คือเอางี้เลยนะครับเรื่องมีอยู่ว่าผมได้เจอคนหนึ่งเขาชื่อA(นามสมุติ)เขาทำงานส่วนผมนั้นเรียนเขาโตกว่าผม3-4ปีครับเขาทำงานเข้าบ่ายเลิกเที่ยงคืนถึงคอนโดจริงๆก็ตี1ครับเขาทำงานสุจริตนะครับส่วนผมนั้นเรียนหนักมากครับทำโปรเจ็คผมเรียนสายกราฟิกครับงานเยอะพอควรเลยล่ะครับบางวันไม่มีงานที่อาจารย์สั่งผมจะนอนเวลาช้าสุดจริงๆ2ทุ่มครับเพราะเหนื่อยมาก555แต่พอผมได้เริ่มคุยกับAผมรอเขาเลิกงานละคุยตลอดเลยครับถึงแม้ผมจะง่วงขนาดไหนก็ตามถ้าวันไหนผมทำงานผมก็จะสละเวลาตรงนั้นสักนิดมาคุยกับเขาครับคือรวมๆผมโอเคนะครับแบบมีเวลาของให้ตัวเองมีเวลาเรียนเขาก็ทำงานเขาว่างเรามาคุยกันคือความสัมพันธ์แบบคนโตๆรึป่าวนะครับผมไม่แน่ใจเหมือนกัน(ผมกับเขาอยู่คนละจังหวัดนะครับ) เข้าเรื่องเลยนะครับ
ผมเริ่มคุยกันนานๆไปสักพักครับเราสองคนเริ่มรู้สึกดีต่อกันผมไปเจอเขาครั้งเดียวครับละก็ไม่อีกเลยตอนผมเจอเขาแววตาดูอบอุ่นมากครับถึงจะเจอในช่วงระยะสั้นๆผมรู้สึกมีความสุขมากๆเลยครับพอเริ่มหลังจากนั้นเราเริ่มคุยกันน้อยลงบวกกับผมมีโปรเจ็คใหญ่ทำให้เราคุยกันน้อยลงด้วยน้อยลงมากๆเลยครับผมรอให้เขาเป็นฝ่ายพูดขึ้นมาเองนะครับสุดท้ายแล้วผมเองนี้แหละครับพูดเองว่าเราคุยกันน้อยลงนะไรงี้ๆเราเริ่มปรับความเข้าใจกันครับคือความสัมพันธ์ของเราสองคนมันยากสำหรับเขาครับที่จะสานต่อถ้าคบกันเขากลัวเขาทนไม่ไหวว่าวันหนึ่งไม่ได้เจอผมอารมณ์แบบระยะทางก็เป็นอุปสรรคสำหรับเขาอะครับเพราะงานเขาไม่เคยหยุดหยุดไม่ได้เลยครับหยุดแค่วันอาทิตย์ครับถ้าถามผมโอเคไหมเรื่องระยะทางลึกๆผมก็ไม่หรอกครับฮ่าๆแต่ถ้าเป็นเขาผมรับได้ครับถึงจะเจอกันน้อยก็เถอะแต่สำหรับเขามันยากครับผมกับAเราคุยกันรู้สึกดีต่อกันมากๆแต่ระยะทางนี้แหละครับเลยทำให้ผมกับเขาสานต่อไม่ได้ผมก็ยังคุยกันเหมือนเดิมแต่มีช่วงหนึ่งผมเฟดตัวออกเพื่อจะทำใจผมคิดว่าคงเหมือนคนที่ผ่านมา แต่พอเวลาผ่านไป1เดือน ผมคิดถึงเขามากคิดถึงตลอดผมเลยกลับไปคุยกับเขาครับผมขอโทษเขาพยายามจะทำให้ดีเพราะบรรดาคนที่ผมเจอ Aนี้แหละครับที่เห็นคุณค่าในตัวผมจริงๆที่ทำให้ผมรู้สึกว่าผมยังมีค่าสำหรับเขาถึงผมจะไม่มีค่าสำหรับใครเลยไม่ใช่เพราะหน้าตาเขาใส่ใจผมดีมากมีความพอดีทุกอย่างคือเราทั้งสองคนเข้ากันได้ครับช่วงระยะเวลานั้นผมพยายามจะทำให้ดีมีอยู่วันหนึ่งครับ ผมโทรหาเขาไปว่าอยากกลับมาคุยกันต่อนะ แต่เขาบอกผมว่าเขากลับไปดีกับแฟนเก่าเขาได้สักพักแล้วผมนี้ (............................) เลยครับจุกไปหมด แต่ผมไม่โทษเขานะครับ เขาไม่ผิดเลยเพราะคนเราต้องเลือกสิ่งที่ดีที่สุดให้กับตัวเองถูกไหมครับผมยอมรับผลนี้ครับผมไม่โกรธเขาเลยผมดีใจด้วยซ้ำที่เห็นเขามีความสุขมันน่าจะผิดที่ผมเองแหละครับฮ่าๆพอหลังจากนั้นผมไม่ทักเขาไปอีกเลย แต่ผมทรมาณมากครับทรมาณจริงๆผมคิดถึงเขามาก ผมนอนร้องไห้ทุกคืนผมเลยคิดว่าเวลาเท่านั้นน่าจะช่วยผมได้แต่นี้ผ่านไป3-4เดือนแล้วครับผมยังทำใจไม่ได้เลยสักนิด ละครั้งล่าสุดผมห้ามใจตัวเองไม่ได้จริงๆผมทักเขาไปผมรู้สึกผิดต่อแฟนเขามากครับผมเลยบอกขอโทษนะครั้งนี้เป็นครั้งสุดท้ายแล้วแหละเขาบอกเขาก็คิดถึงเราครับคิดถึงตลอดผมก็แอบงงนิดๆนะครับเขากลับไปดีกับแฟนเก่าแล้วจะมาคิดถึงเราทำไมกันนะ555 เขาบอกที่เราเจอกันในช่วงระยะเวลาสั้นๆมันมีความหมายสำหรับเขามากเขาจำเขานึกถึงตลอดผมร้องไห้เลยครับผมเจ็บใจ ที่ทำไมระยะทางมันถึงมีผลต่อเราสองคนขนาดนี้ ทุกครั้งที่ผมที่คิดถึงผมจะย้อนแชทเก่าๆอ่านตลอดครับ
ผมอยากขอความคิดเห็นหน่อยนะครับผมอยากทำใจได้มากๆผมควรทำไงถ้าผมคิดถึงเขาจะไม่ต้องทักเขาไปอีกไม่ก็ขอคำปรึกษาคำแนะนำหน่อยครับ
ทำยังไงกับความสัมพันธ์นี้ดีครับ
ผมเริ่มคุยกันนานๆไปสักพักครับเราสองคนเริ่มรู้สึกดีต่อกันผมไปเจอเขาครั้งเดียวครับละก็ไม่อีกเลยตอนผมเจอเขาแววตาดูอบอุ่นมากครับถึงจะเจอในช่วงระยะสั้นๆผมรู้สึกมีความสุขมากๆเลยครับพอเริ่มหลังจากนั้นเราเริ่มคุยกันน้อยลงบวกกับผมมีโปรเจ็คใหญ่ทำให้เราคุยกันน้อยลงด้วยน้อยลงมากๆเลยครับผมรอให้เขาเป็นฝ่ายพูดขึ้นมาเองนะครับสุดท้ายแล้วผมเองนี้แหละครับพูดเองว่าเราคุยกันน้อยลงนะไรงี้ๆเราเริ่มปรับความเข้าใจกันครับคือความสัมพันธ์ของเราสองคนมันยากสำหรับเขาครับที่จะสานต่อถ้าคบกันเขากลัวเขาทนไม่ไหวว่าวันหนึ่งไม่ได้เจอผมอารมณ์แบบระยะทางก็เป็นอุปสรรคสำหรับเขาอะครับเพราะงานเขาไม่เคยหยุดหยุดไม่ได้เลยครับหยุดแค่วันอาทิตย์ครับถ้าถามผมโอเคไหมเรื่องระยะทางลึกๆผมก็ไม่หรอกครับฮ่าๆแต่ถ้าเป็นเขาผมรับได้ครับถึงจะเจอกันน้อยก็เถอะแต่สำหรับเขามันยากครับผมกับAเราคุยกันรู้สึกดีต่อกันมากๆแต่ระยะทางนี้แหละครับเลยทำให้ผมกับเขาสานต่อไม่ได้ผมก็ยังคุยกันเหมือนเดิมแต่มีช่วงหนึ่งผมเฟดตัวออกเพื่อจะทำใจผมคิดว่าคงเหมือนคนที่ผ่านมา แต่พอเวลาผ่านไป1เดือน ผมคิดถึงเขามากคิดถึงตลอดผมเลยกลับไปคุยกับเขาครับผมขอโทษเขาพยายามจะทำให้ดีเพราะบรรดาคนที่ผมเจอ Aนี้แหละครับที่เห็นคุณค่าในตัวผมจริงๆที่ทำให้ผมรู้สึกว่าผมยังมีค่าสำหรับเขาถึงผมจะไม่มีค่าสำหรับใครเลยไม่ใช่เพราะหน้าตาเขาใส่ใจผมดีมากมีความพอดีทุกอย่างคือเราทั้งสองคนเข้ากันได้ครับช่วงระยะเวลานั้นผมพยายามจะทำให้ดีมีอยู่วันหนึ่งครับ ผมโทรหาเขาไปว่าอยากกลับมาคุยกันต่อนะ แต่เขาบอกผมว่าเขากลับไปดีกับแฟนเก่าเขาได้สักพักแล้วผมนี้ (............................) เลยครับจุกไปหมด แต่ผมไม่โทษเขานะครับ เขาไม่ผิดเลยเพราะคนเราต้องเลือกสิ่งที่ดีที่สุดให้กับตัวเองถูกไหมครับผมยอมรับผลนี้ครับผมไม่โกรธเขาเลยผมดีใจด้วยซ้ำที่เห็นเขามีความสุขมันน่าจะผิดที่ผมเองแหละครับฮ่าๆพอหลังจากนั้นผมไม่ทักเขาไปอีกเลย แต่ผมทรมาณมากครับทรมาณจริงๆผมคิดถึงเขามาก ผมนอนร้องไห้ทุกคืนผมเลยคิดว่าเวลาเท่านั้นน่าจะช่วยผมได้แต่นี้ผ่านไป3-4เดือนแล้วครับผมยังทำใจไม่ได้เลยสักนิด ละครั้งล่าสุดผมห้ามใจตัวเองไม่ได้จริงๆผมทักเขาไปผมรู้สึกผิดต่อแฟนเขามากครับผมเลยบอกขอโทษนะครั้งนี้เป็นครั้งสุดท้ายแล้วแหละเขาบอกเขาก็คิดถึงเราครับคิดถึงตลอดผมก็แอบงงนิดๆนะครับเขากลับไปดีกับแฟนเก่าแล้วจะมาคิดถึงเราทำไมกันนะ555 เขาบอกที่เราเจอกันในช่วงระยะเวลาสั้นๆมันมีความหมายสำหรับเขามากเขาจำเขานึกถึงตลอดผมร้องไห้เลยครับผมเจ็บใจ ที่ทำไมระยะทางมันถึงมีผลต่อเราสองคนขนาดนี้ ทุกครั้งที่ผมที่คิดถึงผมจะย้อนแชทเก่าๆอ่านตลอดครับ
ผมอยากขอความคิดเห็นหน่อยนะครับผมอยากทำใจได้มากๆผมควรทำไงถ้าผมคิดถึงเขาจะไม่ต้องทักเขาไปอีกไม่ก็ขอคำปรึกษาคำแนะนำหน่อยครับ