ถ้าการตายของคนเรามันไม่ใช่เเค่อารมณ์แต่เป็นเหตุผล

ถ้าคนเราฆ่าตัวตายเพราะความรู้สึกโกรธ โมโห อารมณ์ชั่ววูบ มันฟังดูไม่มีเหตุผลเอาซะเลย แต่ถ้าคนเราฆ่าตัวตายเพราะทนรับสิ่งที่อยู่ในใจไม่ไหว มันน่าเห็นใจมั้ย สำหรับคนที่มารับฟังอาจจะมองว่าทุกอย่างมีทางออก แต่สำหรับคนที่อยากตายแล้ว ทางออกที่ดีคือการตาย ปัญหาอาจจะไม่แย่เท่าคนสู้ชีวิตหลายๆคน แต่สำหรับคนคนเดียวคนนี้มันอาจถึงจุดที่ต้องไปแล้ว มันทั้งเหนื่อย ทั้งน่าเศร้า ทั้งเป็นห่วงคนรอบตัว แต่ด้วยความเห็นแก่ตัวเเล้วความรู้สึกพวกนั้นกับมีน้ำหนักที่เบาไปเลย การภาวนาให้เกิดโรคร้าย เกิดอุบัติเหตุมันดูเป็นไปได้ยากสำหรับคนแข็งแรงสุขภาพปกติดี การเกิดอุบัติเหตุที่ถึงแก่ความตายก็ดูเป็นไปได้น้อยสำหรับคนที่ต้องตื่นเช้าแล้วไปทำงานใกล้บ้าน กรอบข้างนอกอาจจะอันตรายและไม่มีอะไรดี แต่มันก็ไม่ต่างกับความรู้สึกที่อยู่ข้างในกรอบนี้หรอก มันทั้งอึดอัดและไม่เป็นตัวของตัวเอง มันน่าขำนะ อยากทำงานที่มันสามารถได้ช่วยเหลือคนอื่นได้ แต่สุดท้ายก่อนถึงจุดนั้นก็ต้องมาเป็นภาระให้คนอื่นซะเอง แต่การต่อสู้กับความอึดอัดจากกรอบมันก็ไม่น่ากลัวเท่าการต่อสู้กับความคิดตัวเองที่เป็นโซ่ล่ามแขนขาตัวเองไว้ ความคิดที่คอยบีบตัวเองหลายครั้ง จนกลายมาเป็นเสียงจี๊ดในสมอง การปวดหัวบ่อยๆ และการท้องเสีย สิ่งที่อยู่ในใจหลายอย่างมันทำให้พร้อมที่จะตายได้ในทุกรูปแบบ มันทั้งเหนื่อย ท้อและสิ้นหวัง มันวนมาแบบนี้ตลอดหนึ่งปีที่ผ่าน ไม่เคยคิดว่าตัวเองเป็นโรคซึมเศร้า จนเมื่อปีที่แล้ว หลายคนคิดว่ามันเป็นเรื่องปัญญาอ่อน การฆ่าตัตายเป็นเรื่องของคนสติไม่ดี แต่เปล่าเลย พวกเราคิดมาดีแล้วต่างหาก เราคิดมาแล้วว่าการมีตัวตนของเราบนโลกนี้มันมีข้อดีข้อเสียอย่างไง ขอให้ทุกคนเข้าใจในการตัดสินใจของเรา

[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้ถ้าเกิดเจอเราใส่กางเกงยีนขายาวสีจาง เสื้อสีกรมทาง รองเท้ารัดข้อยูนิโคล่สีดำ ภายใน โทรศัพท์ซัมซุงเรา เราได้เขียนข้อความถึงคนรอบตัว รหัสคือ 071099 หวังว่าถ้าเหตุการณ์นั้นเกิดขึ้น ทุกคนที่เห็นกระทู้นี้จะเข้าใจว่าเราได้คิดมาดีแล้วจริงๆ

---

แต่เราก็หวังลึกๆนะ ว่าทุกอย่างมันจะเปลี่ยนไปหลังจากได้ตั้งกระทู้นี้ หวังว่าเราจะกลัวความตาย หวังว่าเราจะยังอยากเห็นหน้านายกคนต่อไปที่มาด้วยความโปร่งใส และหวังว่าเราจะกลับมาเป็นคนเดิมที่มีความสุขตลอด ยิ้มได้กับทุกปัญหา หวังว่ามันจะเป็นเช่นนั้น