สวัสดีเพื่อนๆชาวพันทิปนะคะ
มันเป็นเรื่องยากมากๆสำหรับเราเลยล่ะค่ะ เรื่องของเรื่องมีอยู่ว่าเมื่อประมาณตอนต้นเดือนเมษาเราได้ไปปิ๊งผู้ชายคนหนึ่งเข้า ขอเล่าเหตุการณ์ ณ ตอนนั้นนะคะ พอดีวันนั้นเพื่อนเราชวนไปเป็นเพื่อนทำธุระที่เซ็นทรัลปิ่นเกล้าค่ะ เราเรียนอยู่มหาลัยรัฐแห่งหนึ่งในย่านดุสิต (ขอไม่พูดชื่อตรงๆละกัน 555) วันนั้นเรานั่งรถเมล์สาย 30 ไปกับเพื่อนค่ะ พอดีว่าตอนนั้นเป็นช่วงเวลาประมาณ 4-5 โมงเย็นได้รถเมล์ในตอนนั้นคือคนขึ้นเต็มรถค่ะ บางคนก็ได้ยืน เรากับเพื่อนดันได้นั่งคนละเบาะกัน เรานั่งเบาะที่ติดประตูหลังส่วนเพื่อนก็นั่งเบาะข้างหลังเรา นั่งรถไปเรื่อยๆจนไปถึงบริเวณจุดป้ายรถเมล์ตรงสนามหลวงตรงข้ามจะเป็นธรรมศาสตร์ท่าพระจันทร์ค่ะ พอประตูเปิดคนก็ทะยอยขึ้นรถกัน ตรงนั้นคนขึ้นเยอะเลยค่ะ และหนึ่งในนั้นก็มีผู้ชายใส่ชุดกีฬาคนหนึ่งเดินขึ้นมาด้วย ณ ตอนนั้นคือเราสตั้นไปเลยค่ะ เขาคือสเปคเราเลยอ่ะ ตอนนั้นอยากเม้าส์กับเพื่อนมากๆเลยหันหลังจะไปคุยกับเพื่อน เพื่อนก็คือแค่มองตาก็รู้ใจอ่ะค่ะพอเราหันสบตากันเรากับเพื่อนก็ดันหัวเราะออกมาเสียงไม่ได้ดังมากหรอกค่ะแต่คนก็หันมามองกันรวมถึงเขาคนนั้นด้วย เขายืนอยู่ตรงโซนข้างหน้าประตูหลังค่ะส่วนเรานั่งอยู่โซนหลังของประตูหลังคือเราก็ยังมองเห็นเขาอยู่ (เรานั่งรถ ปอ.สีเหลืองค่ะหลายๆคนคงจะนึกภาพออกเนอะ) ตอนนั้นอยากจะยกมือถือขึ้นมาถ่ายรูปเขาไว้แต่ก็ไม่กล้าค่ะ เราเลยส่งข้อความคุยกันกับเพื่อนที่นั่งข้างหลังเรา ตอนนั้นมันทำอะไรมากไม่ได้จริงๆค่ะเพราะคนเต็มรถถ้าเรายกมืถือขึ้นมาถ่ายก็อายคนอื่นแย่เลย กลัวโดนหาว่าเป็นโรคจิตค่ะ 555 สุดท้ายแล้วเขาก็ลงก่อนเราค่ะ เขาลงตรงสะพานปิ่นเกล้าค่ะจังหวะที่เขากำลังจะลงเรารีบส่งข้อความบอกเพื่อนว่าให้ถ่ายรูปเขาให้หน่อย คือเพื่อนรนมากๆค่ะภาพที่ได้คือติดอาแปะเต็มๆส่วนผู้ชายคนนั้นเห็นแค่ด้านข้างนิดหน่อย พอเขาลงไปแล้วเราก็ได้แต่มองตามเขาตาละห้อย ถ้าเราไม่ได้เข้าข้างตัวเองนะคะคือตอนที่เขาลงเขาก็ยังไม่เดินออกไปจากตรงนั้นเลยทันทีนะคะ เขาหันกลับมามองที่รถเมล์ที่เรานั่งอยู่แปบนึงแล้วถึงค่อยๆเดินออกไปค่ะ โรคเข้าข้างตัวเองก็แล่นเข้ามาในสมองเลยค่ะเราคิดว่าเขาอาจจะยืนให้เราถ่ายรูปเขาก็ได้ 555 แต่เราก็ไม่ได้ถ่ายหรอกค่ะ จากวันนั่นจนถึงตอนนี้เราก็ยังไม่เคยลืมเขาได้เลยค่ะ ปกติเราไม่ได้นั่งสายนั้นกลับหอ เพราะหอเราอยู่อีกฝั่งหนึ่ง ทุกวันนี้ถ้าวันไหนว่างๆเราจะนั่งรถเมล์สาย 30 ไปลงเซ็นทรัลปิ่นเกล้าเสมอเราแอบหวังลึกๆว่าอาจจะได้เจอเขาอีกแต่เราก็ยังไม่ได้เจอเขาอีกเลยและอีกประเด็นคือเราจำหน้าเขาไม่ได้แล้วค่ะ (ร้องไห้ T^T) ตอนนั้นเราเห็นเขาใส่เสื้อเชียร์ฟุตบอลประเพณีของ มธ ครั้งที่ 73 น่ะค่ะนี่คือเบาะแสอันน้อยนิดของเรา เราไม่รู้ว่าจะไปตามหาเขาได้จากที่ไหนเลยมาตั้งกระทู้ดูค่ะ แม้จะไม่มีโอกาสได้เจอเขาอีกก็ไม่เป็นไรค่ะ จะมีมาแค่วาร์ปเราก็ดีใจแล้วล่ะค่ะ 555 อย่างน้อยเราก็ได้ปลดล็อคความว้าวุ่นที่อยากจะเจอเขาอีกครั้งได้แค่นี้ก็พอแล้วล่ะค่ะ
ขอบคุณที่เข้ามาอ่านกระทู้นี้กันนะคะ แม้อาจจะไม่ได้เบาะแสอะไรก็ไม่เป็นไรค่ะ คือเราว่าจะตั้งกระทู้นี้ตั้งนานแล้วแต่เพิ่งมีเวลาค่ะ ถือว่าเป็นเข้ามาอ่านเล่นๆก็ได้ค่ะ ^^
ตามหาคนที่เป็นรักแรกพบค่ะ
มันเป็นเรื่องยากมากๆสำหรับเราเลยล่ะค่ะ เรื่องของเรื่องมีอยู่ว่าเมื่อประมาณตอนต้นเดือนเมษาเราได้ไปปิ๊งผู้ชายคนหนึ่งเข้า ขอเล่าเหตุการณ์ ณ ตอนนั้นนะคะ พอดีวันนั้นเพื่อนเราชวนไปเป็นเพื่อนทำธุระที่เซ็นทรัลปิ่นเกล้าค่ะ เราเรียนอยู่มหาลัยรัฐแห่งหนึ่งในย่านดุสิต (ขอไม่พูดชื่อตรงๆละกัน 555) วันนั้นเรานั่งรถเมล์สาย 30 ไปกับเพื่อนค่ะ พอดีว่าตอนนั้นเป็นช่วงเวลาประมาณ 4-5 โมงเย็นได้รถเมล์ในตอนนั้นคือคนขึ้นเต็มรถค่ะ บางคนก็ได้ยืน เรากับเพื่อนดันได้นั่งคนละเบาะกัน เรานั่งเบาะที่ติดประตูหลังส่วนเพื่อนก็นั่งเบาะข้างหลังเรา นั่งรถไปเรื่อยๆจนไปถึงบริเวณจุดป้ายรถเมล์ตรงสนามหลวงตรงข้ามจะเป็นธรรมศาสตร์ท่าพระจันทร์ค่ะ พอประตูเปิดคนก็ทะยอยขึ้นรถกัน ตรงนั้นคนขึ้นเยอะเลยค่ะ และหนึ่งในนั้นก็มีผู้ชายใส่ชุดกีฬาคนหนึ่งเดินขึ้นมาด้วย ณ ตอนนั้นคือเราสตั้นไปเลยค่ะ เขาคือสเปคเราเลยอ่ะ ตอนนั้นอยากเม้าส์กับเพื่อนมากๆเลยหันหลังจะไปคุยกับเพื่อน เพื่อนก็คือแค่มองตาก็รู้ใจอ่ะค่ะพอเราหันสบตากันเรากับเพื่อนก็ดันหัวเราะออกมาเสียงไม่ได้ดังมากหรอกค่ะแต่คนก็หันมามองกันรวมถึงเขาคนนั้นด้วย เขายืนอยู่ตรงโซนข้างหน้าประตูหลังค่ะส่วนเรานั่งอยู่โซนหลังของประตูหลังคือเราก็ยังมองเห็นเขาอยู่ (เรานั่งรถ ปอ.