เป็นผู้หญิงแต่ไม่รู้ว่าชอบผู้หญิงหรือผู้ชายกันแน่?

วันนี้อยากจะมาเขียนระบายความรู้สึกอยู่ภายในใจที่ไม่เคยพูดกับใครเลยอยากจะมาถามทุกๆคนว่าเคยเป็น เคยรู้สึกเหมือนกันบ้างมั้ย คือเราก็เป็นผู้หญิงธรรมดาๆคนหนึ่งอาจจะโลกส่วนตัวสูงไปบ้างเคยคุยกับผู้ชายคนหนึ่งสมัยตอนอยู่ม.ได้ปีกว่าแล้วก็คบเป็นแฟนได้แค่4เดือนเราก็ขอเค้ากลับมาเป็นเพื่อนกันเหมือนเดิมคือตอนที่คุยมันมีความสุขมากกว่าตอนที่คบเหมือนรู้สึกอึดอัดขนาดมือเราเค้ายังไม่กล้าจับเลยเราดูเหมือนผู้หญิงแบบผู้ชายเกรงอ่ะแบบไมาเล่นด้วยขี้เล่นเหมือนนิสัยผู้หญิงทั่วๆไปเวลาใครเข้ามาจีบคุยด้วยไม่นานเค้าก็ถอยเค้าบอกว่าเราไม่เปิดใจ เคยนัดเจอผู้ชายไปทานข้าวเค้าจะป้อนเรา เรายังไม่ให้ป้อน เค้าอยากเดินจับมือเรา เรายังไม่อยากให้เค้าจับ คือก็ไม่รู้ว่าทำไมต้องไม่รู้สึกเหมือนผู้หญิงทั่วไปที่เค้าชอบขี้เล่นชอบอ้อนแฟน แต่สำหรับเรามันไม่เลย แต่อีกความรู้สึกเวลาอยู่กับผู้หญิงแล้วรู้สึกสบายใจไม่อึดอัดเป้นตัวของเราบ้าๆบอๆได้ แล้วเป็นคนชอบมองผู้หญิงสวยๆแบบว่าเค้าสวยดีอ่ะ ปกติตั้งแต่โตมาสมัยประถมคือชอบไปคุยกับครูผู้หญิงอยากทำให้เค้ารู้จักเรามากกว่าเพื่อนคนอื่นอยากอยู่ในสายตาเค้า อยากมองอยากทำอะไรก้ได้ที่เราช่วยได้ด้วยความเต็มใจ คือเป็นแบบนี้ตั้งแต่ป.2จนถึงมัธยม ตอนมัธยมต้นก็ได้เจอครูผู้หญิงคนหนึ่งพอเห็นครั้งแรกก็รู้สึกอยากให้เค้ารู้จักเรามากกว่าคนอื่นเป็นพิเศษจนได้คุยกันในFacebookจนถึงวันเกิดเค้าถึงขนาดซื้อของขวัญวันเกิดไปเซอร์ไพรสคุณครูในห้องเรียนทักไปคุยกับเค้าทุกวันประมาณปีกว่าจนเค้าไปบรรจุที่รร.อื่นเราก้ไม่ได้เจอกันก็เลยไม่ได้คุยกันอีกความรู้สึกที่เคยมันก็จางไป แล้วก็เป็นแบบนี้เรื่อยๆกับครูผู้หญิงมันรู้สึกดีมากๆเลยนะคืออยากช่วยเหลือในทุกๆเรื่องที่เราพอจะช่วยได้บางทีเค้ามากอดเราก็เขินจนหน้าแดงบางที่ชอบมากๆแบบไปเจอพวกดังๆเซเล็ปพอได้กอดจากเค้าเรานี่น้ำตาไหลเลยอ่ะมันปลื้มใจคือแบบความรู้และการกระทำของเรามันคือเราชอบผู้หญิงมั้ยหรือมันเป็นอะไรกันแน่เราไม่เคยคบผู้หญิงนะ เราก็เป็นผู้หญิงคนหนึ่งที่รักสวยรักงามชอบแต่งตัวเหมือนคนทั่วไปใครมีความรู้สึกแบบเราหรือมีความคิดเห็นยังไงช่วยบอกเราทีนะ