ปีนี้ผมอายุ 24 เป็นนักกีฬาฟุตบอล หน้าตา...ผู้หญิงบอกว่าผมน่ารักดี ป้าๆชอบบอกว่ารูปหล่อ 555
ปี้นี้เธออายุ 31 เป็นคนขาสวย หุ่นดี หน้าตาออกเนิรด์ๆหน่อย สดใส ยิ้มเก่ง รวมๆแล้วใช้คำว่าดูดีน่าจะเหมาะ (หนุ่มๆจีบเยอะมาก)
นี่คือเรื่องราวของผมกับเธอ
แต่เดิมแล้วผมอะมองพี่เขามานานแล้วแต่เพื่อนๆชอบบอกว่าพี่เขาแก่แต่ผมก็ไม่ได้สนใจอะไร ผมชอบแบบนี้
เรื่องราวมันเริ่มช่วงปลายปี 61 เราได้คุยกันบ้างในบางครั้งส่วนมากจะเรื่องงาน แต่จะบอกว่าไอ้เราอะมันชอบคิดไปเอง555 แค่เขาทักมาก็คิดไปนู้นแล้ว แต่เขาก็ทักๆมาๆหายๆแบบนี้อยู่พักนึง สงสัยมีงานบ้างไม่มีงานบ้างมั้งเลยหายๆ แต่เราก็รอพี่เขาทักนะ555 พอเวลาผ่านไปเริ่มมีกิจกรรมได้ทำกิจกรรมร่วมกันมากขึ้นได้มีโอกาสดูแลเขามากขึ้นได้ใกล้ชิดมากขึ้น ความรู้สึกที่เกิดขึ้นมันเริ่มบอกไม่ถูกแล้ว หรือ เรา จะ ตก หลุม รัก เขา แล้ว... แล้วมันก็เป็นเรื่องจริงครับตกหลุมเข้าให้เต็มๆ
ช่วงปีใหม่ในวันเคาท์ดาวน์ เราได้มีโอกาสคุยกับพี่เขาแบบจริงจังสุดๆเราใช้เวลาคุยกันตั้งแต่เคาท์ดาวน์จนถึงตี 5 คุยกันไปเรื่อยๆถามนั้นถามนี้จนมาถึงคำถามของพี่เขา "คุยกับพี่เนี่ยรู้หรือป่าวพี่อายุเท่าไหร่" ไอ้เราก็หืมมันมีอะไรหรือป่าวเราก็เลยบอกไป "รู้สิ เด็กกว่าแล้วไง" (แต่จริงๆไม่รู้หรอกว่าเขาอายุเท่าไหร่แต่ก็เชิงๆไปก่อน555) พอไปสืบไปส่องเฟสก็รู้ว่าเขา 30+ แล้ว ไอ้เรานี่แบบ...กูทำไรอยู่ว่ะเนี่ย แต่ไม่เป็นไรชอบคนที่โตกว่าอยู่แล้วแต่ไม่คิดว่าจะห่างกันมากขนาดนี้
หลังจากคืนเคาท์ดาวน์เราก็คุยกันเรื่อยมาเริ่มผูกพัน ใกล้ชิด สนิทสนมกันมากขึ้น เราจะเจอกันทุกๆเย็นในที่ของเราสองคนที่มีลมพัดเย็นๆ สงบๆนั่งมองท้องฟ้า ในวันหยุดเสาร์-อาทิตย์ เราก็มาทำโอทีบ้างแต่ทุกครั้งที่เรามาทำโอทีก็จะมีพี่เขาเข้ามาเก็บเอกสารทำงานค้างเหมือนกันทุกครั้ง มันเป็นเรื่องบังเอิญจริงๆ จนเราได้มีโอกาสถามพี่เขา เลยถามว่า "พี่มีแฟนหรือยัง" พี่เขาก็ถามว่าแล้วคิดว่าพี่มีหรือยัง เราก็นิ่งแล้วมองหน้าเขาแล้วบอกว่าพี่บอกผมสิ เขาก็ตอบว่า "พี่มีแฟน" ไอ้เรานี่นั่งวิงเลยครับในใจคิดเชี้ยกูอกหักอีกแล้วหรอวะเนี่ย แต่เราก็ดึงสติกลับมาแล้วก็บอกพี่เขากลับไปว่า "ป่ะ กินข้าวกัน หิวแล้ว" แล้วเราสองคนก็ไปกินข้าวกัน นั้นคือมื้อแรกของเราสองคน แล้วหลังจากนั้นเราก็เริ่มพยายามเหินห่างออกมาจากพี่เขาสักก้าวสองก้าว แต่กลับกลายเป็นว่ายิ่งคิดจะห่างมันยิ่งได้ใกล้ชิดมากขึ้น จนวันนี้พี่เขาบอกเราว่า "พี่ไม่รู้จะทำยังไง