พอดีเราคบกับแฟนมาปีกว่าๆแล้วค่ะ เมื่อ 10 เดือนที่แล้วเค้าไปทำหน้าที่ที่ต่างจังหวัดนานๆคุยกันทีค่ะ แต่คือเรารู้สึกว่ามันดีมากๆเพราะว่าเหมือนตอนนั้นเราสำคัญที่สุดและมีอะไรเราก็คุยกันตลอด แต่พอถึงเวลากลับบ้าน เค้าผิดหวังกับสิ่งที่คาดไว้ บวกกับปัญหาเรื่องครอบครัของเค้า แรกๆเค้ายังทำตัวดีๆกับเราเหมือนเดิมค่ะ พักหลังเค้าเครียดเรื่องครอบครัวมากๆค่ะ เหมือนคนที่บ้านเค้าไม่ค่อยเข้าใจ เค้าเลยหันไปหาเพื่อนบ้างค่ะ แต่เราก็เข้าใจ จนมีครั้งนึงเราเป็นห่วงเค้าเกินไปจนกลายเป็นว่าเราก้าวก่าย แต่เราก็เคลียร์กันเรียบร้อยแล้วค่ะ แต่พอมาเมื่อไม่กี่วันมานี้เค้าเอาเรื่องนั้นมาพูดอีกทำให้เกิดการทะเลาะกันรุนแรงมากๆถึงขั้นเกือบเลิกกัน แล้วเค้าขออยู่คนเดียวซักพัก แต่เราก็ง้อเค้ากลับมาจนได้ แต่พอดีได้ไม่นานมีเรื่องมาอีก เค้าอารมณ์เสียมากๆ พอเราไปพูดอะไรก็ผิดหมด จนเค้าโทรมาเคลียร์ค่ะ ด้วยอารมณ์ที่โมโหสุดขีด เค้าพึ่งทะเลาะกับที่บ้านมาค่ะ เค้าบอกกับเราว่า ถ้าทนไม่ได้ก็ไปซะ จะให้ตีสองหน้าทำว่าโอเคไม่ไหวแล้ว ขออยู่คนเดียวหน่อยเถอะ รีบจัง กูขออยู่คนเดียวของกูหน่อยเถอะ ถ้าไม่มีเวลาให้เหมือนเดิมต้องเข้าใจนะ แต่มันเป็นคำพูดที่ใส่อารมณ์มากๆค่ะ แล้วเค้าบอกว่ามีเรามันก็มีความสุขแต่เค้าก็ต้องทำหน้าที่เหมือนเดิม แต่ถ้าเลิกไปเค้าก็ต้องเสียใจแต่เค้าก็ต้องทำหน้าที่เหมือนเดิม คือเราก็เข้าใจเค้า เราก็ให้เวลาเค้า เค้าก็ไปหาเพื่อนทุกวันแต่ไม่มาหาเรา เราเลยคิดว่า เราอาจจะเป็นที่สบายใจของเค้าได้ไม่เท่าเพื่อน งั้นขออยู่ข้างๆแล้วกัน แต่พอมันผ่านมาหลายกี่วันเราก็ท้อค่ะ เราน้อยใจบ้าง ตั้งแต่ที่ทะเลาะเกือบจะเลิกกันครั้งนั้นเค้าก็ไม่มาหาเราอีกเลย แล้วก็ไม่ค่อยได้คุยกัน เรากลัวว่าเราให้เวลาเค้านานไปแล้วถ้าเรารอจนความรู้สึกดีๆเราหายไปเรื่อย เรากลัวว่าจะเป็นอย่างงั้นค่ะ เราควรทำไงต่อดีคะ
แฟนเป็นแบบนี้เราควรทำยังไงต่อ