ขอระบายนิดนึงนะคะ ยาวหน่อยค่ะ แต่อยากให้อ่านเหมือนกัน เผื่อใครมีประสบการณ์แบบเราหรือกำลังอยู่สถานะการณ์แบบเรา หรือใครอาจให้คำปรึกษาได้
.........แฟนเราเป็นผู้รับเหมาก่อสร้าง(ห้องเย็น)ค่ะ ไม่มีวันหยุดเลย นึกอยากจะหยุดก็หยุด ไม่มีบอกล่วงหน้า2-3วัน ปกติเลิกงาน 5-6 โมงเย็น ถ้าวันไหนงานเล่งก็เลิกดึก 2ทุ่ม 4ทุ่ม ถ้าเล่งด่วนมากๆ ก็เที่ยงคืน เรามีลูกชายด้วยกัน1คน ตอนนี้2ขวบ2เดือนแล้ว เราทำมาค้าขายตื่นตี4 ขายช่วง7โมงถึง9โมง กลับมาบ้านทำงานบ้าน เที่ยงกินข้าวเลี้ยงลูก พาลูกนอนแล้วเราก็นอนด้วยตื่นอีกที3โมงกว่าถึง4โมงเย็น 5โมงเราก็เริ่มตั้งหน้าตั้งรอแฟนกลับบ้านแล้ว เราจะได้ออกไปหาอะไรกินกัน กลับมาก็ 2-3ทุ่มแล้ว แฟนก็มาถึงบ้านปุ้นเล่นเกม 1 ตา ก็ไปอาบน้ำ กลับมาห้องเล่นเกมอีกสัก2-3ตา ก็เล่นเฟสไม่ถึง15นาทีก็นอน แต่ละวันคุยกันน้อยค่ะ คุยกันน้อยนี่หมายถึงเรื่องราวในแต่ละวันของแต่ละคนว่าวันๆนึงเจออะไรบ้าง เรื่องราวที่มีคนฝากมาถามหรือธุระต่างๆนาๆ ส่วนมากจะเป็นแบบว่า สาถานะการณ์ตอนนั้นยังไงก็คุยถึงเรื่องนั้นแหละค่ะ เมื่อก่อนเคยเข้าใจเค้านะคะ ว่าเค้าเหนื่อย เค้าทำงานหนักเพราะก่อสร้างอะเนอะเหนื่อนเป็นธรรมดา ไหนจะลูกน้องที่คอยกวรประสาทอยู่ตลอดไหนจะพ่อตัวเองที่ต้องมาด่าที่เราทำงานไม่ดี ไหนจะทำบิลว่งบิลอีกต่างๆ เค้าก็เคลียดเรื่องงานมากพอแล้ว เราจะมาเยอะใส่เค้าเหมือนเมื่อก่อนครั้งที่เค้ายังไม่มีส่วนของงานอย่างเต็มตัว เราให้อิสระเค้ามากที่สุดเท่าที่จะให้ได้ ยอมให้เค้าได้อยู่กับสิ่งที่เค้าสบายใจที่สุด เค้าจะได้ไม่เคลียด ทำให้เค้ายุ่งกับลูกน้อยที่สุกเค้าจะได้ไม่เหนื่อยไปกว่านี้ ซักผ้าให้เค้า ทำงานบ้านให้เค้า แฟนมักคัดจมูกเวลามีฝุ่นในห้อง เราก็ต้องมั้นทำความสะอาดห้องอยู่เสมอ ทั้งที่เมื่อก่อนขี้เกียจทำมาก งานบ้านไม่แตะ จนมีเค้านี่แหละ ถึงได้ทำงานบ้านเป็นทุกอย่าง เราเป็นคนงี่เง่า ขี้น้อยใจ หงุดหงิดง่ายวีนเก่ง ร้องไห้เก่ง นานๆทีบ่น หลังๆมานี้เรา งอแงใส่เค้าไม่ได้แล้ว เรากลัวเค้าเหนื่อย