สวัสดีค่ะ
เริ่มเลยนะคะ เจ้าของกระทู้ คบกับแฟนมาตั้งแต่อายุ 19 คือช่วงมหาลัย
เราทั้งสองคนเรียนต่างประเทศด้วยกันค่ะ ก็ใช้ชีวิตด้วยกันปกติ คบกันมาได้ 5 ปีพอดีค่ะตอนเลิกกัน ปัญหามันเกิดจากระหว่างที่อยู่ด้วยกันที่ต่างประเทศคือเรากับเขามีปัญหากันบ่อยค่ะ คือเขาไม่ค่อยให้เกียรติเราเท่าไร แซวแรงๆ ด่ากันหยาบๆ จนเราเริ่มไม่ไหว ก็เริ่มด่ากลับ ใช้คำพูดแรงๆเวลาทะเลาะกัน
จนเริ่มเข้าปีหลัง ปีที่ 3 ที่ 4 เขาเริ่มหนักขึ้นเวลาทะเลาะกัน เริ่มด่าแรงๆ หยาบๆ แต่เวลาดี ก็ดีมากๆ คือเรารู้ว่าเขาก็รักเรามาก อะไรให้ได้ให้หมด ไม่ใช่เรื่องเงินนะคะ เรื่องแบบให้เวลา ไปไหนก็ไปด้วยกัน เพื่อนชวนเขาก็เอาเราไปด้วย ปฏิเสธเพื่อนเพื่ออยู่บ้านกับเราบ้าง แต่ในขณะเดียวกันก็ไม่ให้เกียรติกัน
จนเราสองคนเริ่มรู้สึกว่าไม่ไหวแล้ว ก็เลยคุยกันจริงจังว่าเลิกไหม ก่อนมันจะเกลียดกันมากกว่านี้ ก็เหมือนจะเลิกหลายรอบ แต่ด้วยความที่มีกันอยู่สองคนที่ต่างประเทศ ก็เลยไม่ได้เลิกกัน ก็ยังเหมือนรักกันดี แต่ก็ทะเลาะกันได้ทุกวัน ไม่รู้เอาอะไรมาทะเลาะกันนักหนา จนมาช่วงเกือบปีที่ 5 เราต้องกลับไปไทยทำเรื่องเอกสารวีซ่า กลับไปได้ 1 เดือน ก็ตัดสินใจบอกเลิกเขาทั้งที่ยังรัก รักมากๆ แต่มันเข้ากันไม่ได้แล้วจริงๆ ถ้าแต่งงานคือทั้งคู่ต่างมั่นใจว่ามันต้องหย่าแน่ๆ คือมันรักกัน แต่มันคนรักกันไม่มากพอที่จะเปลี่ยนตัวเอง จนผ่านมาได้ 6 เดือน เรามีคนเข้ามา ก็คุยกัน ตัดสินใจคบกัน
หลังจากเรามีคนใหม่แล้ว คือเขาก็พยายามง้อเรามาตลอด ยังรู้ผ่านคนอื่นๆมาว่าเขารักเรา รอเรา ซึ่งเราเริ่มใหม่ไปแล้ว และเราก็รักคนใหม่ คุยกันรู้เรื่อง คือมันเป็นความรักวัยทำงาน แต่เราก็ยังเลิกคิดเรื่องเขาไม่ได้สักวัน คือวันละนิดวันละหน่อย คือก็ต้องมีเรื่องเขาเข้ามาในหัว ยังรู้สึกว่ารักแต่ไม่ได้อยากครอบครอง รู้สึกยินดี อยากให้เขาได้ดี มีชีวิตดีๆ เหมือนบางทีมันคิดได้ว่าคบไม่ได้แล้ว รักษาความสัมพันธ์ไว้แบบนี้ดีแล้ว ดีกว่าเกลียดกันสักวัน แต่ในหัวคือมันลบเขาไม่ได้จริงๆ คิดถึงมากๆ คือหัวเราไม่ได้คิดจะกลับไปนะคะ ไม่ได้ต้องการลืม เพราะยังไงมันคงไม่มีทางเป็นไปได้ แค่อยากมีสติมากกว่านี้
อยากมีคนเตือนสติว่ามันไม่มีประโยชน์กับการคิดถึง หรืออะไรเลย เหมือนสมองมันรู้ว่าต้องทำอะไร แต่มันทำไม่ได้
อยากมองให้มันทรมานน้อยลง มันจะผ่านไปได้ยังไง จะปกติสุขคือมันต้องใช้เวลานานแค่ไหน อยากรู้จริงๆค่ะ
นี่ก็ปีนึงแล้ว ยังวนเวียนในหัวอยู่เลย
ถ้าใครเคยเจอสถานการณ์เหมือนกัน อยากรู้ว่าผ่านมายังไงคะ ขอบคุณมากๆเลยนะคะ
