ผมมีคนรักรักกันมา3ปี มีดากันเถียงกันบ้างเหมือนคนรักท่วไปอยู่มาวัน ตัวผมรู้สึกว่าทุกอย่างเปลี่ยนไป แต่ก่อนก่อนนอนต้องคุยไปไหนก็บอกผมเลยไมพอใจเลยมีการบอกว่าไม่ชอบจนเถียงกันโกรธกันนานมาก เอาเป็นว่าเถียงกันที่ไรไม่คุยกันเป็นเวลานานเลย อยู่ไปซักพักผมก็มารู้ว่าแฟนของผมคุยกับ ผู้ชายอื่นขณะที่มีผม โดยเธอให้เหตุผมว่าผมไม่ดูแลผมดุเธอด่าเธอบ่อยผมไม่เถียงเลยคับผมว่าเธอบ่อยเถียงกันบ่อยโกรธกันตลอด แต่ทีผมรู้นั้นผมไม่ได้ไปถามหาจากใคร ผมเคยถามเธอตรงๆว่าการที่เธอเปลี่ยนไปที่ไม่ค่อยได้โทรบอกฝันดีผมบ่อยเหมือนเก่ามันแปลกนะคนเรารักกันเคยทำแบบนี้มาตลอดแต่ตอนนี้ไม่มีผมพูดที่ไรเธอก็โกรธ จนวันนี้ผมรูก็เพราะเธอบอกจากปากเองว่านอกใจคุยกับคนอื่ เธอบอกทนไม่ไหวเพราะผมถามบ่อยผมก็รู้ๆอยู่เผื่อใจก็เผื่อไว้แล้ว แต่มันไม่ง่ายเลยคับการที่ผมรักผู้หญิ้งคนนึงถึงผมจะดุบ้างด่าบ้างผมไม่คิดว่าคนๆนี้จะทำผมได้ลงมันเจ็บปวดมากคับโมโหคิดไปไกลจนฆ่าตัวตายผมพึ่งรู้ว่าคนที่สิ้นหวังนั้นทรมานขนาดไหนผมหายไปไม่ติดต่อนอนเจ็บจนจะทนไม่ไหว จนวันหนึ่งเธอมาขอให้ผมให้อภัย ผมแบบคิดมาตลอดว่าการกระทำแบบนี้เกินจะให้อภัย แต่ใจผมมันดันบอกให้อภัยอย่างน้อยเค้าก็มาบอกเราจากปากและเป็นบทเรียนแก่เค้าว่าคนที่อยู่กันเค้าจริงๆนั้นใครไม่ใช่คนที่ค่อยเอาอกเอาใจมีแต่คำหวานให้ ใจผมมันบอกอย่างนั้น
     และแบ้วผมก็ใจอ่อนจนทุกวันนี้บอกเค้าว่าผิดอะไรสอนเค้าให้อภัยเค้าและพยายามมีความสุขกับแฟนของผมที่พึ่งได้กลับมาอีกครั้งแต่ทุกอย่างไม่ได้ราบลื่นหรอกคับ ผมใจผมมั้นดันขาดความมันใจไปแล้วผมนึกว่าผมจะรับมันไหว แต่ทุกวันนี้เวลาโกรธผมก็คิดแต่เรื้องเก่าไม่ลืมหวังว่าเธอจะเป็นเหมือนเดิมแต่ไม่เลยเธอไม่ได้จะเอาอกเอาใจเหมือนตอนแรกถึงแม้เธอจะขอโทษผมแล้วทุกวันนี้ผมทรมานมากคับนอนไม่หลับคิดมากผมรู้ถ้าผมไม่ไหวควรต้องแยกกันไป
แต่ทว่าใจผมมันอีกส่วนหนึ่งก็รักผมคงคิดถึงจนทนไม่ไหวกลัวเค้าจากไป😢😢😢😢ที่ผมตั้งกระทู้ก็เพื่อจะมาเล่าประสบการณ์และฝากอะไรไว้นิดหน่อยคับ
  ถ้าคุณรักใครรักเค้าจากใจวันใดวันหนึ่งดุกันบ้างด่ากันบ้างจงใช้เหตุผลคุณกัน ไม่ใช้เป็นขออ้างเพื่อนอกใจกันเพราะมันจะนำมาซึ่งความเสียใจอย่างที่ผมระเป็นอยู่ผมรับประกันเลยนะคับว่าทรมานที่สุด ถ้าคุณมีคนรักดูแลกันดีๆนะคับ
  และถ้าให้คำแนะนำผมได้ผมควรทำยังไงดีกับความรู้สึกพวกนี้?