ปัจจุบันผมอายุ 19 ปีครับ ช่วง 1 ปีที่ผ่านมานี้ ผมไม่มีความสุขเลย ถึงมีก็แค่ช่วงสั้นๆ ผมถูกปิดกั้นความสุขที่ผมสามารถหาได้ ผมบ้านไกลจากเพื่อนๆมากคนละจังหวัดเลยล่ะ เพราะย้ายบ้านมาใหม่ ไร้การติดต่อ เข้าสังคมไม่เก่งเลยอีก ครอบครัวผมเป็นครอบครัวที่ตีกรอบใส่ตัวผมตั้งแต่เด็ก แน่นอนครับมันเป็นปมที่ทำให้ไม่การเผชิญหน้าอะไรใหม่ๆตั้งแต่เด็ก อยู่บ้านวันๆก็ไม่ได้คุยกับใคร มีปัญหาอะไร ก็ได้แต่เก็บไว้คนเดียวเพราะถูกมองว่าไร้สาระ พยายามเปลี่ยนแปลงตัวเองก็ไม่มีอะไรดีขึ้นมา ผมเปลี่ยนไปจากช่วง ม.ต้นมากครับ ผมไปเรียนเหมือนไม่ได้ไป วันซ่อมก็โดดไปเล่นเกมส์ กลับบ้าน จนทำให้เกือบไม่จบ ม.ปลายผมพยายามเปลี่ยนตัวเองมาก จากนักเรียนที่ไม่เอาอะไรเลย ผมพยายามมากขึ้น จากที่เคยติด 0,ร 10 ตัว+ ค่อยๆลดลงมาจนไม่มีติดอะไร สอบได้ที่ 1 ผมภูมิใจนะที่พยายามมาได้ แต่เมื่อที่บ้านทราบ ผลที่ออกมาไม่ต่างจากม.ต้น เลย เรียนทำไมได้เกรดแค่นี้ เนี่ยนะได้ที่ 1 ทำไมไม่ดูพี่เค้าบ้าง ไม่เคยทำให้ผิดหวัง ผมก็คิดน้อยใจมาตลอดนะครับ ผมทำให้ผิดขนาดนั้นเลยหรอ ผมไม่มีอะไรดีเลยหรอ พอมาคิดๆดู ผมนี่ก็ภาระครอบครัวเลยหล่ะ พอคิดๆไปก็มีแต่เรื่องลบๆ เข้ามาภายในหัวมากมาย ไม่สารถบอก พูดคุยกับใครได้เลย และที่สำคัญผมพึ่งรู้ครับ ผมเป็นโรคซึมเศร้า

ผมต้องทำอย่างไรหรอครับ ผมถึงจะมีความสุขมากขึ้น
#ขอโทษนะครับถ้าเขียนไม่รู้เรื่องเพราะปกติไม่เคยคิดระบายความเครียดนี้เลย
#ขอบคุณนะครับที่อ่านจบ
ทำอย่างไรถึงจะมีความสุข ?
#ขอโทษนะครับถ้าเขียนไม่รู้เรื่องเพราะปกติไม่เคยคิดระบายความเครียดนี้เลย
#ขอบคุณนะครับที่อ่านจบ