ทำไมแกถึงทำให้พี่สับสน" เราก็งงว่า เอ๊ะเราทำอะไรเขาถึงสับสนแล้วเขาสับสนเรื่องอะไร งงอยู่แบบนั้นพักใหญ่ๆเลย จนเราได้นัดคุยกันแบบจริงจังว่ามันเกิดอะไรขึ้นถึงสับสน สับสนอะไร แล้วเราก็ได้รู้ว่าเราเดินเข้ามาในชีวิตเขาแล้วทำให้เขาสับสน แต่เราก็ผ่านจุดนั้นมาได้เราบอกเขาว่า ไม่ต้องสับสนอะไรผมสบายๆชิลๆ พี่ไม่ต้องคิดมากนะ เรื่องมันซับซ้อนและวุ่นวายพอสมควร แต่ในช่วงๆเวลานั้นที่เราได้พบเจอกันมันเป็นอะไรที่แบบทุกอย่างลงตัว ไม่ว่าจะเป็นเวลาสถานที่ โอกาสต่างๆ มันเหมาะเจาะเหลือเกิน เวลาก็ผ่านไปเรากับพี่เขาก็ผูกพันก็มากขึ้นเรื่อยๆ แล้ววันนึงพี่เขาเอ่ยปากบอกว่า ไปเที่ยวต่างจังหวัดกับพี่ไหม ไอ้เราก็ตอบทันทีเลยแบบไม่ต้องคิดครับ ไปสิครับ
แล้วเราก็ได้สร้างการเดินทางร่วมกันและมันมีความสุขและมันก็เป็นของจริง เราได้สร้างการเดินทางครั้งแล้วครั้งเล่าหลายครั้งต่อหลายครั้ง จนเวลาผ่านไปสักพัก เราเริ่มรู้สึกว่าเรากำลังทำอะไรอยู่ เราทำผิดแล้วใช่ไหม ผมรักพี่เขาแต่ไม่รู้พี่เขารักผมหรือป่าวนะ 555
เราสองคนเริ่มมีความเครียดเพราะเกิดจากความเป็นห่วงความรู้สึกของกันและกันต่างคนต่างคิดมาก จนเพื่อนๆร่วมงานบอกว่าเป็นอะไรทำไมช่วงนี้เหม่อๆลอยๆจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว นี้คือเวลาที่เราต้องทำงานและไม่ได้อยู่ด้วยกันจะมีอาการแบบนี้ แต่พอได้เจอกันอยู๋ด้วยกัน ทันทีอาการพวกนี้หายไปเองโดยไม่ต้องทำอะไรเลย ทุกอย่างมันหายไปเองเพียงแค่เจอหน้าและยิ้ม หัวเราะไปด้วยกัน ที่สำคัญพี่เขาเป็นตัวของตัวเองและเราก็เป็นตัวเอง ไม่ต้องฝืนอะไรมากมาย พอต้องจากกันมันก็เริ่มกลับมาคิดแบบเดิมทุกครั้งกลับมาเครียดอีกแล้ว 555 หรือเราควรจะออกไปจากชีวิตเขาให้เขาได้รักกับคนของเขาอย่างมีความสุขต่อไป ยิ่งคิดสมองมันยอมแต่หัวใจมันไม่เคยยอม ไม่ได้ต้องการให้เขาเลิกกันไมได้ต้องการให้เขามาเป็นของเรา แค่ต้องการได้รักได้ดูแลเขาไม่ว่าจะทางไหนสักทาง มันอาจผิดที่เป็นอย่างนี้ แต่จะให้ทำยังไงผมเดินหน้ามาแล้วผมจะไม่ถอยหลังผมจะดูแลพี่เขาให้ดีที่สุด จนกว่าพี่เขาจะไปจากผมเอง ถามว่าเจ็บไหม เจ็บทุกครั้งที่คิด ต่อให้ไม่ต้องเห็นอะไรก็เจ็บ แต่ก็ไม่รู้จะทำยังไงต่อไป เลยได้แต่ทำสิ่งที่ดีๆให้พี่เขาไปในทุกๆวันจนกว่าจะไม่มีโอกาสได้ทำมันต่อไป
ความรักของผม ของผมจริงๆ
เรื่องมันซับซ้อนและมีรายละเอียดมากกว่านี้ แต่ไม่รู้จะสื่อออกมาแบบไหน อยากจะเล่าให้ดีกว่านี้แต่คงทำได้เท่านี้
ขอพื้นที่ระบายความคิดความรู้สึกนะะครับ
แสดงความคิดเห็นได้นะ แต่อย่าด่ากันเลย
ความรักผิดเวลา
ปี้นี้เธออายุ 31 เป็นคนขาสวย หุ่นดี หน้าตาออกเนิรด์ๆหน่อย สดใส ยิ้มเก่ง รวมๆแล้วใช้คำว่าดูดีน่าจะเหมาะ (หนุ่มๆจีบเยอะมาก)
นี่คือเรื่องราวของผมกับเธอ
แต่เดิมแล้วผมอะมองพี่เขามานานแล้วแต่เพื่อนๆชอบบอกว่าพี่เขาแก่แต่ผมก็ไม่ได้สนใจอะไร ผมชอบแบบนี้
เรื่องราวมันเริ่มช่วงปลายปี 61 เราได้คุยกันบ้างในบางครั้งส่วนมากจะเรื่องงาน แต่จะบอกว่าไอ้เราอะมันชอบคิดไปเอง555 แค่เขาทักมาก็คิดไปนู้นแล้ว แต่เขาก็ทักๆมาๆหายๆแบบนี้อยู่พักนึง สงสัยมีงานบ้างไม่มีงานบ้างมั้งเลยหายๆ แต่เราก็รอพี่เขาทักนะ555 พอเวลาผ่านไปเริ่มมีกิจกรรมได้ทำกิจกรรมร่วมกันมากขึ้นได้มีโอกาสดูแลเขามากขึ้นได้ใกล้ชิดมากขึ้น ความรู้สึกที่เกิดขึ้นมันเริ่มบอกไม่ถูกแล้ว หรือ เรา จะ ตก หลุม รัก เขา แล้ว... แล้วมันก็เป็นเรื่องจริงครับตกหลุมเข้าให้เต็มๆ
ช่วงปีใหม่ในวันเคาท์ดาวน์ เราได้มีโอกาสคุยกับพี่เขาแบบจริงจังสุดๆเราใช้เวลาคุยกันตั้งแต่เคาท์ดาวน์จนถึงตี 5 คุยกันไปเรื่อยๆถามนั้นถามนี้จนมาถึงคำถามของพี่เขา "คุยกับพี่เนี่ยรู้หรือป่าวพี่อายุเท่าไหร่" ไอ้เราก็หืมมันมีอะไรหรือป่าวเราก็เลยบอกไป "รู้สิ เด็กกว่าแล้วไง" (แต่จริงๆไม่รู้หรอกว่าเขาอายุเท่าไหร่แต่ก็เชิงๆไปก่อน555) พอไปสืบไปส่องเฟสก็รู้ว่าเขา 30+ แล้ว ไอ้เรานี่แบบ...กูทำไรอยู่ว่ะเนี่ย แต่ไม่เป็นไรชอบคนที่โตกว่าอยู่แล้วแต่ไม่คิดว่าจะห่างกันมากขนาดนี้
หลังจากคืนเคาท์ดาวน์เราก็คุยกันเรื่อยมาเริ่มผูกพัน ใกล้ชิด สนิทสนมกันมากขึ้น เราจะเจอกันทุกๆเย็นในที่ของเราสองคนที่มีลมพัดเย็นๆ สงบๆนั่งมองท้องฟ้า ในวันหยุดเสาร์-อาทิตย์ เราก็มาทำโอทีบ้างแต่ทุกครั้งที่เรามาทำโอทีก็จะมีพี่เขาเข้ามาเก็บเอกสารทำงานค้างเหมือนกันทุกครั้ง มันเป็นเรื่องบังเอิญจริงๆ จนเราได้มีโอกาสถามพี่เขา เลยถามว่า "พี่มีแฟนหรือยัง" พี่เขาก็ถามว่าแล้วคิดว่าพี่มีหรือยัง เราก็นิ่งแล้วมองหน้าเขาแล้วบอกว่าพี่บอกผมสิ เขาก็ตอบว่า "พี่มีแฟน" ไอ้เรานี่นั่งวิงเลยครับในใจคิดเชี้ยกูอกหักอีกแล้วหรอวะเนี่ย แต่เราก็ดึงสติกลับมาแล้วก็บอกพี่เขากลับไปว่า "ป่ะ กินข้าวกัน หิวแล้ว" แล้วเราสองคนก็ไปกินข้าวกัน นั้นคือมื้อแรกของเราสองคน แล้วหลังจากนั้นเราก็เริ่มพยายามเหินห่างออกมาจากพี่เขาสักก้าวสองก้าว แต่กลับกลายเป็นว่ายิ่งคิดจะห่างมันยิ่งได้ใกล้ชิดมากขึ้น จนวันนี้พี่เขาบอกเราว่า "พี่ไม่รู้จะทำยังไง ทำไมแกถึงทำให้พี่สับสน" เราก็งงว่า