งงกับชีวิต

สวัสดีค่ะ เมื่อก่อนฉันเป็นคนที่กลัวการอยู่คนเดียวมาก ต้องมีใครสักคนคอยทัก คอยอยู่ใกล้ ๆ ถึงจะรู้สึกว่าชีวิตไม่ว่างเปล่า แต่พอผ่านความสัมพันธ์ที่เหนื่อยมาหลายครั้ง ฉันเริ่มเข้าใจว่าความเหงามันไม่ได้น่

เดินมาด้วยกันตั้งนาน พึ่งรู้ว่าเค้าแค่ให้เดินมาส่ง ไม่ได้จะเดินร่วมกันไปตลอด

อยากรู้ว่าเราจะแยกยังไงให้ออก ระหว่างกับ "ช่วงหลง"

การที่เราคุยกับใครสักคนแล้วเขาหายไปเรียกง่ายๆคสพแบบ ghosting นี่ทำไมไม่ยอมบอกตรงๆแทนการเลือกที่จะหายไปคะคนที่ไม่รู้อะไรเลยก็คงยังคาใจเสียใจแบบนี้โครตเห็นแก่ตัวเลยㅠㅠ

เราเพิ่งเลิกกับแฟนเมื่อวันที่ 11 กพ. ที่ผ่านมา เราทุ่มเททุกอย่าง เขากลับไม่เห็นค่าเลย เหตุผลที่เขาบอกเลิก เขาบอกว่าเรา ไม่ดูแลตัวเอง (แฟนอายุ19 เรา อายุ 24)

ในโลกนี้มีหลายสิ่งหลายอย่างที่บางครั้งก็อธิบายเป็นคําพูดไม่ถูก เเต่ละคนจะมีจังหวะชีวิตของตัวเอง ทั้งด้านดี ​เเละด้านไม่ได้ บางครั้วสิ่งที่เราไม่คิดว่าจะเกิดขึ้นก็เกิดขึ้นได้ เเต่บางครั้งสิ่งที่เราทําห

ดีขึ้นมาเยอะเหมือนกัน แต่เค้าลางของเข◌ายัง ไม่ หายไป หงุดหงิด ตัว เอง ชะมัด มันมีเขาโผล่มาในความคิดตลอดแม้จะไม่บ่อย ไม่ชอบใจตัวเองเลย

ปกติเวลาป่วยไม่สบาย แฟนไม่เคยแม้แต่ถาม ว่าเป็นไงบ้าง ถ้าแฟนป่วยบ้าง เราทำเฉยๆบ้างดีไหม มันรู้สึกน้อยใจทีเพื่อนที่ทำงานผู้หญิงแค่ฟันผุ แฟนยังพาไปหาหมอฟันได้ แต่ทีเราป่วยแฟนกับเฉยๆ