ใครมีประสบการณ์เลิกกับแฟนทั้งที่ยังรักกัน ขอคำแนะนำ ต้องการคนเตือนสติค่ะ
เริ่มเลยนะคะ เจ้าของกระทู้ คบกับแฟนมาตั้งแต่อายุ 19 คือช่วงมหาลัย
เราทั้งสองคนเรียนต่างประเทศด้วยกันค่ะ ก็ใช้ชีวิตด้วยกันปกติ คบกันมาได้ 5 ปีพอดีค่ะตอนเลิกกัน ปัญหามันเกิดจากระหว่างที่อยู่ด้วยกันที่ต่างประเทศคือเรากับเขามีปัญหากันบ่อยค่ะ คือเขาไม่ค่อยให้เกียรติเราเท่าไร แซวแรงๆ ด่ากันหยาบๆ จนเราเริ่มไม่ไหว ก็เริ่มด่ากลับ ใช้คำพูดแรงๆเวลาทะเลาะกัน
จนเริ่มเข้าปีหลัง ปีที่ 3 ที่ 4 เขาเริ่มหนักขึ้นเวลาทะเลาะกัน เริ่มด่าแรงๆ หยาบๆ แต่เวลาดี ก็ดีมากๆ คือเรารู้ว่าเขาก็รักเรามาก อะไรให้ได้ให้หมด ไม่ใช่เรื่องเงินนะคะ เรื่องแบบให้เวลา ไปไหนก็ไปด้วยกัน เพื่อนชวนเขาก็เอาเราไปด้วย ปฏิเสธเพื่อนเพื่ออยู่บ้านกับเราบ้าง แต่ในขณะเดียวกันก็ไม่ให้เกียรติกัน
จนเราสองคนเริ่มรู้สึกว่าไม่ไหวแล้ว ก็เลยคุยกันจริงจังว่าเลิกไหม ก่อนมันจะเกลียดกันมากกว่านี้ ก็เหมือนจะเลิกหลายรอบ แต่ด้วยความที่มีกันอยู่สองคนที่ต่างประเทศ ก็เลยไม่ได้เลิกกัน ก็ยังเหมือนรักกันดี แต่ก็ทะเลาะกันได้ทุกวัน ไม่รู้เอาอะไรมาทะเลาะกันนักหนา จนมาช่วงเกือบปีที่ 5 เราต้องกลับไปไทยทำเรื่องเอกสารวีซ่า กลับไปได้ 1 เดือน ก็ตัดสินใจบอกเลิกเขาทั้งที่ยังรัก รักมากๆ แต่มันเข้ากันไม่ได้แล้วจริงๆ ถ้าแต่งงานคือทั้งคู่ต่างมั่นใจว่ามันต้องหย่าแน่ๆ คือมันรักกัน แต่มันคนรักกันไม่มากพอที่จะเปลี่ยนตัวเอง จนผ่านมาได้ 6 เดือน เรามีคนเข้ามา ก็คุยกัน ตัดสินใจคบกัน
หลังจากเรามีคนใหม่แล้ว คือเขาก็พยายามง้อเรามาตลอด ยังรู้ผ่านคนอื่นๆมาว่าเขารักเรา รอเรา ซึ่งเราเริ่มใหม่ไปแล้ว และเราก็รักคนใหม่ คุยกันรู้เรื่อง คือมันเป็นความรักวัยทำงาน แต่เราก็ยังเลิกคิดเรื่องเขาไม่ได้สักวัน คือวันละนิดวันละหน่อย คือก็ต้องมีเรื่องเขาเข้ามาในหัว ยังรู้สึกว่ารักแต่ไม่ได้อยากครอบครอง รู้สึกยินดี อยากให้เขาได้ดี มีชีวิตดีๆ เหมือนบางทีมันคิดได้ว่าคบไม่ได้แล้ว รักษาความสัมพันธ์ไว้แบบนี้ดีแล้ว ดีกว่าเกลียดกันสักวัน แต่ในหัวคือมันลบเขาไม่ได้จริงๆ คิดถึงมากๆ คือหัวเราไม่ได้คิดจะกลับไปนะคะ ไม่ได้ต้องการลืม เพราะยังไงมันคงไม่มีทางเป็นไปได้ แค่อยากมีสติมากกว่านี้
อยากมีคนเตือนสติว่ามันไม่มีประโยชน์กับการคิดถึง หรืออะไรเลย เหมือนสมองมันรู้ว่าต้องทำอะไร แต่มันทำไม่ได้
อยากมองให้มันทรมานน้อยลง มันจะผ่านไปได้ยังไง จะปกติสุขคือมันต้องใช้เวลานานแค่ไหน อยากรู้จริงๆค่ะ
นี่ก็ปีนึงแล้ว ยังวนเวียนในหัวอยู่เลย
ถ้าใครเคยเจอสถานการณ์เหมือนกัน อยากรู้ว่าผ่านมายังไงคะ ขอบคุณมากๆเลยนะคะ