เอ๊ะเราทำอะไรเขาถึงสับสนแล้วเขาสับสนเรื่องอะไร งงอยู่แบบนั้นพักใหญ่ๆเลย จนเราได้นัดคุยกันแบบจริงจังว่ามันเกิดอะไรขึ้นถึงสับสน สับสนอะไร แล้วเราก็ได้รู้ว่าเราเดินเข้ามาในชีวิตเขาแล้วทำให้เขาสับสน แต่เราก็ผ่านจุดนั้นมาได้เราบอกเขาว่า ไม่ต้องสับสนอะไรผมสบายๆชิลๆ พี่ไม่ต้องคิดมากนะ เรื่องมันซับซ้อนและวุ่นวายพอสมควร แต่ในช่วงๆเวลานั้นที่เราได้พบเจอกันมันเป็นอะไรที่แบบทุกอย่างลงตัว ไม่ว่าจะเป็นเวลาสถานที่ โอกาสต่างๆ มันเหมาะเจาะเหลือเกิน เวลาก็ผ่านไปเรากับพี่เขาก็ผูกพันก็มากขึ้นเรื่อยๆ แล้ววันนึงพี่เขาเอ่ยปากบอกว่า ไปเที่ยวต่างจังหวัดกับพี่ไหม ไอ้เราก็ตอบทันทีเลยแบบไม่ต้องคิดครับ ไปสิครับ
แล้วเราก็ได้สร้างการเดินทางร่วมกันและมันมีความสุขและมันก็เป็นของจริง เราได้สร้างการเดินทางครั้งแล้วครั้งเล่าหลายครั้งต่อหลายครั้ง จนเวลาผ่านไปสักพัก เราเริ่มรู้สึกว่าเรากำลังทำอะไรอยู่ เราทำผิดแล้วใช่ไหม ผมรักพี่เขาแต่ไม่รู้พี่เขารักผมหรือป่าวนะ 555
เราสองคนเริ่มมีความเครียดเพราะเกิดจากความเป็นห่วงความรู้สึกของกันและกันต่างคนต่างคิดมาก จนเพื่อนๆร่วมงานบอกว่าเป็นอะไรทำไมช่วงนี้เหม่อๆลอยๆจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว นี้คือเวลาที่เราต้องทำงานและไม่ได้อยู่ด้วยกันจะมีอาการแบบนี้ แต่พอได้เจอกันอยู๋ด้วยกัน ทันทีอาการพวกนี้หายไปเองโดยไม่ต้องทำอะไรเลย ทุกอย่างมันหายไปเองเพียงแค่เจอหน้าและยิ้ม หัวเราะไปด้วยกัน ที่สำคัญพี่เขาเป็นตัวของตัวเองและเราก็เป็นตัวเอง ไม่ต้องฝืนอะไรมากมาย พอต้องจากกันมันก็เริ่มกลับมาคิดแบบเดิมทุกครั้งกลับมาเครียดอีกแล้ว 555 หรือเราควรจะออกไปจากชีวิตเขาให้เขาได้รักกับคนของเขาอย่างมีความสุขต่อไป ยิ่งคิดสมองมันยอมแต่หัวใจมันไม่เคยยอม ไม่ได้ต้องการให้เขาเลิกกันไมได้ต้องการให้เขามาเป็นของเรา แค่ต้องการได้รักได้ดูแลเขาไม่ว่าจะทางไหนสักทาง มันอาจผิดที่เป็นอย่างนี้ แต่จะให้ทำยังไงผมเดินหน้ามาแล้วผมจะไม่ถอยหลังผมจะดูแลพี่เขาให้ดีที่สุด จนกว่าพี่เขาจะไปจากผมเอง ถามว่าเจ็บไหม เจ็บทุกครั้งที่คิด ต่อให้ไม่ต้องเห็นอะไรก็เจ็บ แต่ก็ไม่รู้จะทำยังไงต่อไป เลยได้แต่ทำสิ่งที่ดีๆให้พี่เขาไปในทุกๆวันจนกว่าจะไม่มีโอกาสได้ทำมันต่อไป
ความรักของผม ของผมจริงๆ
เรื่องมันซับซ้อนและมีรายละเอียดมากกว่านี้ แต่ไม่รู้จะสื่อออกมาแบบไหน อยากจะเล่าให้ดีกว่านี้แต่คงทำได้เท่านี้
ขอพื้นที่ระบายความคิดความรู้สึกนะะครับ
แสดงความคิดเห็นได้นะ แต่อย่าด่ากันเลย