายอมรับเลยค่ะว่าพ่อรักเรามากๆจริงๆ ตามใจทุกอย่าง อยากได้อะไรก็ซื้อให้ แต่เราไม่ค่อยขอหรอกค่ะเกรงใจ จะขอแค่ที่จำเป้นจริงๆที่เหลือก็เก็บตังค์เอง
สุดท้ายแล้ว เรากับแม่คิดเสมอว่าไปทำอะไรให้พ่อ เวลาแม่ถามพ่อก็ไม่บอก เวลาพ่ออารมณ์ดีครอบครัวก็มีความสุขมากๆ พออารมณ์เปลี่ยนเท่านั้นแหละ บ้านรุกเป็นไฟ ขอข้อแนะนำหน่อยค่ะ ว่าเราควรทำยังไง เวลาพ่ออารมณ์เสียควรไปยุ่งไหมหรือต้องมีวิธียังไหมคะ ไม่อยากให้เขาเป็นแบบนี้..
ขอบคุณมากๆค่ะ
ครอบครัว หรอ
ขอเกริ่นก่อนว่าอันนี้เกี่ยวกับพ่อของเราค่ะ เค้าค่อนข้างเป็นคนอารมณ์ร้อน จริงๆครอบครัวเราก็มีความสุขดีนะคะ แต่เรื่องมันก็ติดอยู่ที่ว่า..
...ตอนเด็กๆ พ่อกับแม่เราทะเลาะกันบ่อยมาก มากจนหลายครั้งท่านทั้งสองก็แยกกันอยุ่หลายรอบ เราเป็นคนติดแม่ค่ะ เวลาพ่อกับแม่แยกกันอยู่ เราก็จะเป็นคนที่จะไปกับแม่เสมอ พ่อชอบไล่แม่ออกจากบ้าน.. ทุกครั้งที่พ่อไล่ เราอดคิดไม่ได้ ‘ทำไมพ่อต้องไล่แม่ทั้งๆที่พ่อควรไป’ (โอเค เรายอมรับเลยว่าเรื่องระหว่างเพศหญิงหรือชายนี่ เราไม่ได้ซีเรียสเลยก็จริง เราว่ามันจะเพศไหนก็เหมือนๆกัน แต่กับเรื่องนี้เราทำใจไม่ได้จริงๆค่ะ) พอพ่อหายโกรธหรืออะไรก็ตาม พ่อจะเป็นฝ่ายขอให้แม่กลับมา แรกๆเราก็อยากให้แม่กลับไปอยู่กับพ่อแหละค่ะ แต่พอมันเป็นแบบนี้หลายครั้ง เราก็เริ่มไม่อยากให้แม่กลับไปแล้ว.. ไม่ใช่ว่าเรรไม่รักพ่อหรือยากให้ท่านแยกกันอยู่นะคะ แต่ถ้าอยู่ไปแล้วเป็นแบบนี้จะอยู่กันไปทำไม.. (มันเสียสุขภาพจิตอ่ะ) แต่ปัจจุบันก็อยูาด้วยกันเหมือนเดิมค่ะ
และนี่แหละคือจุดเริ่มต้นที่ทำให้เราเขียนกระทู้นี้ ไม่รู้จะไประบายกับใคร ไม่อยากให้พิเป็นแบบนี้ด้วยค่ะ..
จะมีอยู่พักนึงที่พ่อดูอารมณ์ดี เวลาเค้าอารมณ์ดีหรือเหมือนคนปกติ พ่อเราก็เป็นคนที่น่ารักมากๆเลยค่ะ เราชอบพ่อตอนนี้มากที่สุด เวลาเค้าอารมณ์ไม่ปกติ ก็จะไม่คุยกับใครแล้วก็ไม่ให้แม่เข้าห้อง เราอยู่ม.ปลายแล้วค่ะ คิดว่าท่านจะเลิกทะเลาะกันแล้ว และมันก็กลับมากอีก(แต่ไม่หนักเท่าเมื่อก่อน) วันนั้นพ่อเป็นอะไรก็ไม่รู้(ทุกครั้งที่พ่ออารมณ์ไม่ปกติไม่มีใครรู้ค่ะว่าเขาเป็นอะไร บางเรื่องหน่ะนะ ex.เรื่องที่จะเล่า) แม่เราเข้าไปในห้องพ่อค่ะ เราแยกกันนอนหมดแล้ว สักพักเราได้ยินเสียงทะเลาะ .. และพ่อก็ผลักแม่ออกจากห้อง ที่เรารู้เพราะว่าเราออกไปดูเราเห็นแม่นั่งร้องไห้อยู่กับพื้นหน้าห้องพ่อกับแม่ เรารู้สึกชาไปทั้งตัวเลยค่ะ ไม่รู้จะทำยังไง เราแสดงออกไม่เก่ง พูดไม่เก่ง ไม่เคยปลอบใคร เราเลยนั่งอยุ่ข้างแม่อย่างเดียวเลยค่ะ ยอมรับว่าดกรธพ่อมากๆ คือพ่อเป็นอะไร จริงๆ.. เราอยากมห้พ่อไปตรวจค่ะว่ามีอะไรผิดปกติหรือเปล่า.. เห้อ แต่เราไม่กล้าพูดหรอกค่ะ บางทีเราก้คิดนะคะว่าพ่อรักแม่จริงๆหรือเปล่า แต่เรายอมรับเลยค่ะว่าพ่อรักเรามากๆจริงๆ ตามใจทุกอย่าง อยากได้อะไรก็ซื้อให้ แต่เราไม่ค่อยขอหรอกค่ะเกรงใจ จะขอแค่ที่จำเป้นจริงๆที่เหลือก็เก็บตังค์เอง
สุดท้ายแล้ว เรากับแม่คิดเสมอว่าไปทำอะไรให้พ่อ เวลาแม่ถามพ่อก็ไม่บอก เวลาพ่ออารมณ์ดีครอบครัวก็มีความสุขมากๆ พออารมณ์เปลี่ยนเท่านั้นแหละ บ้านรุกเป็นไฟ ขอข้อแนะนำหน่อยค่ะ ว่าเราควรทำยังไง เวลาพ่ออารมณ์เสียควรไปยุ่งไหมหรือต้องมีวิธียังไหมคะ ไม่อยากให้เขาเป็นแบบนี้..
ขอบคุณมากๆค่ะ