สีเหลืองค่ะหลายๆคนคงจะนึกภาพออกเนอะ) ตอนนั้นอยากจะยกมือถือขึ้นมาถ่ายรูปเขาไว้แต่ก็ไม่กล้าค่ะ เราเลยส่งข้อความคุยกันกับเพื่อนที่นั่งข้างหลังเรา ตอนนั้นมันทำอะไรมากไม่ได้จริงๆค่ะเพราะคนเต็มรถถ้าเรายกมืถือขึ้นมาถ่ายก็อายคนอื่นแย่เลย กลัวโดนหาว่าเป็นโรคจิตค่ะ 555 สุดท้ายแล้วเขาก็ลงก่อนเราค่ะ เขาลงตรงสะพานปิ่นเกล้าค่ะจังหวะที่เขากำลังจะลงเรารีบส่งข้อความบอกเพื่อนว่าให้ถ่ายรูปเขาให้หน่อย คือเพื่อนรนมากๆค่ะภาพที่ได้คือติดอาแปะเต็มๆส่วนผู้ชายคนนั้นเห็นแค่ด้านข้างนิดหน่อย พอเขาลงไปแล้วเราก็ได้แต่มองตามเขาตาละห้อย ถ้าเราไม่ได้เข้าข้างตัวเองนะคะคือตอนที่เขาลงเขาก็ยังไม่เดินออกไปจากตรงนั้นเลยทันทีนะคะ เขาหันกลับมามองที่รถเมล์ที่เรานั่งอยู่แปบนึงแล้วถึงค่อยๆเดินออกไปค่ะ โรคเข้าข้างตัวเองก็แล่นเข้ามาในสมองเลยค่ะเราคิดว่าเขาอาจจะยืนให้เราถ่ายรูปเขาก็ได้ 555 แต่เราก็ไม่ได้ถ่ายหรอกค่ะ จากวันนั่นจนถึงตอนนี้เราก็ยังไม่เคยลืมเขาได้เลยค่ะ ปกติเราไม่ได้นั่งสายนั้นกลับหอ เพราะหอเราอยู่อีกฝั่งหนึ่ง ทุกวันนี้ถ้าวันไหนว่างๆเราจะนั่งรถเมล์สาย 30 ไปลงเซ็นทรัลปิ่นเกล้าเสมอเราแอบหวังลึกๆว่าอาจจะได้เจอเขาอีกแต่เราก็ยังไม่ได้เจอเขาอีกเลยและอีกประเด็นคือเราจำหน้าเขาไม่ได้แล้วค่ะ (ร้องไห้ T^T) ตอนนั้นเราเห็นเขาใส่เสื้อเชียร์ฟุตบอลประเพณีของ มธ ครั้งที่ 73 น่ะค่ะนี่คือเบาะแสอันน้อยนิดของเรา เราไม่รู้ว่าจะไปตามหาเขาได้จากที่ไหนเลยมาตั้งกระทู้ดูค่ะ แม้จะไม่มีโอกาสได้เจอเขาอีกก็ไม่เป็นไรค่ะ จะมีมาแค่วาร์ปเราก็ดีใจแล้วล่ะค่ะ 555 อย่างน้อยเราก็ได้ปลดล็อคความว้าวุ่นที่อยากจะเจอเขาอีกครั้งได้แค่นี้ก็พอแล้วล่ะค่ะ
ขอบคุณที่เข้ามาอ่านกระทู้นี้กันนะคะ แม้อาจจะไม่ได้เบาะแสอะไรก็ไม่เป็นไรค่ะ คือเราว่าจะตั้งกระทู้นี้ตั้งนานแล้วแต่เพิ่งมีเวลาค่ะ ถือว่าเป็นเข้ามาอ่านเล่นๆก็ได้ค่ะ ^^