ออกไปใช้ชีวิตของตัวเองกันเถอะ!!

บางครั้งเราก็มานั่งถามตัวเองอยู่บ่อยๆนะว่า สิ่งที่เราต้องการในชีวิตคืออะไร ความสุขของเราอยู่ที่ตรงไหน มันเป็นคำถามที่ตัวเราเองจะต้องค้นหาให้เจอ ไม่มีใครช่วยอะไรเราได้หรอก ตัวเรา เราควรที่จะรู้จักตัวเองมากที่สุด ว่าต้องการอะไรในชีวิต อืมมม ไม่รู้สิ คนที่เราเชื่อใจได้บอกว่าเราไม่ควรนำเรื่องของตัวเองมาเปิดเผยในโลกของอินเตอร์เน็ต เพราะมันอาจไม่ปลอดภัยในด้านต่างๆ แต่ก็นั่นแหละ ในเมื่อคนรอบตัวพึ่งไม่ได้ ช่วยเหลืออะไรเราไม่ได้ การที่เราจะถามความคิดเห็นกับเพื่อนๆในโลกโซเชียลก็ไม่ใช่แปลกหรอก บางครั้งคำแนะนำจากคนนอกก็ช่วยทำให้โลกของเรากว้างขึ้น ตอนนี้เราไม่รู้ว่าตัวเราเองต้องการอะไร อยากทำอะไร เราในตอนเด็กๆ มักไม่ค่อยได้แสดงความคิดเห็นในเรื่องต่างๆเท่าไร มันจะถูกสั่งให้ทำนู้นทำนี่ โดยไม่ค่อยได้ถามความคิดเห็นของเรา พอเราเสนอก็หาว่าเถียง ก็เป็นแบบนี้มาตั้งแต่เล็กจนโต ถูกขังเอาไว้ในกรอบ โดยมีกฎ ระเบียบ ควบคุมเราไว้ ถูกสั่งสอนให้เป็นคนดี แต่ไม่เคยถูกสอนให้ใช้ชีวิตอย่างมีความสุข เมื่อเราจะทำอะไรเองสักอย่าง มักโดนคนรอบข้างแย้ง ขัดขวาง ห้าม ไม่ให้ทำ โดยพยายามหาข้อเสียสิ่งที่เราจะทำต่างๆนาๆ จนเมื่อถึงเวลาที่เราจะต้องตัดสินใจทำอะไรสักอย่าง เราก็ทำมันไม่ได้ เพราะไม่เคยได้โอกาสนั้น แต่อยู่ดีๆมาให้เราต้องตัดสินชีวิตของตัวเอง บอกตามใจๆๆ มันคงจะได้หรอก เมื่อถูกคิดแทนให้มาตลอดทั้งชีวิต การจะก้าวข้ามผ่านความกลัวนั้น ยากเสมอ ถ้ามีคนประครองเรามาตลอดทั้งชีวิต อยู่ดีๆคนที่ประครองเรามาตลอดกลับพูดว่า ต้องเดินเองแล้วนะ คิดว่าเราจะเดินเองโดยที่ไม่ล้มได้ไหมล่ะ คงมีไม่กี่คนที่เดินได้เลย ส่วนใหญ่ก็ล้มด้วยกันทั้งนั้น แต่เราก็จะต้องหันไปมองคนที่ประครองเรามาตลอดอยู่แล้ว เพราะเราเดินได้ไม่ดีเหมือนเมื่อก่อน สิ่งที่คนส่วนใญ่ต้องการคงเป็นการปลอบใจว่า ไม่เป็นไรนะ ลุกขึ้นสู้ใหม่ แต่สิ่งที่เราได้กลับเป็นคำพูดที่ว่า ก็บอกแล้ว เดินคนเดียวเดี๋ยวมันก็ล้มเจ็บตัวแบบนี้แหละ ไม่มีคำพูดปลอบใจ หรือให้กำลังใจ มีแต่เพียงความเจ็บช้ำที่ได้กลับมา พร้อมบาดแผลทางใจ ที่ฝังไว้ลึกไม่มีวันหาย