เรางี่เง่าใส่เค้าเหมือนเมื่อก่อนไม่ได้แล้ว เค้าเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว เราจะมาร้องไห้ให้เค้าปลอบเหมือนเมื่อก่อนไม่ได้แล้ว เค้าไม่มาปลอบเราหรอกนะเค้าเหนื่อยมากพอแล้ว เราเข้าใจเค้าทุกอย่างเรากลัวเค้าเหนื่อย เราเปลี้ยนตัวเองเป็นคนละคน เริ่มไม่เป็นตัวเองขึ้นทุกวันๆ เราเป็นคนพูดเก่ง อารมณ์ดี ชอบร้องเพลง ยิ้มง่าย เข้ากับคนอื่นได้ง่ายมากๆ เราก็เปลี่ยนตัวเอง จากที่ชอบพูดเราก็ต้องลดลงเพราะกลัวเค้ารำคาญ จากที่ชอบร้องเพลงมากๆ เราก็ต้องหยุดร้อง เพราะกลัวเค้ารำคาญ เราต้องเข้าหาคนอื่นให้น้อยเพราะเรากลัวแฟนเราคิดมาก แค่เค้าเหนื่อยกับงานก็พอแล้ว ทำไมต้องให้มากังวลกับตัวเราเองด้วยหละ? ทำอะไรก็ได้ที่เค้าสบายใจที่สุด ไม่ให้มาเหนื่อยกับเรามากเกินไป เราเรียนวันอาทิตย์ ปวส. ขายของวันอาทิตย์ ปกติแม่จะเป็นคนขายคนเดียวค่ะ แต่คนมันเยอะกลัวแม่จะไม่ไหว เลยให้แฟนหยุดงานทุกวันอาทิตย์มาช่วยแม่ขายของ วันไหน วิทลัยหยุดเราก็ให้เค้าพักอยู่บ้านเฉยๆ เราจะขายของเอง แต่มันก็ต้องมีเหตุให้แฟนไม่ได้พัก เช่น พ่อเรียกตัวบ้าง ต้องไปทำบิลบ้าง คนที่บ้านเราให้ซื้อของ ช่วยนู่นนี่นั้นบ้าง เป็นแบบนี้ทุกครั้งที่เค้าจะได้พัก อยากให้เค้าบ้างเหมือนกัน เค้าเหนื่อยเพื่อเรามามาก เค้ามีเงินให้เราใช้ไม่ขาดมือ ก็ดีนะใครก็อิจฉาที่ได้แฟนรวย มีธุระกิจเป็นของตัวเอง ส่วนทางบ้านเราพี่สาวก็มีร้านอาหารทะเลร้านใหญ่อยู่กทม. แต่ครอบครัวเราจะสอนให้ดูแลตัวเองเลี้ยงตัวเองหาเงินส่งตัวเองเรียน ถ้าไม่ลำบากหรือไม่สุดจริงเค้าก็จะไม่ช่วย ที่บ้านเราจะให้รู้จักถึงคำว่าลำบากรู้จักคุณค่าของเงิน ก็ดีค่ะ เวลาตัวคนเดียวจะได้ไม่ลำบากยังมีความรู้ความสามารถติดตัว ใครๆก็มองเออลูกก็มี งานก็ไม่ได้ทำ เรียนก็เรียนค่าเทอมก็เป็นหมื่น แต่มีเงินไม่ขาดมือ แฟนเราทำงานเก่ง มีเงินเยอะ เหตุการณ์ชีวิตทุกวันนี้แหละทำให้เราคิดว่า มีเงินใช้เยอะ อยู่ดีกินดี แต่ความสุขน้อยมาก ความสุขก็มีนะแต่มันไม่สมบูรณ์ จะเที่ยว ตปท. ก็ขาดแฟน ไป ตจว. ก็ขาดแฟน