ความก้ำกึ่งระหว่าง อยู่หรือไป

ว่าด้วยเรื่องของโรคซึมเศร้าผมคนหนึ่งที่มีโอกาสได้ประสบพบเจอ ก่อนอื่นขอบอกก่อนครับ ผมเรียนรัฐศาสตร์ สาขาบริหารรัฐกิจ มีคนหนึ่งคนพูดกับผมได้เจ็บว่า [Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้เรียนตั้งปกครองอ่ะคิดได้แค่นี้เองหรอ แถมยังพาดพิงถึงสถาบันแน่นอนว่าถ้าเธอไม่ใช่คนที่ผมรักที่สุดผมคงเจ็บกับคำพูดพวกนี้ไม่ถึงข้ามคืน บาดแผลและรอยร้าวทำให้ผมกลายเป็นโรคซึมเศร้าในที่สุด กาลเวลาเปลี่ยนไปใจผมก็ยังสับสนวุ่นวายระหว่าง อยู่กับตาย ถ้าผมอยู่ผมอยากทำอะไรหลายๆอย่างคือ
1ผมอยากวาดภาพให้เก่ง
2ผมอยากฝึกถ่ายรูปให้เป็นมือโปร
3ผมอยากต่อป.โท
4ผมอยากสอบข้าราชการ
5ถ้าไม่เป็นข้าราชการผมอยากเปิดร้านขายข้าวสารและทำธุรกิจอื่นๆ
6ผมอยากเดินทางไปทั่วโลก
7ผมอยากมีรถสวยๆขับ
8ผมอยากเป็นอาจารย์สอนมหาลัย
และอะไรๆอีกมากมาย แต่กระนั้นตวามตายก็พยายามจะพรากผมไปจากสิ่งพวกนั้น เหตุผลที่อยากตายคือ ผมไม่มีโอกาสพูดให้ทางครอบครัวแฟนเก่าผมเข้าใจถึงเหตุและผล เพราะเขาไม่เปิดโอกาสให้ผมได้พูดเลยเพียงเพราะผมนั้นเป็นคนนอก เหตุผลง่ายๆนี่แหล่ะที่ทำให้ผมน้อยใจมาตลอด พวกเขามีทิฐิกับผมทิฐินั้นเหมือนภูเขา เราคงไม่มีวันยกภูเขาทั้งลูกออกไปได้ง่ายดาย ทุกวันนี้ผมจึงปลอบใจตัวเอง และรอให้เวลามันทำหน้าที่ของมัน ตอนนี้ผมก็สับสนอยู่เหมือนกันนะ😸ว่าจะเอายังไงกับชีวิต