คือยอมรับเลยค่ะว่ายังอายุไม่มากเท่าไหร่ ยังผ่านโลกมาไม่เยอะ แต่สงสัยในหลายๆเรื่องมากเลยค่ะ เช่น เราอยู่ไปเพื่ออะไร
ตอนนี้รู้สึกผิดหวังในตัวเองมากเลยค่ะ ผิดหวังในหลายๆเรื่อง รู้สึกว่าตัวเองทำได้ไม่ดี อันที่ทำได้ดีก็ดีไม่สุด เป็นคนแปลกๆ โดนคนอื่นมองแปลกๆ แต่จริงๆโดนมาตั้งแต่เด็กแล้วล่ะค่ะ เลยไม่สนใจที่คนอื่นมองหรือพูดเท่าไหร่ แคร์เฉพาะคนที่สนใจเราค่ะ แบบ ไม่ใช่ไม่สนใจคนอื่นเลยนะคะ ก็พยายามปรับปรุงตัวอยู่ตลอด นั้นแหละค่ะ ทำให้เราเป็นคนมองโลกในแง่ดีมาก ใครพูดอะไรก็พยายามไม่เก็บมาคิด ไม่อยากใส่ใจ จนตอนนี้มันเริ่มไม่ไหวแล้วล่ะค่ะ คือครอบครัวมีแค่ตัวเรากับแม่ค่ะ อยู่กันสองคน ไม่อยากให้แม่ต้องมารับฟังเรื่องไร้สาระของเราเท่าไหร่ เพราะลำพังแม่ก็มีเรื่องให้คิดมากอยู่แล้ว ค่ะ นั้นทำให้เราแทบไม่พูดอะไรเลย เก็บอะไรมาตั้งแต่เด็กๆ ไม่ค่อยอยากปรึกษาใคร เพราะไม่ค่อยไว้ใจ บางทีก็รู้สึกว่าเขาไม่ค่อยอินกับเราเท่าไหร่ เลยไม่อยากไปรบกวนเขา เคยโทรไปปรึกษาสายด่วนสุขภาพจิตด้วยนะคะ แต่พอเราจะเล่าปุ๊ป เราก็รู้สึกไม่อยากเล่าให้เขาฟังแล้ว ไม่ชินกับการปรึกษาคนอื่นน่ะค่ะ ชินแต่เป็นที่ปรึกษาให้มากกว่า
คือตอนนี้เราว่าใจเรานิ่งมากๆพอสมควร หลังจากผ่านอะไรมาพอสมควร แต่ตอนนี้มันเริ่มไม่ไหวแล้วค่ะ บางวันก็ร้องไห้ ดิ่งมากกกกก พอจะปรึกษาใครก็ไม่กล้าอีก คือเราพยายามทำทุกอย่างให้ไม่ฟุ้งซ่านแล้วนะคะ แต่พอกลับบ้านมาอีกก็ฟุ้งซ่านอีก เราเลยอยากถามว่า
ทุกคนมีอะไรจะแชร์กันมั๊ยคะ แบบว่า วิธีที่ทุกคนใช้ฮีลตัวเองน่ะค่ะ เราชอบไปนั่งแถวสวนสาธารณะค่ะ นั่งแถวริมน้ำ นั่งมองพระอาทิตย์ตก(จริงๆมองท้องฟ้า) แล้วเราก็คิดว่า ทุกคนเกิดมาก็มีเรื่องทุกข์ทั้งนั้นแหละ ไม่ใช่เราที่ทุกข์คนเดียว อยากเป็นกำลังใจให้ทุกคนนะคะ อยากเป็นกำลังใจให้ตัวเองด้วย TT ชีวิตนี้เราคงต้องเจออะไรอีกมากมาย การสูญเสีย การโกหก สารพัด เราท้อ นี่แหละค่ะ เราเลยคิดว่าเราอยู่ไปเพื่ออะไร แต่เราจะอยู่นะคะ จนกว่ามันจะหมดเวลาของเรา ฮ่าๆ
เคยผิดหวังในชีวิตกันมั๊ยคะ? แล้วทำยังไงกันหรอคะ?