ความก็แปบนึงแหละ ก็มันขาดคนๆนึงไปมันจะลงตัวได้ยังไง มีเงินรวยก็เท่านั้น ความสุขสันหาด้วยการใช้เงิน เราว่า อยู่กินพอมีพอใช้ ดีกว่า รวยแล้วเป็นแบบนี้โคตรจะทุกข์เลย แฟนก็เหนื่อย เวลาก็แทบจะไม่มีให้ ตัวเราสบาย แต่ใจนี่แบบ เหี่ยวแห้งไปหมด มันเหมือนจะมีความสุขนะ แต่ลึกๆแมร่งหมองไปหมด บางคนชอบที่จะรวย เพราะความอยากได้อยากมีมันก็เยอะ เราเหนื่อยอะ บางที่ก็คิดนะ เรานี่นึกถึงแต่หัวใจของแฟน แต่เรากลับไม่ได้รับการดูแลจากแฟนบ้างเลย เรารู้สึกขาดความอบอุ่น อยู่กับลูกมีความสุขดีนะ แต่มันก็ขาดคนสำคัญอยู่ดี ลูกกับแฟนมันต่างอยู่แล้ว แน่นอนค่ะ ผู้หญิงทุกคนต้องการ การเอาใจใส่ การดูแลเทคแค แต่เรานี่สิ ป่วยก็ต้องดูแลตัวเอง เหนื่อย ท้อ ผิดหวัง หมดหวัง อยากพัก ทั้งหมดเราก็ต้องดูแลตัวเอง เงินมีตลอดมันก็ดีไหนจะลูก ไหนจะบ้าน ไหนจะแม่ ไหนจะตัวเองอีก แต่เวลามีให้กัน้นอยยิ่งกว่าน้อยอีก อยากไปรับความรักจากเค้าบ้าง อยากให้เค้าดูแลบ้าง แต่ก็ท่องกับตัวเองเสมอว่าเค้าเหนื่อย ขอบคุณที่อ่านจนจบนะคะ มีมากกว่านี้แต่กลัวจะอ่านกันไม่จบ
น้อยใจแฟนไม่ค่อยเทคแค
.........แฟนเราเป็นผู้รับเหมาก่อสร้าง(ห้องเย็น)ค่ะ ไม่มีวันหยุดเลย นึกอยากจะหยุดก็หยุด ไม่มีบอกล่วงหน้า2-3วัน ปกติเลิกงาน 5-6 โมงเย็น ถ้าวันไหนงานเล่งก็เลิกดึก 2ทุ่ม 4ทุ่ม ถ้าเล่งด่วนมากๆ ก็เที่ยงคืน เรามีลูกชายด้วยกัน1คน ตอนนี้2ขวบ2เดือนแล้ว เราทำมาค้าขายตื่นตี4 ขายช่วง7โมงถึง9โมง กลับมาบ้านทำงานบ้าน เที่ยงกินข้าวเลี้ยงลูก พาลูกนอนแล้วเราก็นอนด้วยตื่นอีกที3โมงกว่าถึง4โมงเย็น 5โมงเราก็เริ่มตั้งหน้าตั้งรอแฟนกลับบ้านแล้ว เราจะได้ออกไปหาอะไรกินกัน กลับมาก็ 2-3ทุ่มแล้ว แฟนก็มาถึงบ้านปุ้นเล่นเกม 1 ตา ก็ไปอาบน้ำ กลับมาห้องเล่นเกมอีกสัก2-3ตา ก็เล่นเฟสไม่ถึง15นาทีก็นอน แต่ละวันคุยกันน้อยค่ะ คุยกันน้อยนี่หมายถึงเรื่องราวในแต่ละวันของแต่ละคนว่าวันๆนึงเจออะไรบ้าง เรื่องราวที่มีคนฝากมาถามหรือธุระต่างๆนาๆ ส่วนมากจะเป็นแบบว่า สาถานะการณ์ตอนนั้นยังไงก็คุยถึงเรื่องนั้นแหละค่ะ เมื่อก่อนเคยเข้าใจเค้านะคะ ว่าเค้าเหนื่อย เค้าทำงานหนักเพราะก่อสร้างอะเนอะเหนื่อนเป็นธรรมดา ไหนจะลูกน้องที่คอยกวรประสาทอยู่ตลอดไหนจะพ่อตัวเองที่ต้องมาด่าที่เราทำงานไม่ดี ไหนจะทำบิลว่งบิลอีกต่างๆ เค้าก็เคลียดเรื่องงานมากพอแล้ว เราจะมาเยอะใส่เค้าเหมือนเมื่อก่อนครั้งที่เค้ายังไม่มีส่วนของงานอย่างเต็มตัว เราให้อิสระเค้ามากที่สุดเท่าที่จะให้ได้ ยอมให้เค้าได้อยู่กับสิ่งที่เค้าสบายใจที่สุด เค้าจะได้ไม่เคลียด ทำให้เค้ายุ่งกับลูกน้อยที่สุกเค้าจะได้ไม่เหนื่อยไปกว่านี้ ซักผ้าให้เค้า ทำงานบ้านให้เค้า แฟนมักคัดจมูกเวลามีฝุ่นในห้อง เราก็ต้องมั้นทำความสะอาดห้องอยู่เสมอ ทั้งที่เมื่อก่อนขี้เกียจทำมาก งานบ้านไม่แตะ จนมีเค้านี่แหละ ถึงได้ทำงานบ้านเป็นทุกอย่าง เราเป็นคนงี่เง่า ขี้น้อยใจ หงุดหงิดง่ายวีนเก่ง ร้องไห้เก่ง นานๆทีบ่น หลังๆมานี้เรา งอแงใส่เค้าไม่ได้แล้ว เรากลัวเค้าเหนื่อย เรางี่เง่าใส่เค้าเหมือนเมื่อก่อนไม่ได้แล้ว เค้าเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว เราจะมาร้องไห้ให้เค้าปลอบเหมือนเมื่อก่อนไม่ได้แล้ว เค้าไม่มาปลอบเราหรอกนะเค้าเหนื่อยมากพอแล้ว เราเข้าใจเค้าทุกอย่างเรากลัวเค้าเหนื่อย เราเปลี้ยนตัวเองเป็นคนละคน เริ่มไม่เป็นตัวเองขึ้นทุกวันๆ เราเป็นคนพูดเก่ง อารมณ์ดี ชอบร้องเพลง ยิ้มง่าย เข้ากับคนอื่นได้ง่ายมากๆ เราก็เปลี่ยนตัวเอง จากที่ชอบพูดเราก็ต้องลดลงเพราะกลัวเค้ารำคาญ จากที่ชอบร้องเพลงมากๆ เราก็ต้องหยุดร้อง เพราะกลัวเค้ารำคาญ เราต้องเข้าหาคนอื่นให้น้อยเพราะเรากลัวแฟนเราคิดมาก แค่เค้าเหนื่อยกับงานก็พอแล้ว ทำไมต้องให้มากังวลกับตัวเราเองด้วยหละ? ทำอะไรก็ได้ที่เค้าสบายใจที่สุด ไม่ให้มาเหนื่อยกับเรามากเกินไป เราเรียนวันอาทิตย์ ปวส. ขายของวันอาทิตย์ ปกติแม่จะเป็นคนขายคนเดียวค่ะ แต่คนมันเยอะกลัวแม่จะไม่ไหว เลยให้แฟนหยุดงานทุกวันอาทิตย์มาช่วยแม่ขายของ วันไหน วิทลัยหยุดเราก็ให้เค้าพักอยู่บ้านเฉยๆ เราจะขายของเอง แต่มันก็ต้องมีเหตุให้แฟนไม่ได้พัก เช่น