กลับคืนความเป็นครอบครัว

สวัสดีคะ คือตอนนี้เครียดเรื่องความคิดและทัศนคติของตนเองมากคะ  เป็นเรื่องครอบครัวแม่ลูก คะ คือเราแม่เรา น้องเรา และตัวเราไปกันได้ไม่ดีเลยที่ผ่านมา เพราะ เราต่างแยกกันอยู่ตั้งแต่เล็กๆ เราไม่สามารถจำความได้ว่าเราอยู่กับแม่ตอนไหน  เราอยู่กับครอบครัวฝั่งพ่อมาโดยตลอด อยู่กับยาย ลุงป้า ที่มีบ้านอยู่ใกล้ๆกัน น้องสาวเราก็อยู่คนละบ้าน พ่อแม่เราเลิกกันตั้งแต่เราประมาน3ขวบคะ เราโตมาโดยการไม่ได้ยินข่าวจากแม่เลยจน ประมาน ป.4  มั้ง ถ้าจำไม่ผิดนะ อยู่ๆทุกคนก็บอกว่า แม่จะมาหาเราที่นี่ ทั้งๆที่ผ่านมาคนชอบว่าให้เราว่า แม่เราตาย แม่เราเป็นเอดส์ตาย บลาๆ คนล้อเป็นว่าเล่นอะตอนนั้น แล้วเราก็งงมากกกว่า แม่หรอ?แม่ใคร? แม่เราหรอ ? ความรู้สึกมันบอกว่า นี่เราควรรู้สึกอย่างไร ควรดีใจหรือเปล่า คนเป็นลูกต้องปฏิบัติต่อแม่ยังไง คำถาม ความกลัว มีเต็มไปหมด ตอนนี้ก็ยังจำความรู้สึกนั้นได้ดี พอแม่เรามาถึง แกเข้ามากอดเรากับน้อง กอดแน่นมาก รู้สึกประหลาดมากตอนนั้น ว่า ใครอะ? ไม่อิน ไม่อะไรสักอย่าง ก็เด็กอะเนอะ>_< ช่วงเวลานั้นถือว่าเป็นช่วงเวลาที่ดีมากๆเลยที่เดียวที่เราได้ใช้เวลาอยู่ด้วยกัน ได้เรียนรู้กัน  ได้เรียกใครว่าแม่มันดีมากๆเลยละคะ แต่เวลาก็ผ่านไปเร็วเสมอ เมื่อถึงเวลาที่ทุกคนต้องกลับไปทำงานหลังจากหยุดยาว แล้วชีวิตหลังจากนั้นก็มีแม่เข้ามาตลอด แกจะโทรมาหาบ่อยๆในสมัยที่ยังต้องเดินไปรับโทรศัพท์ที่บ้านของผู้ใหญ่บ้าน55555 ก็มีความสุขดี ตื่นเต้นทุกครั้งที่ได้คุยมาหาบ้างบางโอกาศ พาไปเทึ่ยวบ้างตามเวลาที่แกมี  เราเห็นความพยายามเอาใจใส่เรากับน้องมากขึ้นเรื่อยๆ จนเราชอบ และเริ่มรัก มีความคิดถึง เป็นห่วงเป็นใยกัน เมื่อเวลาผ่านไป จนเราเรียนจบ ป. 6  ลุงป้าน้าอาและแม่เรา ต่างถกเถียงกันเรื่องที่แม่จะเอาเราไปอยู่ด้วยอีกจังหวัดนึง จนเหมือนจะมีปัญหากัน สุดท้ายก็ได้คำตอบที่ว่า ให้สิทธิความเป็นแม่ เพราะทุกคนคิดว่าแม่ยังไงก็รักลูก และก็แม่เราก็มีแฟนใหม่เป็นพ่อเลี้ยงฝรั่งซึ่งไม่ได้ร่ำรวยแต่ก็ส่งเราได้แน่นอน และแม่บอกว่า “เดี๋ยวจะส่งมันเรียนสูงๆเท่าที่มันอยากเรียน” พูดแล้วน้ำตาจะไหล ทุกคนเลยวางใจ จริงๆฝั่งพ่อของเราเค้าไม่อยากให้เราไปเพราะ เราไม่รู้จักใครเลย ภาษาก็คนละภาษา แล้วเค้ารู้จักแม่เรามากกว่าเรา นั่นแหละคะ คือจุดกำเนิดความเจ็บปวดรวดร้าว จะว่าเราเจ็บปวดคนเดียวไหมก็ไม่ใช่ แต่เป็นทุกๆคนรอบตัวเรา เพราะแม่ที่เราเคยรู้จักนั้นได้หายไป แต่เป็นใครไม่รู้ที่คอยดุเราตลอดเวลา เราย้ายมาเรียน ม.1 ที่โรงเรียนใหม่ ที่พูดภาษอีสานเป็นหลัก ยากมากต่อการใช้ชีวิตบอกเลย ต้องปรับตัวอะไรไม่รู้เยอะแยะไปหมด มาอยู่ตอนแรกก็อยู่บ้านกับยาย เป็นครอบครัวใหญ่ มีลุงป้าน้าอาช้อมรอบเต็มไปหมด ทุกคนพูดภาษาที่เราไม่คุ้นเลย เค้าต้องคอยพูดไทยกับเราถึงจะเข้าใจ และทุกคนจะพูดเสมอว่าหน้าเราเหมือนพ่อเป๊ะเลย ซึ่งสัมผัสได้ว่าไม่ได้ชอบหน้าเราเท่าไร บอกเลย .....