เรื่องมีอยู่ว่า เราคบกับแฟนมาตั้งแต่ปีสอง จนตอนนี้เหลือเวลาอีกไม่กี่วันเราก็จะเรียนจบกันแล้ว ด้วยความที่ห่างกันเพราะเราติดฝึกงานที่ต่างจังหวัด จึงทำให้เธอได้มีโอกาสเจอคนอื่น ได้คุยกับคนอื่น.. ครั้งแรกเธอมาบอกเราเองว่ามีคนมาจีบนะ โอเคเราไปด่าคนนั้นแล้วให้เลิกติดต่อ และเธอก็ขอโอกาสเรา โอเคเราให้เพราะเราก็เคยทำแบบนี้กับเธอครั้งนึง แต่ผ่านไปไม่ถึงสัปดาห์ก็มีคนเข้ามาอีก ครั้งนี้เราจับได้เองเพราะมีเซนต์ เธอให้เหตุผลว่าที่เธอเป็นแบบนี้เพราะเราเองที่ไปกดดันเรื่องวางแผนอนาคตว่าหลังจบ เราจะลองคุยกับพ่อแม่ของเธอ เราอยากทำให้มันถูกต้อง เพราะเรารู้พ่อแม่เธอไม่ชอบคนแบบเรา เธอบอกว่าถ้าเราเป็นผู้ชายมันคงง่ายกว่านี้..? เธอบอกเราเองว่าหวังกับเธออีกได้ไหม วันนึงจะลองคุบกับท่านดู เธออยากมีครัวครัว มีลูกมีหลานให้ท่าน ซึ่งตรงนี้เราให้ไม่ได้ แต่เทคโนโลยีมันไปไกลแล้วนะ คือมันก็มีทางเลือกอื่น ในที่สุดเธอก็ยอมพูดความจริง ว่าเธอชอบผู้ชายคนนั้น คนที่เธอแอบคุยตั้งแต่ตอนแรก เราคือ เฮ้ย เรายังอยู่ตรงนี้นะ คนที่คอยดูแลเธอในช่วงที่เธอผ่าตัด เราที่พาไปตามนัดหมอ ตื่นเช้าทุกวันพุธ จากที่ไม่เคยกินข้าวเช้าก็ต้องตื่นไปซื้อให้เธอตลอดทั้งเดือน..และอยู่ข้างๆ คอยให้กำลังใจกันมาตลอด .. แต่ทำไมในวันที่เธอจะประสบความสำเร็จกลับไม่ใช่เราที่ได้อยู่ดูความสำเร็จนั้นเราได้แต่ถามตัวเองว่าทำไม..
ทำไมคนที่สู้ และผ่านเรื่องราวทุกข์ สุข มาด้วยกัรถึงไม่มีโอกาสอยู่กับเขาในวันที่เขาประสบความสำเร็จ?