ขอระบายหน่อยคะ เป็นลูกที่ดีต้องเป็นอย่างไรคะ?

สวัสดีคะ จขกทอายุ 27 ปี ทำงานประมาณ 5 ปี มีปัญหากับคุณแม่ เริ่มเรื่องอยากเรียนต่อ ป โท แต่ทางบ้านปฎิเสธและคัดค้าน สุดท้ายเลยแอบเรียนคะ การเรียนของเราครั้งนี้ไม่ได้รบกวนเงินทางบ้านนะคะ เราไม่ใช่เสาหลักของบ้านคะ แต่มีส่งให้ที่บ้านทุกเดือน สร้างบ้านใหม่แทนบ้านเก่าให้ ล่าสุดจขกทมีปัญหากับที่ทำงาน เจ้านายโทรมาตอนกินข้าวกับครอบครัว จึงเล่าให้ที่บ้านคร่าวๆว่า ที่ทำงานมีคนปลอมแปลงเอกสาร เนื้อเอกสารไม่ได้ร้ายแรงนะคะ แต่เขาปลอมลายเซ็นต์ของเรา ซึ่งในความคิดของเราปลอมก็คือปลอม ไม่ว่าจะเล็กหรือใหญ่ก็คือความผิด  เราต้องการแจ้งความดำเนินคดี แต่เจ้านายโทรมาคุยว่าให้ระงับเรื่องนี้ก่อน เพื่อให้เป็นเรื่องในองค์กร กลัวเสื่อมเสียชื่อเสียง คืนนั้นคิดว่าที่บ้านแอบฟังโทรศัพท์ของเรากับเพื่อนเพื่อหาทางแก้เรื่องนี้  ตอนเช้าคุณแม่เรียกมาคุย บอกว่าไม่อยากให้แจ้งความ ชี้แจงว่าเราจะสู้กับคู่กรณีไหวหรอเนื่องจากเขาเป็นผู้ใหญ่กว่าเราเยอะมาก แกจับติดได้ว่าขนาดเจ้านายก็ไม่ค่อยฟังข้อโต้แย้งของเราตอนโทรศัพท์ สุดท้ายเลยกลายเป็นเรื่องทะเลาะในครอบครัว (ลักษณะนิสัยของคุณแม่คือมักยอมให้เรื่องจบไว้ก่อน บางครั้งยอมเสียเปรียบเล็กน้อยก็ตาม)
        ตอนนี้ จขกท รู้สึกเหนื่อยกับชีวิตเหลือเกินคะ ครอบครัวคือสิ่งที่เรารักมากที่สุด แต่ตอนนี้รู้สึกว่าชีวิตไม่ใช่ของเราเต็มร้อย เป็นลูกที่ดี ต้องดีขนาดไหนหรอคะ เราให้เงินกับที่บ้านทุกเดือน สร้างบ้านตามความตั้งใจของท่าน ตอนนี้ในความคิดอยากหนีเสียให้ไกล แต่ก็ยังเป็นห่วงคนในบ้าน เพราะมีคนป่วยอยู่
       สุดท้ายเราตั้งใจจะกลับไปขอโทษคุณแม่  เรื่องที่ขึ้นเสียงใส่แก มาโพสต์ในนี้เพื่อระบายคะ  และขอสอบถามเพื่ออยากเข้าใจความคิดของพ่อแม่ท่านอื่นที่อายุประมาณ 60 ปีหน่อยคะ เผื่อเราจะเข้าใจหลักคิดของคนวัยนี้และคนเป็นคนเป็นพ่อแม่มากขึ้น