ความรักของผมมาได้แค่ 56 วัน

สวัสดีครับผมมีเรื่องเล่าของความรักครั้งล่าสุด และน่าจะเป็นครั้งสุดท้ายของผมแล้วมาเล่าให้ฟังครับ
ผมเป็นคนที่ผิดหวังกับความรักมาตลอด โดนทิ้งมาตลอดเลยครับ 4-5 ปีที่ผ่านมา 
ผมไม่เคยสมหวังกับเรื่องแบบนี้เลย ผมเป็นเกย์ครับ แฟนผมคนแรกเขามีคนอื่นด้วย มีผมด้วยครับ 
คนที่สอง ย้ายไปทำงานที่อื่นก็มีแฟนใหม่เลย และครั้งล่าสุดนี่แหละครับ 
.......... ตั้งแต่วันที่ 2 มีนาคม 62 ผมตัดสินใจโหลดแอพบลูมาเล่นครับ ตอนนั้นคิดว่า ในเมื่อเขามีคนใหม่ไปแล้ว แล้วเราจะรออะไร 
ก็เลยโหลดมาเล่น ๆ ไปงั้นครับ มีคนทักมาเยอะมาก ส่วนใหญ่ก็ทักมาเรื่องแบบนั้นแหละครับ 
แต่แล้วก็มีพี่ทหารคนนึงทักมาครับ แต่ต่างไปจากคนอื่น ผมเลยยอมคุยด้วย เราตกลงคุยกันในไลน์ครับ
คุยได้ 2 วัน ก็ตกลงกันว่าลบแอพนั้นทิ้ง แล้วก็คุยกันในไลน์กันมาเรื่อย ๆ ครับ
เรื่องราวมันเริ่มต้นทีละนิดครับ พี่เค้าเป็นคุยสนุก เป็นผู้ใหญ่ อายุต่างกันไม่มากครับ ผม 26 พี่เค้า 29 
ที่อยู่ก็ไม่ได้ไกลกันมากครับ แต่ด้วยความที่พี่เค้าเป็นทหาร เลยออกมาเจอได้เป็นช่วงเวลาครับ
ตอนเย็นผมจะรีบกลับจากที่ทำงานมาเจอกัน มันเริ่มพัฒนาความสัมพันธ์มาเรื่อย ๆ 
พี่เค้าโทรมาปลุกผมทุกเช้า 7 โมงถึงเวลาก็โทรมาเลย ไปไหนมาไหนพี่เค้าก็จะบอก 
ถ่ายรูปมาให้ดู ตอนแรกผมก็รู้สึกแปลก ๆ ครับ เพราะไม่เคยมีใครทำกับผมแบบนี้
ผมเองก้เริ่มเปลี่ยนไป จากที่ไปไหนมาไหนก็ไป ไม่ต้องรายงานใคร พอมีพี่เค้าเข้ามา ผมจะไปไหนต้องบอกพี่เค้าตลอด
ถ่ายรูปให้ดู อยู่ที่นี่นะ ชีวิตผมเปลี่ยนไปเลยครับ ตอนเย็นเลิกงานแล้วจะรีบกลับทันที เพื่อที่รอพี่เค้ามาหา ซื้อกับข้าวมากินด้วยกันตอนเย็น
นอนกกอดกัน หยอกเล่นกันอย่างคนที่เป็นคนรักกัน แรก ๆ ผมก็คิดว่ามันเร็วเกินไปมั้ย ...แต่ไม่รู้เหมือนกันครับ ว่าผมยอมรับ และเปลี่ยนใจได้ยังไง
ผมคิดว่า ผมจะรักคนคนนี้จริง ๆ หรอ เราพึ่งเคยเจอกัน พอได้รู้จักกันเพิ่มมากขึ้น
เรื่องที่เหลือเชื่อที่ผมตัดสินใจมอบใจให้พี่เค้า คือ
1. เราเป็นคนจังหวัดเดียวกันครับ คนละอำเภอ แต่ต้องมาทำงานจังหวัดเดียวกันเพราะหน้าที่อาชีพ
2. พี่เค้ามีองค์เทพสายบูชาเทพ ซึ่งผมก็เป็นเช่นเดียวกัน แต่ผมไม่ได้จริงจังกับเรื่องนี้เหมือนพี่เค้า
