คือผมเลิกกันเกือบปีแล้วคับผมทำไห้เทอเสียใจไม่ใช้เรืองมือที่สามนะคับคือการกะทำของผมทีเขาทนมานานมากพ้อแล้วทั้งเรืองการพนัดกินเหล้าขายยาติดยา5ปีแรกเป็นคนดีมาตลอดคับเข้าปีที่6เริ่มทำตัวแย่ลงไม่รู้เพราะอะไรอาจเพราะตัวเราเองนั่นแหล่ะคับอยู่กันมา6ปีคับตั้งแต่2013/2019เดือนพฤษภาคมเขา2019เลิกกันคือวันนั่นผมนอนอยู่ห้องเธอเลิกงานมาแล้วถามผมว่าจะเอาไงผมก็ไม่ตอบคือไม่ได้ทเราะกันนะคับคือเธอถามผมเมือไหร่จะเลิกทำตัวแบบนี่ผมก็ไม่ตอบผมก็เรยพูดไปว่าอย่ากไปใหนก็ไปไป เธอก็เดินออกจากห้องไปอยู่ออฟฟิดเรยโทรหาเธอว่าจะเลิกกันจริงๆใช้ไหมเธอบอกใช้ผมก็เรยสงสัยเพราะเธอไม่ได้เอาอารัยไปเรยมีเสือผ้าที่เธอใส่กับกระเป๋าที่เธอสพายไปทำงานละ็มอไซ1คันคือข้าวของเยอะมากที่ทำรวมกันมาแล้วผมก็ตามง้อเธอเธอบล็อกทุกทางติดต่อผมไปหาที่ทำงานเจอแต่ไม่ยอมคุยเจอผมคือเดินหันหลังกลับเรยผมไปติดต่อกันประมาณ2อาทิตบางวันนั่งรอสามสี่ชั่วโมงกว่าเธอจะออกมาถาม รปภ ก็บอกว่าไม่เห็นคือเขาปิดบังผมถ้าเห็นผมไปถามหาเธอให้บอกผมไปว่าไม่อยู่จนเอาเบอร์ตู้โทรสัพท์โทรไปเธอรับผมตัดสินใจถ้าจะเลิกก็เลิกคือค่าห้องสินเดือนก็ต้องจ่ายข้าวของก็ต้องขนผมไม่มีเงินติดตัวเรยไปหาเขาก็เดินไปเพราะเงินเขาเก็บผมก็บอกให้มาแบ่งข้าวของกันไปเทอก็มาเอาข้าวของเทอเอกสารของเทอเทอบอกไม่กลับไปเทอขอแค่เงินทองและก็รถที่เหลือเทอยกให้
ที่ยกที่ยกให้ผมมันก็มีแค่เครืองใช้ไฟ้ฟ้าตู้เย็นเครืองซักผ้าทีวีเครืองเสียงพัดลมกาน้ำร้อนบอกให้ผมขายๆไปเรยผมก็เรยงันเราเปลียนกันไหมเทอมาเอาของที่ห้องเดียวเราเอารถกับเงินทองเองเพราะต้องจ่ายค่าห้องต้องมาลำบากขนหาคนซื้ออีกหรอถ้าไม่ขนเทอบอกผมให้ไปทำตัวใหมแล้วค่อยมาคุยกัน1เดือนผ่านไปผมก็ไปำงานที่บางใหญ่เพราะอยู่แบบนี่ไม่ได้แล้วงเดือนที่ผมอยู่ผมก็เอาเงินที่ขายยาได้เล่นพนันได้กินใช้แล้วก็จ่ายค่าห้องของที่ห้องผมไม่ได้ขายเรยผมทิ้งห้องไว้แล้วออกจากจุดๆนั่นมาเพือเป็นคนใหม่พยายามเลิกทุกอย่างแล้วมันเลิกไปได้สังคมมันเดิมๆห้องผมก็ยังคงเช่าไว้อยู่นะตอนนี่จะปี1แล้วจ่ายทุกเดือนผ่านมาจนถึงเดือนตุลาคมเทอก็ยังบล็อกการติดต่อผมอยู่ผมจึงตัดสินใจขับรถไปง้อเทอผมมีเงินเก็บไม่มากตอนนั่นผมซื่อทอง1สลึ่งเพื่อไปง้อจะไปนั่งคุกเข่าออนวอนเทอดูสิว่าเทอจะใจดำไหมขันรถจากบางใหญ่ไปหาเทอที่ปทุมธาทที่เทอทำงานเทอทำงานสองที่คับไปๆมาๆปทุมกับบางนาแต่พ้อเลิกกันเทอเรยพักที่นั่นเรยเทเป็นผู้จัดการร้านอาหารแต่ก็ไม่เจอเพราะตีสองร้านปิดแล้วผมก็เคยถ่ายรูปตัวเองที่หน้าร้านแล้วโพสต์เฟสว่าแค่ได้มาก็ดีแล้วไม่เจอไม่เป็นไรผมเรยสมัคเฟสใหม่แล้วทักเทอไปเทอบอกที่ผมโพสเฟสบอกว่าไม่ต้องมาอีกไม่จำเป็นกลับไปทำอารัยที่มันเป็นประโยคกว่านี่แล้วเทอก็บล็อกเฟสที่ผมสมัคใหม่ผมเลยนึกขึ้นได้ว่าเธออยากให้ผมกลับค่ายทหารเพราะว่าผมติดทหารผมลากลับบ้านแล้วผมไม่กลับค่ายประมาณปี 