ทำไมไม่รู้เหมือนกันไม่เข้าจัย

สวัสดีครับ.....พอดีว่าผมคิดว่าผมนั้นไม่สามารถที่จะคุยได้เลย ขอผมระบายหน่อยล่ะกันน่ะ...   เรื่องมันมีอยู่ว่า  ผู้หญิงคนนั้นเค้าเคยคบกันกับผมใช้ชีวิตด้วยกันก็รักกันดีน่ะ  แต่มมันก็มีเหตุการหนึ่งที่ต้องทำให้ต้องห่างกัน ศาลตัดสินจำคุก 2ปี หลังจากผมนั้นจำไปได้ประมาน 1เดือนกว่าๆ ผมก็มีข่าวดีว่าเค้าตั้งท้อได้ประมาน 3เดือน แล้วแต่ก็มีความสุขไม่ๆได้เลยเพราะต้องลำบากเพื่อขึ้นไปอีก ส่วนผมไม่ได้ทำหน้าที่อะไรเลยมันก็อดสงสารไม่ได้ แค่เค้าก็ยังคงอุ่มท้องมาหาผมทุกๆวัน จำคอด และผมก็เหลือโทษอีกไม่ถึง 3เดือน แต่หลังจากคอดไม่นานเค้าก็หายไป จำแม่ผมมาหาผมก็ไม่ถามอะไรถึงเค้าแต่แม่นั้นก็พยามที่จะบอกแต่ผมห้ามไม่ให้พูด ไม่บอกผมก็รู้ จนมาถึงวันที่ผมหมดโทษ พอออกมาความรู้สึกแรกของผมคือผมไม่น่าออกมาเลยทำอะไรไม่ถูกคิดอะไรำม่ออกเลย.... ความรู้นั้นมันอยากให้อยากอยุ่ต่อเพราะผมคิดว่าไม่รู้จะอยุ่เพื่อ... ผมไม่เหลืออะไรเลย... มันอยุ่ไม่ได้จริงๆไม่มีเค้า เวลาที่ผ่านมาทุกๆวันมันคิดถึงเค้าตลอด แต่มันก็ผ่านมา จนมาถึงวันที่เจ้อเค้าอีกครั้งมันทำให้เรามีความสุขน่ะ ถามว่าโกดไมโกดน่ะ แต่มันหายโกดตั้งนานล่ะ แต่เค้าก็มีครอบครัวใหม่แล้ว แต่นี้สิปัญหาของผม ที่ทำไมผมต้องทนทรมานจำถึงทุกวันนี้ ผมไม่รู้หรอกน่ะว่าเค้าต้องการหั่ยผมรอหรือป่าว แต่ผมบอกเค้าว่าผมจะรอแต่ผมไม่รู้เลยว่าผมจะรออะไร ทั้งๆ ที่เจ้าตัวเค้าเองยังไม่มั่นใจเลย  แต่ทุกๆวันนี้ทุกๆวันนี้ผมยังไม่เข้าใจเลย  เค้านั้นคิดอะไรอยุเค้าแค่สงสารหรือยังผมไม่แน่ใจ เค้าพูดเหมือนผมนั้นสำคัญ แต่ไม่สำคัญ พูดอีกแบบทำอีกแบบ ผมน้อยใจตัวเองอยุ่ตลอด ถ้าผมไม่ขอเค้าก็ไม่นึกที่จะให้ แค่ให้หน้าก็ยังยากเลย แต่ถ้าผมขอก็ต้องมาน้อยใจตัวเองอีกขอในสิ่งที่เป็นไปไม่ได้ คุยก้อไม่ทันได้หายคิดถึง มันต้องมีอะไรมาขัดอยุ่ตลอด แต่บ้างครั้งเค้าก็ไม่สนใจไม่เลย แต่พอผมแสดงอากานน้อยใจพูดให้เค้าฟัง เค้าชอบบอกผมว่าชอบคิดไปเอง ไร้สาระเรื่องไม่เป็นเรื่อง แต่ผมเข้าใจน่ะว่ามันคนละความรู้กัน เค้าไม่เข้าใจคนรอหรอก ถึงพูดไปก็เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เจ็บเองป่าวๆแต่ทำไมยังทนไม่เข้าใจ
{ ถ้าคิดว่าผมนั้นสำคัญจริงๆก็ช่วยทำให้เห็นหน่อยน่ะจะได้ไม่ต้องคิดไปเอง แล้วก็ไม่ต้องการน่ะคะแนนสงสาร }