3. ครอบครัวพี่เค้า เป็นลูกชายคนที่ 2 เหมือนผมเลย มีพี่สาวเหมือนกัน พี่สาวก็มีลูกชาย 2 คนเหมือนกันอีก
4. แม่ก็แยกทางกับพ่อเหมือนกัน แต่พ่อก็มาหาแม่บ้าง คุยกันปกติ เหมือนพ่อกะแม่ผมเลย
ผมคิดว่ามันเป็นเรื่องงอะไรเนี่ยยยย เวรกรรมให้เรามาเจอกันหรอ หรือ มันเกิดจากอะไร ที่ให้เรามาเจอกัน 
วันเวลาผ่านไปเรื่อย ๆ ครับเราวิดีโอคอลคุยกันตลอด เช้า กลางวัน เย็น ก่อนนอน คือใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันเกือบตลอดทั้งวัน 
ทำอะไรอยู่ก็ถ่ายรูปมาให้ดู ไปซื้อของ ไปเซเว่น ไปตัดหญ้า ทำความสะอาดบ้าน รายงานผมตลอด พฤติกรรมผมก็เปลี่ยนไปเช่นกันครับ
ทำอะไร ไปไหนผมก็จะบอกพี่เค้าตลอด เป็นแบบนี้ทุกวันเลยครับ 
จากที่ผมไม่ชอบตื่นเช้า พี่เค้าก็โทรมาปลุกตื่นไปทำงาน เสาร์อาทิตย์ก็จะโทรมาสาย ๆ
ตื่นนอนผมไม่เคยพับผ้าห่มเลย พี่เค้าก็มาพับให้ มาจัดที่นอนให้ เป็นแบบนี้ทุกวันครับ
จนผมเเริ่มตื่นเช้าเองโดยไม่ต้องรอพี่เค้าโทรปลุก ตื่นมาพับผ้าห่ม จัดที่นอน ตามที่พี่เค้าบอกไว้  
ต้นไม้หลังห้อง ผมไม่ค่อยใส่ใจ จนต้นตระบอกเพชรตาย ต้นโมกก็ตาย พี่เค้าก็มาจัดระเบียบให้ใหม่
มารดน้ำให้ทุกวัน ทุกวันนี้ต้นไม้เติบโตดีมาก โต๊ะทำงาน หนังสือ พี่เค้าก็มาจัดระเบียบให้ 
ผมอะ กลายเป็นคนที่มีระเบียบวินัยมากขึ้น มันผ่านมาเรื่อย ๆ ครับ เวลาที่เรามีความสุขด้วยกัน
ผมเองก็เริ่มปรับตัว เราเคยคุยกันว่าพอถึงเวลาเราจะพากันกลับบ้าน จะพากันไปไหว้แม่ของกันและกันที่บ้าน
พี่เค้าเป็นคนที่มองอนาคตครับ มองกาลไกล ซึ่งมันก็ทำให้ผมคิดได้ตามที่พี่เค้าพูด 
คำพูดไหนที่ไม่ดี พี่เค้าก็สอนใหม่ ความคิดไหนที่ไม่ถูก พี่เค้าก็สอนผมใหม่ 
มีอยู่วันนึงช่วงต้นเดือนเมษา พี่เค้ารู้กำหนดที่ต้องย้ายไปบ้านนายที่กรุงเทพ
ซึ่งเรื่องนี้พี่เค้าก็บอกผม เคยเล่าให้ผมฟังว่าไปบ้านนายที่กรุงเทพ
จะต้องทำงานหนัก นอนดึก ตื่นเช้า จะไม่ค่อยไม่มีเวลาให้นะ แต่ผมก็ไม่คิดว่ากำหนดวันมันจะมาเร็วแบบนี้ 
วันที่ 25 เมษา ครับ กำหนดวันที่จะต้องไป ซึ่งก่อนหน้านั้น พี่เค้าเปลี่ยนไปครับ ไม่โทรมา โทรไปก็ไม่รับ จนมีข้อความมา
บอกกับผมประมาณว่า เลิกกันวันนี้ เพื่อที่จะไม่ให้ผมรักมากไปกว่านี้ ยิ่งนานไป ก็จะรักกันมาก จะต้องเจ็บมากกว่านี้
ให้ผมได้ไปเจอคนใหม่ คนที่ดูแลผมได้ พาผมไปกินข้าวได้ พาผมไปเที่ยวได้ เพราะพี่เค้าไม่มีเวลาให้ผม ให้ผมได้ไปเจอคนที่ดีกว่า
พออ่านข้อความเสร้จ ผมเหมือนเป็นบ้าไปเลยครับ ร้องไห้หนักมาก หน้าอกผมร้อนมากเลย มือชา แขนชาไปหมดเลย
ร้องไห้เอามือปิดปาก ร้องแบบเสียงดังมาก 
คือช็อคมากเลยครับ กับเรื่องที่เกิดขึ้น พอตั้งสติได้ ผมตอบไปว่า ผมขอร้อง อย่าพึ่งทิ้งผมไป
เราพึ่งจะเริ่มต้น จะไปทำงานที่ไหน ยังไง
ผมรับได้ ผมเลือกแล้ว ยังไงพี่เค้าก็ใจแข็ง ผมเลยส่งวิดีโอไป แล้วก็ไม่รู้ยังไงครับ พี่เค้าสงสารหรือยังไงก็ไม่รู้ รีบมาหาผมเลย 
ผมนอนกอดพี่เค้าร้องไห้เหมือนเด็ก เราก็ตกลงกันครับ ว่าจะไม่เลิกกันพี่เค้าเองก็คงเครียดแหละครับ 
หลังจากนนั้นก็ยังคบกันปกติครับ ช่วงสงกรานต์เราผมกลับบ้านแต่พี่เค้าไม่ได้หยุด ผมกลับบ้านผมก็บอกแม่ ให้แม่รับรู้เรื่องพี่เค้า
แม่ผมก็เข้าใจดีครับ ไม่ว่าอะไร เอารูปให้แม่ดู ตอนคอลคุยกันแม่ก็อยู่ด้วย คุยกันหยอกล้อกันเป็นปกติดีทุกอย่างครับ
เหมือนมันกำลังจะไปได้ดีเลยใช่มั้ยครับ ????? 
แต่มันก็แค่ยื้อเวลาออกไปอีก 14 วัน วันที่ 18 19 20 ทุกอย่างก็ค่อย ๆ เปลี่ยนไปครับ
วันที่ 20 เป็นวันที่ผมต้องกลับมาทำงาน จริง ๆ แล้วกลับก่อนครับเพราะอยากมาเจอกัน อยู่ด้วยกันก่อนที่พี่เค้าจะไป กทม 
คืนวันที่ 20 ก็คุยกันปกตืครับ แต่คือไม่ได้นานเหมือนวันก่อน ๆ ผมเองก็รับรู้ได้ครับ ว่ามีอะไรเปลี่ยนไป 
เช้าวันที่ 22 ปกติแล้วพี่เค้าจะต้องทักมาแล้วครับ แต่ก็ไม่มี ผมก็ทำตามปกติที่เคยทำ คือส่งรูปตอนตื่นนอนไป ทักไปสวัสดีตอนเช้า
แต่ก็ไม่มีการตอบกลับเลย ผมโทรไปก็ไม่รับ ไม่มีการโทรกลับ แชทไลน์ก็ไม่ตอบ เฟสบุคก็พึ่งใช้นานได้ไม่นาน 
ผมเลยตัดสินใจทักไปในแชทเฟส ด้วยความเป็นห่วง กลัวว่าพี่เค้าไม่สบาย ปวดหัว นอนทั้งวัน ก็ยังใจดีสู้เสืออยู่ครับ
แต่ผลที่ได้คือ พี่เค้าตอบกลับมาว่า "ไม่พร้อมที่จะมีใครตอนนี้ "  ผมเอ๋อเลยครับ นั่งนิ่งไปพักนึง
แน่นอนครับ ร้องไห้อีกแล้ว ในหัวคิดแต่ว่าผมทำอะไรผิด ผมพลาดอะไรไป เค้ามีคนใหม่หรอ ??? 