6 เดือนผมก็เลยตัดสินใจเอาวะยังไงก็ต้องกลับเพื่ออนาคตเพื่อเขาจะยอมกลับคืนมาหาเราเพราะไม่มีใครหรอกที่อยากใช้ชีวิตอยู่กับคนที่มีทหารผมก็เลยกลับวันที่เธอเลิกกับผมเธอก็บอกให้ผมครับแต่ผมไม่กลับผมตามง้อเธอมันก็ไม่สำเร็จพอผมกลับมาที่ค่ายประเด็นมันอยู่ตรงนี้วันแรกที่ผมกลับมาวันที่ 30 ตุลาคมผม 2018ผมมาถึงค่าย 9:00 นผมนอนหลับอยู่ระยะเวลา 7-8 เดือนที่ติดต่อเธอไม่ได้อยู่ๆเธอกลับโทรมาถามผมว่ากลับค่ายแล้วหรือเป็นไงมั่งโดนอะไรบ้างผมก็บอกเธอไปว่าต้องไปติดคุกคุกทหารก็คุยกันประมาณ 10 นาทีได้และเธอก็วางสายมันเหมือนผมมีความหมายว่าเธอคงรอผมให้โอกาสผมทำตัวใหม่ผมไม่เครียดเลยเรื่องที่จะต้องไปติดคุกผมอยากติดเร็วๆด้วยซ้ำไปจะได้จบเรื่องนี้จะได้ลากลับบ้านจะได้คำตอบจากเธอผมไปติดคุกวันที่ 12 ธันวาคม 2018ออกมาวันที่ 10 มีนาคม 2019 ระยะเวลาทั้งหมด 88 วันพอผมออกมาผมยืมเบอร์เพื่อนโทรหาเธอกับคำตอบที่ได้เธอบอกว่าไม่ต้องกลับมาแล้วไปเริ่มต้นใหม่กับใครก็ได้ที่ไม่ใช่เธอเธอบอกว่าไม่กลับมาแล้วความรู้สึกข่มผมที่ทำมาทั้งหมดมันคืออะไรเสียใจมากที่ผมได้ยินคำนั้นจากเธอแต่เวลาผมโทรหาเธอเธอก็คุยกับผม 20-30 นาทีประมาณนี้แต่ต้องเป็นเบอร์อื่นที่ไม่ใช่เบอร์ผมเหมือนกับวันนี้ที่ผมโทรไปแล้วฝากข้อความเสียงบอกเธอว่าคิดถึงเธอทำอะไรอยู่โทรหาหน่อยนะเธอก็โทรมาคุยกันประมาณ 5 นาทีเธอก็บอกว่าไม่กลับมาแล้วไม่ต้องมาคิดถึงแต่เธอก็ถามผมออกจากกลุ่มไปแล้วเหรอได้ปลดวันไหนได้กลับบ้านวันไหนเหมือนเธอให้ความหวังผมหรือเปล่าครับมันอาจจะยาวไปสักหน่อยแต่นี่ผมย่อให้แล้วนะครับ
อย่ารู้ว่าแฟนเก่าเขารู้สึกยังไงกับเราทั้งที่เลิกกันไปเกือบปี
ที่ยกที่ยกให้ผมมันก็มีแค่เครืองใช้ไฟ้ฟ้าตู้เย็นเครืองซักผ้าทีวีเครืองเสียงพัดลมกาน้ำร้อนบอกให้ผมขายๆไปเรยผมก็เรยงันเราเปลียนกันไหมเทอมาเอาของที่ห้องเดียวเราเอารถกับเงินทองเองเพราะต้องจ่ายค่าห้องต้องมาลำบากขนหาคนซื้ออีกหรอถ้าไม่ขนเทอบอกผมให้ไปทำตัวใหมแล้วค่อยมาคุยกัน1เดือนผ่านไปผมก็ไปำงานที่บางใหญ่เพราะอยู่แบบนี่ไม่ได้แล้วงเดือนที่ผมอยู่ผมก็เอาเงินที่ขายยาได้เล่นพนันได้กินใช้แล้วก็จ่ายค่าห้องของที่ห้องผมไม่ได้ขายเรยผมทิ้งห้องไว้แล้วออกจากจุดๆนั่นมาเพือเป็นคนใหม่พยายามเลิกทุกอย่างแล้วมันเลิกไปได้สังคมมันเดิมๆห้องผมก็ยังคงเช่าไว้อยู่นะตอนนี่จะปี1แล้วจ่ายทุกเดือนผ่านมาจนถึงเดือนตุลาคมเทอก็ยังบล็อกการติดต่อผมอยู่ผมจึงตัดสินใจขับรถไปง้อเทอผมมีเงินเก็บไม่มากตอนนั่นผมซื่อทอง1สลึ่งเพื่อไปง้อจะไปนั่งคุกเข่าออนวอนเทอดูสิว่าเทอจะใจดำไหมขันรถจากบางใหญ่ไปหาเทอที่ปทุมธาทที่เทอทำงานเทอทำงานสองที่คับไปๆมาๆปทุมกับบางนาแต่พ้อเลิกกันเทอเรยพักที่นั่นเรยเทเป็นผู้จัดการร้านอาหารแต่ก็ไม่เจอเพราะตีสองร้านปิดแล้วผมก็เคยถ่ายรูปตัวเองที่หน้าร้านแล้วโพสต์เฟสว่าแค่ได้มาก็ดีแล้วไม่เจอไม่เป็นไรผมเรยสมัคเฟสใหม่แล้วทักเทอไปเทอบอกที่ผมโพสเฟสบอกว่าไม่ต้องมาอีกไม่จำเป็นกลับไปทำอารัยที่มันเป็นประโยคกว่านี่แล้วเทอก็บล็อกเฟสที่ผมสมัคใหม่ผมเลยนึกขึ้นได้ว่าเธออยากให้ผมกลับค่ายทหารเพราะว่าผมติดทหารผมลากลับบ้านแล้วผมไม่กลับค่ายประมาณปี 6 เดือนผมก็เลยตัดสินใจเอาวะยังไงก็ต้องกลับเพื่ออนาคตเพื่อเขาจะยอมกลับคืนมาหาเราเพราะไม่มีใครหรอกที่อยากใช้ชีวิตอยู่กับคนที่มีทหารผมก็เลยกลับวันที่เธอเลิกกับผมเธอก็บอกให้ผมครับแต่ผมไม่กลับผมตามง้อเธอมันก็ไม่สำเร็จพอผมกลับมาที่ค่ายประเด็นมันอยู่ตรงนี้วันแรกที่ผมกลับมาวันที่ 30 ตุลาคมผม 2018ผมมาถึงค่าย 9:00 นผมนอนหลับอยู่ระยะเวลา 7-8 เดือนที่ติดต่อเธอไม่ได้อยู่ๆเธอกลับโทรมาถามผมว่ากลับค่ายแล้วหรือเป็นไงมั่งโดนอะไรบ้างผมก็บอกเธอไปว่าต้องไปติดคุกคุกทหารก็คุยกันประมาณ 10 นาทีได้และเธอก็วางสายมันเหมือนผมมีความหมายว่าเธอคงรอผมให้โอกาสผมทำตัวใหม่ผมไม่เครียดเลยเรื่องที่จะต้องไปติดคุกผมอยากติดเร็วๆด้วยซ้ำไปจะได้จบเรื่องนี้จะได้ลากลับบ้านจะได้คำตอบจากเธอผมไปติดคุกวันที่ 12 ธันวาคม 2018ออกมาวันที่ 10 มีนาคม 2019 ระยะเวลาทั้งหมด 88 วันพอผมออกมาผมยืมเบอร์เพื่อนโทรหาเธอกับคำตอบที่ได้เธอบอกว่าไม่ต้องกลับมาแล้วไปเริ่มต้นใหม่กับใครก็ได้ที่ไม่ใช่เธอเธอบอกว่าไม่กลับมาแล้วความรู้สึกข่มผมที่ทำมาทั้งหมดมันคืออะไรเสียใจมากที่ผมได้ยินคำนั้นจากเธอแต่เวลาผมโทรหาเธอเธอก็คุยกับผม 20-30 นาทีประมาณนี้แต่ต้องเป็นเบอร์อื่นที่ไม่ใช่เบอร์ผมเหมือนกับวันนี้ที่ผมโทรไปแล้วฝากข้อความเสียงบอกเธอว่าคิดถึงเธอทำอะไรอยู่โทรหาหน่อยนะเธอก็โทรมาคุยกันประมาณ 5 นาทีเธอก็บอกว่าไม่กลับมาแล้วไม่ต้องมาคิดถึงแต่เธอก็ถามผมออกจากกลุ่มไปแล้วเหรอได้ปลดวันไหนได้กลับบ้านวันไหนเหมือนเธอให้ความหวังผมหรือเปล่าครับมันอาจจะยาวไปสักหน่อยแต่นี่ผมย่อให้แล้วนะครับ