"ไม่รู้ว่าเราทำถูกรึป่าวเนอะที่ห้ามโน่นห้ามนี่เเบบนี้ ลูกมันจะคิดว่าเรากักขังบังคับเกินไปไหม หรือถ้ามองในเเง่ดีมันก็ดีนะ ลูกจะได้รู้ว่าไม่ทำตามข้อตกลงผลก็จะเป็นเเบบนี้ จะคิดได้ไหมเนอะ!!"
เราเคยปล่อยไปนะ ไปเที่ยวกับเพื่อน ขี่รถมอไซร์ไปซื้อของเอง ไปหาเพื่อนเอง เคยให้แล้วหลายๆครั้งที่ลูกขอ เเต่ทุกครั้งก็ไม่ทำตามตกลงสักครั้งนึงเลย คุยกันว่ากลับตอนนี้ เวลานั้น โทรไปให้รับด้วยนะ มีไรโทรมา เเต่ลูกทำไม่ได้เลยสักครั้ง เลยเวลาไปสองสามสี่ชั่วโมง โทรไปไม่รับสาย ไปไหนต่อนอกเหนือจากที่ขอไม่เคยบอก กลับมาเราถาม ลูกมีอาการ เราตัดปันหา ไม่ให้ไปไหน เเต่สุดท้าย มาขออีกก็ให้ไปอีก ตามเคย แล้วลูกก็เป็นเหมือนเดิมอีกตามเคย แล้วมาวันนึงวันนี้ ถ้าเราจะลองฝืนใจตัวเองเเละลูกดู ด้วยการที่ไม่ ก็คือไม่ โดยให้เหตุผล และคุยกับลูกว่า ทุกครั้งที่ผ่านมาลูกไม่ทำตามที่คุยกันไว้เลยสักครั้งเดียวเเต่เเม่ยอมตลอด ครั้งต่อไปแม่ก็ยอมให้ไปอีก จนลูกไม่คิดว่าที่เเม่พูดไม่มีความหมายแล้ว ทุกครั้งที่ลูกจะขอออกไปเที่ยวนอกบ้านกับเพื่อน ลูกเราจะมีเหตุผลเสมอ กินหมูกะทะบ้าง ขอไปดูหนังบ้าง เราไม่ปิดกั้นนะ ก่อนไปคุยกัน ขอเเค่ทำตามที่คุยกันไว้ ที่เราพูดเราตกลงกันไว้ กลับมาไม่เป็นตามที่ตกลงกัน เราบอกนะสอนนะ พยายามให้ลูกรู้ว่าทั้งหมดทั้งมวลมันมาจากความห่วงใยล้วนๆ เเต่เหมือนลูกจะไม่รับรู้เลยนะ เหมือนเอาเเต่ความสนุกของตัวเอง (ลูกชายเรา อายุ 15 ปี จบ ม.3 แล้ว) ขับรถมอร์ไซได้ ช่วยพ่อเเม่ทำงานได้ ชอบขี่รถมอร์ไซด้วย อาจจะเป็นเพราะเพิ่งได้ขี่ตอนที่จบม.3นี้เองรึป่าวก็ไม่รู้เนอะ ถึงได้กำลังเห่อ กำลังชอบตามวัย(รุ่น) รึป่าวเนอะ ตอนนี้พอลูกเริ่มโตเข้าสู่วัยรุ่น เเม่ก็เหมือนเข้าสู่วัยทอง ความกลัว ความเครียด วิตกกังวล มันมาครบเลยตอนนี้
ลูกชายวัยรุ่น
เราเคยปล่อยไปนะ ไปเที่ยวกับเพื่อน ขี่รถมอไซร์ไปซื้อของเอง ไปหาเพื่อนเอง เคยให้แล้วหลายๆครั้งที่ลูกขอ เเต่ทุกครั้งก็ไม่ทำตามตกลงสักครั้งนึงเลย คุยกันว่ากลับตอนนี้ เวลานั้น โทรไปให้รับด้วยนะ มีไรโทรมา เเต่ลูกทำไม่ได้เลยสักครั้ง เลยเวลาไปสองสามสี่ชั่วโมง โทรไปไม่รับสาย ไปไหนต่อนอกเหนือจากที่ขอไม่เคยบอก กลับมาเราถาม ลูกมีอาการ เราตัดปันหา ไม่ให้ไปไหน เเต่สุดท้าย มาขออีกก็ให้ไปอีก ตามเคย แล้วลูกก็เป็นเหมือนเดิมอีกตามเคย แล้วมาวันนึงวันนี้ ถ้าเราจะลองฝืนใจตัวเองเเละลูกดู ด้วยการที่ไม่ ก็คือไม่ โดยให้เหตุผล และคุยกับลูกว่า ทุกครั้งที่ผ่านมาลูกไม่ทำตามที่คุยกันไว้เลยสักครั้งเดียวเเต่เเม่ยอมตลอด ครั้งต่อไปแม่ก็ยอมให้ไปอีก จนลูกไม่คิดว่าที่เเม่พูดไม่มีความหมายแล้ว ทุกครั้งที่ลูกจะขอออกไปเที่ยวนอกบ้านกับเพื่อน ลูกเราจะมีเหตุผลเสมอ กินหมูกะทะบ้าง ขอไปดูหนังบ้าง เราไม่ปิดกั้นนะ ก่อนไปคุยกัน ขอเเค่ทำตามที่คุยกันไว้ ที่เราพูดเราตกลงกันไว้ กลับมาไม่เป็นตามที่ตกลงกัน เราบอกนะสอนนะ พยายามให้ลูกรู้ว่าทั้งหมดทั้งมวลมันมาจากความห่วงใยล้วนๆ เเต่เหมือนลูกจะไม่รับรู้เลยนะ เหมือนเอาเเต่ความสนุกของตัวเอง (ลูกชายเรา อายุ 15 ปี จบ ม.3 แล้ว) ขับรถมอร์ไซได้ ช่วยพ่อเเม่ทำงานได้ ชอบขี่รถมอร์ไซด้วย อาจจะเป็นเพราะเพิ่งได้ขี่ตอนที่จบม.3นี้เองรึป่าวก็ไม่รู้เนอะ ถึงได้กำลังเห่อ กำลังชอบตามวัย(รุ่น) รึป่าวเนอะ ตอนนี้พอลูกเริ่มโตเข้าสู่วัยรุ่น เเม่ก็เหมือนเข้าสู่วัยทอง ความกลัว ความเครียด วิตกกังวล มันมาครบเลยตอนนี้