มีปัญหาอะไร พี่เค้าก็ไม่บอก เรื่องเกิดวันที่ 22 เมษา วันนั้นผมร้องไห้หนักมากครับ กินไรไม่ได้เลย 
ผมพยายามทำใจมาเรื่อย ๆ แต่มันเหมือนยิ่งอ่อนแอลงเรื่อย ๆ ยิ่งมารู้ว่าพี่เค้าบล็อกช่องทางแชททุกอย่าง
ผมยิ่งแย่ครับ ผมอดทน พยายามทำใจมาจนถึงวันนี้ วันที่ 25 และผมตัดสินใจออกไปเจอพี่เค้ามาครับ 
ใจผมทรุดหนักมาก หน้าอกร้อนไปหมด แขนสองข้างชาไปหมดเลย คำแรกที่ผมถามพี่เค้าคือ "ทำไมทำแบบนี้" 
พี่เค้าตอบอะไรมา ผมก็จำไม่ได้เหมือนกันครับ หูอื้อไปหมดเลย เราคุยกันได้สักพักครับ 
พี่เค้าก็บอกว่า พี่เค้ามีเหตุผลของเค้าที่ทำแบบนี้ มีอะไรหลายอย่างที่ทำให้เราไปกันไม่ได้
อย่างที่พี่เค้าเคยบอกไปหมดแล้ว ผมพูดอะไรไม่ออกครับ ร้องไห้ ร้องไห้ 
ผมบอกพี่เค้าไปว่าจะรอ รอจนกว่าพี่เค้าจะกลับมา ผมเข้าใจว่าพี่เค้าอยากให้ผมเจอคนที่ดีกว่า ดุแลผมได้ดีกว่า
ผมเข้าใจครับ ผมอะ เชื่อมาเสมอว่าความรักของผมครั้งนี้มันจะต้องไปได้ดี แต่สุดท้ายแล้ว มันเป็นแบบนี้ได้ไงครับ 
วันนี้ วันที่ 25 เมษา นี้ ตอนเย็นพี่เค้าจะต้องไปแล้ว ไม่รู้เมื่อไหร่จะได้กลับมาอีก อยู่นานเท่าไหร่ก็ไม่รู้ครับ 
ผมเองเข้าใจนะครับ แต่ผมไม่พร้อมจริง ๆ ไม่พร้อมที่จะเสียพี่เค้าไป มันเร็วเกินไปจริง ๆ ผมอะ พยายามเปลี่ยนนิสัยตัวผมเอง
เพื่อที่จะไม่ให้พี่เค้าต้องมาสอนผมเยอะ ผมกลัวพี่เค้าลำบากใจ ที่ต้องมาคบกับผม จนผมคิดว่าเรามาเจอกันดีแล้วจริง ๆ 
เพราะทุกอย่างของเรา ครอบครัวของเราเหมือนกันตั้งหลายอย่างแบบนี้ คิดว่าความรักของเรากำลังไปได้สวยเลย
ตลอดเวลาที่มีพี่เค้าอยู่ เค้าดีกับผมทุกอย่างครับ ดูแลผมดีมากเลย แต่พอมาวันนี้ ไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น 
หมดกันเลยครับ ใจผม ความรักของผม ชีวิตความรักของผม มันกำลังไปได้ดีอยู่แล้วเชียว 
ทุกอย่าง เรื่องที่เกิดขึ้น ผมกินไรไม่ลงเลย 4 วันละครับ เข้าใจเลย ความรู้สึกที่ว่า
กินไม่ได้ นอนไม่หลับ เป็นยังไง เดินไปทางไหนก็เจอแต่ภาพเดิม ๆ ที่เดิม ๆ ที่เรานั่งกินข้าวด้วยกัน 
นอนด้วยกัน หยอกเล่นกัน ไม่ได้เลยครับ ใจผมทรุดหนักมาก ภาพลอยมาทีไร ก็ร้องไห้มาทุกที 
ไม่รู้เหมือนกันครับ ว่าผมจะเริ่มเข้มแข็งได้ยังไง อยู่ ๆ เรื่องมันก็จบลงแบบนี้ ตั้งตัวไม่ทันเลย 
ไปต่อไม่เป็นเลย ความรักของผม คิดว่ามันไปต่อกับใครไม่ได้แล้ว เสียใจก็เสียใจครับ เข้าใจเหตุผลของพี่เค้า ผมก็เข้าใจ 
ผมอ่อนแอจังเลยครับ กับความรักครั้งนี้ ผมได้แต่หวังว่า สักวันหลังจากพี่เค้าได้กลับมาจาก กทม 
เราจะได้กลับมาเจอกันอีก กลับมาใช้ชีวิตด้วยกันอีกครั้ง ผมได้แต่บอกพี่เค้าว่า ผมจะรอ รอจนกว่าพี่เค้าจะกลับมา 
ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะครับ นอนอยู่เฉย ๆ ผมก็คิดมาก ร้องไห้จนแสบตา 
#ขอบคุณครับ