กระทู้นี้ผมน่าจะเขียนเป็นครั้งที่สามแล้ว ผมไม่เข้าใจว่ากระทู้ผมเป็นภัยต่อสังคมได้อย่างไร โดนลบแล้วลบอีก
ตามหัวข้อเลยครับ บอกก่อนนะครับผมเป็นชายรักชาย เริ่มด้วยเมื่อช่วงสงกรานต์ ผมได้ไปพักที่อ่างเก็บน้ำเขาเต่า กิจกรรมส่วนใหญ่ที่ผมทำคือเช้า ตื่นมาวิ่งออกกำลังกายรอบอ่าง 3-4 รอบ รวมๆก็ 10 โล เย็น ก็เหมือนเดิม วิ่งรอบอ่างอีก บางครั้งก็เดิน เพื่อกินบรรยากาศ ผมทำแบบนี้ทุกวันช่วงที่ผมไปพัก แล้วเรื่องที่ผมโพสต์ก็เกิดขึ้น
วันที่ 15 เมษา ช่วงเช้า ผมวิ่งเสร็จก็เดินรับลมเย็นๆ ลืมบอกไปว่า ตรงทางเข้าวัดถ้ำเขาเต่า จะมีร้านขายข้าวแกง และร้านขายของฝากอยู่ด้วย มาต่อๆครับ ผมก็เดินๆผ่านที่ร้านขายข้าวแกง ซื้อน้ำมาดื่ม และยืนยืดแข้งยืดขา รับลมเย็นๆ ตอนนั้น มีครอบครัวนึง น่าจะมาเที่ยวเช่นกันหรือมาไหว้พระ ผมไม่แน่ใจครับ แล้วผมก็หันไปมอง น้องผู้ชายที่มากับครอบครัว พ่อ แม่ น้องก็สบตาผม และเราก็หลบสายตากัน สักพัก ผมก็จะหันไปมองอีกว่าน้องทำอะไร ปรากฏว่า น้องมายืนเล่นเครื่องเล่นออกกำลังกาย ข้างหลังผม ผมยิ่งใจสั่นไปใหญ่ ใครจะคิดว่าคนที่เราปิ้ง จะอยู่ข้างหลังเรา สักพักพ่อของน้องก็มายืนคุยด้วย ตามประสาพ่อลูก ผมแอบฟังดู ได้ความว่า กำลังจะกลับกรุงเทพกันแล้ว ผมนั่งเล่นสักพัก น้องก็ไปทานข้าวกับครอบครัว ที่ร้านข้าวแกง ผมก็เลยเดินกลับบ้านพัก เพื่อเก็บของ และเตรียมเช็คเอ้าวันนี้
เวลาก็ผ่านไปพักใหญ่ ผมเอาสัมภาระขึ้นรถ แต่ยังไม่ได้อาบน้ำเลย นึกขึ้นได้ว่า ไปหาอะไรทานดีกว่า ก็เลยเดินกลับไปที่ร้านข้าวแกง ที่ผมจากมา โดยผมก็ไม่ได้คาดหวังว่าจะได้เจอน้องหรืออะไรเลยครับ อีกอย่าง ก็คิดว่า นานขนาดนี้ น้องและครอบครัว คงกลับกันแล้วล่ะ ผมก็เดินมาถึงร้าน สั่งข้าว เดินมาที่โต๊ะนั่ง แว้บนึงสายตาผม หันไปเจอน้องเดินออกมาจากร้านขายพวกของฝาก ผมคิดในใจ เฮ้ยยย นึกว่าน้องกลับแล้ว
สิ่งที่น้องทำคือ ยกมือไหว้ผม ผมนับไหว้ และยิ้มให้ แล้วน้องก็เดินหันหลังไปกับคุณแม่ น่าจะขึ้นไปไหว้พระ ผมก็นั่งทานข้าวด้วยใจที่วุ่นวาย อยากเดินไปทำความรู้จัก ไปขอเบอร์ แต่ผมเกรงใจพ่อ แม่น้องมากๆครับ ผมเลยอยู่ในที่ของผม
ที่ผมใจสั่นคือ มันไม่ใช่แค่ผมที่จำน้องได้ น้องก็จำผมได้เช่นกัน แสดงว่า เราต้องสปาร์คกันมั่งล่ะ 55555
หลังจากนั้น ผมก็กลับมาทำงานปกติ แต่ก็ได้แต่นั่งเสียใจที่ปล่อยโอกาสให้หลุดมือไป ผมไม่รู้จะตามหาน้องยังงัย นึกขึ้นได้ พันทิป เคยอ่านหลายๆกระทู้ อยากระบาย อยากตามหา อยากเจอ อยากรู้จัก ก็ใช้พื้นที่ตรงนี้ในการค้นหา
น้องคงไม่รู้ว่าพี่ยังคิดถึงน้องทุกวัน อยากเจอน้องอีกครั้ง อยากทำความรู้จักกัน หรือเราคงได้เจอกันแค่ครั้งนั้น ครั้งเดียว แค่นี้ใช่มั้ย
น้องที่ใส่เสื้อสีเขียวทหาร ใส่กางเกงขาสั้นลายดอก จำพี่เสื้อเหลืองได้มั้ยครับ พี่แค่อยากรู้จักเราก็แค่นั้น
