ขอระบายความในใจหน่อยนะคะ

พึ่งใครได้บ้าง มันบอกไม่ถูก ทั้ง เศร้าเหงาเบื่อกลัว ไม่มีใครเข้าใจซักคน ทั้งพ่อแม่ แม้แต่เพื่อนสนิทก็ไม่มี พูดความในใจออกมาก็ไม่ได้ พูดไม่ออกบอกไม่ถูกไม่รู้จะพูดออกมายังไง ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทำไมถึงเศร้า ท้อแท้เหลือเกิน แค่อยากให้คนอื่นรักเอ็นดูแต่ทำไมไม่มีใครเข้าใจ ทำไมต้องหน้าแก่ดูเป็นผู้ใหญ่ไม่มีใครเค้าเอ็นดู ทั้งที่อายุแค่ 16 แต่โดนมองว่าทำงานแล้ว เพื่อนๆคนอื่นๆโดนมองว่าเป็นเด็ก อยากออกไปข้างนอกก็โดนคนอื่นมองด้วยสายตาไม่ดี ไม่ให้ความเอ็นดู ทั้งที่พูดจาดีกับคนอื่นแล้วแท้ๆ อยู่บ้านก็เบื่อออกไปนอกบ้านก็กลัว อยากให้มีใครซักคนบนโลกใบนี้เข้าใจกันบ้าง ไม่ใช่มองว่าเป็นคนน่าเบื่อน่ารำคาญ ไม่ได้อยากเป็นแบบนี้เลยซักนิด ไม่เลยไม่อยากเป็นแบบนี้แล้ว