สวัสดีค่ะ เราชื่อเมลล์ เราเรียนอยู่ชั้นม.6 แล้วค่ะ ... มาเข้าเรื่องกันเลยนะคะ ....
ส่วนตัว เราไม่อยากเอาข้ออ้างนี้มาเป็นข้ออ้างของนิสัยแย่ๆของตัวเอง แต่เราก็อดคิดไม่ได้ว่าเรา เป็น อะ ไร ..
เราโตมาโดยที่พ่อแม่วาดกรอบให้เราทุกอย่างค่ะ เวลาเราเป็นอะไร รู้สึกอะไร หรือทำอะไร ก็ต้องเก็บไว้คนเดียว เพราะพวกท่ายอมรับในตัวเราไม่ได้แน่ๆค่ะ เราไม่ได้โตมาอย่างสุขสบาย ต้องทำงานทุกอย่าง มีงานที่ไหนก็ต้องไปรับทำ แต่ก็ไม่ได้เอาเงินมาจ่ายอะไรนะคะ เอาเก็บไว้(ให้แม่ยืมเวลาจำเป็นค่ะ )
เรารู้สึกเก็บกด ที่เราพูดอะไรที่เรารู้สึกไม่ได้เลย เรารู้สึกอิจฉาครอบครัวที่พ่อแม่เปิดใจกว้างยอมรับลูกทุกอย่าง เราไม่อยากเป็นหมอ แต่เราก็ต้องทำ เรามีแฟนทั้งๆที่พ่อแม่ห้ามแล้วห้ามอีก(แต่ไม่ได้มีอะไรเกินเลยนะคะช่วยกันเรียนด้วยค่ะ) เราอยากให้พวกท่านเปิดใจรับฟังปัญหาในใจของเราบ้าง ทั้งเรื่องที่รร. ที่บ้าน การเรียน ชีวิตประจำวัน หรืออะไรต่างๆ 100%ของเราแต่พ่อแม่รู้จักมันแค่ 30% ที่ไม่ค่อยดีมากเท่าไหร่ ที่เรามีแฟนมันเหมือนเราได้รับความรักครั้งใหม่ เราพูดได้ทุกเรื่องที่เรารู้สึก(แต่ก็นั้นแหละค่ะบางครั้งมันก้ชินกับการเก็บไว้คนเดียว) เราทะเลาะกับแฟนเรื่องเล็กมากๆค่ะ แล้วทำให้มีปัญหากันบ่อย(จริงๆบางเรื่องเราก็โกรธเรื่องอื่นมาแหละค่ะเลยมาพาล)
ตอนนี้เราอยากใช้ชีวิตให้เป็นของตัวเองแบบที่พ่อแม่รับรู้ เราอยากเลิกนิสัยชอบวีนเหวี่ยงคนอื่นไปทั่วทั้งๆที่เขาไม่เกี่ยวเลยแต่เพียงแค่เราอยากระบายอารมณ์ที่เราพูดออกมาไม่ได้ เราควรทำยังไงดีคะ
**บางสิ่งที่ไม่พูดไม่ใช่ไม่รู้สึก กว่าจะผ่านแต่ละวันไปได้ไม่ง่ายเลย ภูเขาในใจตอนนี้มันใหญ่มากจนคิดอยากตายตลอดเวลา
เรากำลังตกอยู่ในสภาวะอะไร?
ส่วนตัว เราไม่อยากเอาข้ออ้างนี้มาเป็นข้ออ้างของนิสัยแย่ๆของตัวเอง แต่เราก็อดคิดไม่ได้ว่าเรา เป็น อะ ไร ..
เราโตมาโดยที่พ่อแม่วาดกรอบให้เราทุกอย่างค่ะ เวลาเราเป็นอะไร รู้สึกอะไร หรือทำอะไร ก็ต้องเก็บไว้คนเดียว เพราะพวกท่ายอมรับในตัวเราไม่ได้แน่ๆค่ะ เราไม่ได้โตมาอย่างสุขสบาย ต้องทำงานทุกอย่าง มีงานที่ไหนก็ต้องไปรับทำ แต่ก็ไม่ได้เอาเงินมาจ่ายอะไรนะคะ เอาเก็บไว้(ให้แม่ยืมเวลาจำเป็นค่ะ )
เรารู้สึกเก็บกด ที่เราพูดอะไรที่เรารู้สึกไม่ได้เลย เรารู้สึกอิจฉาครอบครัวที่พ่อแม่เปิดใจกว้างยอมรับลูกทุกอย่าง เราไม่อยากเป็นหมอ แต่เราก็ต้องทำ เรามีแฟนทั้งๆที่พ่อแม่ห้ามแล้วห้ามอีก(แต่ไม่ได้มีอะไรเกินเลยนะคะช่วยกันเรียนด้วยค่ะ) เราอยากให้พวกท่านเปิดใจรับฟังปัญหาในใจของเราบ้าง ทั้งเรื่องที่รร. ที่บ้าน การเรียน ชีวิตประจำวัน หรืออะไรต่างๆ 100%ของเราแต่พ่อแม่รู้จักมันแค่ 30% ที่ไม่ค่อยดีมากเท่าไหร่ ที่เรามีแฟนมันเหมือนเราได้รับความรักครั้งใหม่ เราพูดได้ทุกเรื่องที่เรารู้สึก(แต่ก็นั้นแหละค่ะบางครั้งมันก้ชินกับการเก็บไว้คนเดียว) เราทะเลาะกับแฟนเรื่องเล็กมากๆค่ะ แล้วทำให้มีปัญหากันบ่อย(จริงๆบางเรื่องเราก็โกรธเรื่องอื่นมาแหละค่ะเลยมาพาล)
ตอนนี้เราอยากใช้ชีวิตให้เป็นของตัวเองแบบที่พ่อแม่รับรู้ เราอยากเลิกนิสัยชอบวีนเหวี่ยงคนอื่นไปทั่วทั้งๆที่เขาไม่เกี่ยวเลยแต่เพียงแค่เราอยากระบายอารมณ์ที่เราพูดออกมาไม่ได้ เราควรทำยังไงดีคะ
**บางสิ่งที่ไม่พูดไม่ใช่ไม่รู้สึก กว่าจะผ่านแต่ละวันไปได้ไม่ง่ายเลย ภูเขาในใจตอนนี้มันใหญ่มากจนคิดอยากตายตลอดเวลา