?แอบปิ้งน้องกางเกงลายที่เขาเต่า
ตามหัวข้อเลยครับ บอกก่อนนะครับผมเป็นชายรักชาย เริ่มด้วยเมื่อช่วงสงกรานต์ ผมได้ไปพักที่อ่างเก็บน้ำเขาเต่า กิจกรรมส่วนใหญ่ที่ผมทำคือเช้า ตื่นมาวิ่งออกกำลังกายรอบอ่าง 3-4 รอบ รวมๆก็ 10 โล เย็น ก็เหมือนเดิม วิ่งรอบอ่างอีก บางครั้งก็เดิน เพื่อกินบรรยากาศ ผมทำแบบนี้ทุกวันช่วงที่ผมไปพัก แล้วเรื่องที่ผมโพสต์ก็เกิดขึ้น
วันที่ 15 เมษา ช่วงเช้า ผมวิ่งเสร็จก็เดินรับลมเย็นๆ ลืมบอกไปว่า ตรงทางเข้าวัดถ้ำเขาเต่า จะมีร้านขายข้าวแกง และร้านขายของฝากอยู่ด้วย มาต่อๆครับ ผมก็เดินๆผ่านที่ร้านขายข้าวแกง ซื้อน้ำมาดื่ม และยืนยืดแข้งยืดขา รับลมเย็นๆ ตอนนั้น มีครอบครัวนึง น่าจะมาเที่ยวเช่นกันหรือมาไหว้พระ ผมไม่แน่ใจครับ แล้วผมก็หันไปมอง น้องผู้ชายที่มากับครอบครัว พ่อ แม่ น้องก็สบตาผม และเราก็หลบสายตากัน สักพัก ผมก็จะหันไปมองอีกว่าน้องทำอะไร ปรากฏว่า น้องมายืนเล่นเครื่องเล่นออกกำลังกาย ข้างหลังผม ผมยิ่งใจสั่นไปใหญ่ ใครจะคิดว่าคนที่เราปิ้ง จะอยู่ข้างหลังเรา สักพักพ่อของน้องก็มายืนคุยด้วย ตามประสาพ่อลูก ผมแอบฟังดู ได้ความว่า กำลังจะกลับกรุงเทพกันแล้ว ผมนั่งเล่นสักพัก น้องก็ไปทานข้าวกับครอบครัว ที่ร้านข้าวแกง ผมก็เลยเดินกลับบ้านพัก เพื่อเก็บของ และเตรียมเช็คเอ้าวันนี้
เวลาก็ผ่านไปพักใหญ่ ผมเอาสัมภาระขึ้นรถ แต่ยังไม่ได้อาบน้ำเลย นึกขึ้นได้ว่า ไปหาอะไรทานดีกว่า ก็เลยเดินกลับไปที่ร้านข้าวแกง ที่ผมจากมา โดยผมก็ไม่ได้คาดหวังว่าจะได้เจอน้องหรืออะไรเลยครับ อีกอย่าง ก็คิดว่า นานขนาดนี้ น้องและครอบครัว คงกลับกันแล้วล่ะ ผมก็เดินมาถึงร้าน สั่งข้าว เดินมาที่โต๊ะนั่ง แว้บนึงสายตาผม หันไปเจอน้องเดินออกมาจากร้านขายพวกของฝาก ผมคิดในใจ เฮ้ยยย นึกว่าน้องกลับแล้ว
สิ่งที่น้องทำคือ ยกมือไหว้ผม ผมนับไหว้ และยิ้มให้ แล้วน้องก็เดินหันหลังไปกับคุณแม่ น่าจะขึ้นไปไหว้พระ ผมก็นั่งทานข้าวด้วยใจที่วุ่นวาย อยากเดินไปทำความรู้จัก ไปขอเบอร์ แต่ผมเกรงใจพ่อ แม่น้องมากๆครับ ผมเลยอยู่ในที่ของผม
ที่ผมใจสั่นคือ มันไม่ใช่แค่ผมที่จำน้องได้ น้องก็จำผมได้เช่นกัน แสดงว่า เราต้องสปาร์คกันมั่งล่ะ 55555
หลังจากนั้น ผมก็กลับมาทำงานปกติ แต่ก็ได้แต่นั่งเสียใจที่ปล่อยโอกาสให้หลุดมือไป ผมไม่รู้จะตามหาน้องยังงัย นึกขึ้นได้ พันทิป เคยอ่านหลายๆกระทู้ อยากระบาย อยากตามหา อยากเจอ อยากรู้จัก ก็ใช้พื้นที่ตรงนี้ในการค้นหา
น้องคงไม่รู้ว่าพี่ยังคิดถึงน้องทุกวัน อยากเจอน้องอีกครั้ง อยากทำความรู้จักกัน หรือเราคงได้เจอกันแค่ครั้งนั้น ครั้งเดียว แค่นี้ใช่มั้ย
น้องที่ใส่เสื้อสีเขียวทหาร ใส่กางเกงขาสั้นลายดอก จำพี่เสื้อเหลืองได้มั้ยครับ พี่แค่อยากรู้จักเราก็แค่นั้น