พ่อเรียกตัวบ้าง ต้องไปทำบิลบ้าง คนที่บ้านเราให้ซื้อของ ช่วยนู่นนี่นั้นบ้าง เป็นแบบนี้ทุกครั้งที่เค้าจะได้พัก อยากให้เค้าบ้างเหมือนกัน เค้าเหนื่อยเพื่อเรามามาก เค้ามีเงินให้เราใช้ไม่ขาดมือ ก็ดีนะใครก็อิจฉาที่ได้แฟนรวย มีธุระกิจเป็นของตัวเอง ส่วนทางบ้านเราพี่สาวก็มีร้านอาหารทะเลร้านใหญ่อยู่กทม. แต่ครอบครัวเราจะสอนให้ดูแลตัวเองเลี้ยงตัวเองหาเงินส่งตัวเองเรียน ถ้าไม่ลำบากหรือไม่สุดจริงเค้าก็จะไม่ช่วย ที่บ้านเราจะให้รู้จักถึงคำว่าลำบากรู้จักคุณค่าของเงิน ก็ดีค่ะ เวลาตัวคนเดียวจะได้ไม่ลำบากยังมีความรู้ความสามารถติดตัว ใครๆก็มองเออลูกก็มี งานก็ไม่ได้ทำ เรียนก็เรียนค่าเทอมก็เป็นหมื่น แต่มีเงินไม่ขาดมือ แฟนเราทำงานเก่ง มีเงินเยอะ เหตุการณ์ชีวิตทุกวันนี้แหละทำให้เราคิดว่า มีเงินใช้เยอะ อยู่ดีกินดี แต่ความสุขน้อยมาก ความสุขก็มีนะแต่มันไม่สมบูรณ์ จะเที่ยว ตปท. ก็ขาดแฟน ไป ตจว. ก็ขาดแฟน ความก็แปบนึงแหละ ก็มันขาดคนๆนึงไปมันจะลงตัวได้ยังไง มีเงินรวยก็เท่านั้น ความสุขสันหาด้วยการใช้เงิน เราว่า อยู่กินพอมีพอใช้ ดีกว่า รวยแล้วเป็นแบบนี้โคตรจะทุกข์เลย แฟนก็เหนื่อย เวลาก็แทบจะไม่มีให้ ตัวเราสบาย แต่ใจนี่แบบ เหี่ยวแห้งไปหมด มันเหมือนจะมีความสุขนะ แต่ลึกๆแมร่งหมองไปหมด บางคนชอบที่จะรวย เพราะความอยากได้อยากมีมันก็เยอะ เราเหนื่อยอะ บางที่ก็คิดนะ เรานี่นึกถึงแต่หัวใจของแฟน แต่เรากลับไม่ได้รับการดูแลจากแฟนบ้างเลย เรารู้สึกขาดความอบอุ่น อยู่กับลูกมีความสุขดีนะ แต่มันก็ขาดคนสำคัญอยู่ดี ลูกกับแฟนมันต่างอยู่แล้ว แน่นอนค่ะ ผู้หญิงทุกคนต้องการ การเอาใจใส่ การดูแลเทคแค แต่เรานี่สิ ป่วยก็ต้องดูแลตัวเอง เหนื่อย ท้อ ผิดหวัง หมดหวัง อยากพัก ทั้งหมดเราก็ต้องดูแลตัวเอง เงินมีตลอดมันก็ดีไหนจะลูก ไหนจะบ้าน ไหนจะแม่ ไหนจะตัวเองอีก แต่เวลามีให้กัน้นอยยิ่งกว่าน้อยอีก อยากไปรับความรักจากเค้าบ้าง อยากให้เค้าดูแลบ้าง แต่ก็ท่องกับตัวเองเสมอว่าเค้าเหนื่อย ขอบคุณที่อ่านจนจบนะคะ มีมากกว่านี้แต่กลัวจะอ่านกันไม่จบ