ตอนนี้รู้สึกผิดหวังในตัวเองมากเลยค่ะ ผิดหวังในหลายๆเรื่อง รู้สึกว่าตัวเองทำได้ไม่ดี อันที่ทำได้ดีก็ดีไม่สุด เป็นคนแปลกๆ โดนคนอื่นมองแปลกๆ แต่จริงๆโดนมาตั้งแต่เด็กแล้วล่ะค่ะ เลยไม่สนใจที่คนอื่นมองหรือพูดเท่าไหร่ แคร์เฉพาะคนที่สนใจเราค่ะ แบบ ไม่ใช่ไม่สนใจคนอื่นเลยนะคะ ก็พยายามปรับปรุงตัวอยู่ตลอด นั้นแหละค่ะ ทำให้เราเป็นคนมองโลกในแง่ดีมาก ใครพูดอะไรก็พยายามไม่เก็บมาคิด ไม่อยากใส่ใจ จนตอนนี้มันเริ่มไม่ไหวแล้วล่ะค่ะ คือครอบครัวมีแค่ตัวเรากับแม่ค่ะ อยู่กันสองคน ไม่อยากให้แม่ต้องมารับฟังเรื่องไร้สาระของเราเท่าไหร่ เพราะลำพังแม่ก็มีเรื่องให้คิดมากอยู่แล้ว ค่ะ นั้นทำให้เราแทบไม่พูดอะไรเลย เก็บอะไรมาตั้งแต่เด็กๆ ไม่ค่อยอยากปรึกษาใคร เพราะไม่ค่อยไว้ใจ บางทีก็รู้สึกว่าเขาไม่ค่อยอินกับเราเท่าไหร่ เลยไม่อยากไปรบกวนเขา เคยโทรไปปรึกษาสายด่วนสุขภาพจิตด้วยนะคะ แต่พอเราจะเล่าปุ๊ป เราก็รู้สึกไม่อยากเล่าให้เขาฟังแล้ว ไม่ชินกับการปรึกษาคนอื่นน่ะค่ะ ชินแต่เป็นที่ปรึกษาให้มากกว่า
คือตอนนี้เราว่าใจเรานิ่งมากๆพอสมควร หลังจากผ่านอะไรมาพอสมควร แต่ตอนนี้มันเริ่มไม่ไหวแล้วค่ะ บางวันก็ร้องไห้ ดิ่งมากกกกก พอจะปรึกษาใครก็ไม่กล้าอีก คือเราพยายามทำทุกอย่างให้ไม่ฟุ้งซ่านแล้วนะคะ แต่พอกลับบ้านมาอีกก็ฟุ้งซ่านอีก เราเลยอยากถามว่า ทุกคนมีอะไรจะแชร์กันมั๊ยคะ แบบว่า วิธีที่ทุกคนใช้ฮีลตัวเองน่ะค่ะ เราชอบไปนั่งแถวสวนสาธารณะค่ะ นั่งแถวริมน้ำ นั่งมองพระอาทิตย์ตก(จริงๆมองท้องฟ้า) แล้วเราก็คิดว่า ทุกคนเกิดมาก็มีเรื่องทุกข์ทั้งนั้นแหละ ไม่ใช่เราที่ทุกข์คนเดียว อยากเป็นกำลังใจให้ทุกคนนะคะ อยากเป็นกำลังใจให้ตัวเองด้วย TT ชีวิตนี้เราคงต้องเจออะไรอีกมากมาย การสูญเสีย การโกหก สารพัด เราท้อ นี่แหละค่ะ เราเลยคิดว่าเราอยู่ไปเพื่ออะไร แต่เราจะอยู่นะคะ จนกว่ามันจะหมดเวลาของเรา ฮ่าๆ