เรื่องที่เราไปรู้มา มันผ่านมาแล้วประมาณปีกว่าๆ(เกือบสองปี)
จริงๆช่วงนั้นก็พอรู้และเดาเหตุการณ์ได้นะคะว่ามันเกิดอะไรขึ้น
เพียงแต่ไม่เคยมีหลักฐานอะไรแน่นอนว่ามันเกิดขึ้นจริงๆ
ตอนนั้นเป็นช่วงปีแรกที่คบกัน เรื่องมันเกิดขึ้นตอนนั้นค่ะ
คือแฟนเก่าเขาเริ่มโพสอะไรแปลกๆ
เราสงสัยมากรู้ว่าไม่ควรเข้าไปดูให้เสียสุขภาพจิต
แต่เหตุการณ์บางอย่างมันตรงจนเราแปลกใจ
เราเลยตัดสินใจถามเขาค่ะ เขาก็บอกมาว่ามันไม่มีอะไรแล้ว
เราจะยังเข้าไปอีกทำไม นู้นนี่นั้น จนเราเคลียสำหรับตอนนั้น
แต่เราก็ยังไม่จบค่ะ เขายังโพสแล้วเราก็ยังอดไม่ได้ที่จะถาม
ยังห้ามใจไม่ให้เข้าไปดูไม่ได้ มันเรื้อรังอยู่ประมาณอาทิตย์สองอาทิตย์(ถ้าจำไม่ผิดนะคะ)
เราก็เบื่อและรู้ว่าเขาก็เบื่อ การคุยครั้งนั้นจบลงที่เราจะห่างกันสามวัน
ไปทบทวนอะไรๆให้มันจะชัดเจนขึ้น สามวันนั้นยาวนานสำหรับเรามากค่ะ
เราติดต่อเขาเที่ยงคืนวันที่สี่ เพื่อที่จะได้รับคำตอบที่เราไม่ได้คาดคิด
เขาเบื่อที่จะต้องมาเจออะไรแบบนี้ ตอนนั้นเราใจสลายเลยค่ะ
โทษตัวเองที่งี่เง่าจนทำลายความสัมพันธ์ และรู้สึกผิดที่ยัดเยียดเหตุการณ์ที่เขาไม่ได้ทำ โทษเขาเป็นคนผิด
เราง้อเขาอยู่เป็นเดือนค่ะ ง้อแบบคนโง่ ง้อแบบคนไม่มีค่า
ถ้าพูดให้ดูดีก็ง้อเหมือนในเอ็มวี ที่ตากฝนไปหา ไม่ได้เจอก็ขอแค่อยู่ที่ๆรู้ว่าใกล้เขา
เพื่อหลอกตัวเองไปวันๆ เราทำทุกอย่างที่ทำได้เพราะเราเข้าใจว่าเราผิด
จนในที่สุดเขาก็กลับมาค่ะ
แล้วทุกอย่างก็ผ่านไปปีกว่า จนวันนี้เราเพิ่งรู้ว่าเหตุการณ์ตอนนั้นจริงๆเป็นยังไง
เพิ่งรู้ว่าเรื่องที่เราระแคะระคายมันจริงหรือไม่
เพิ่งรู้ว่าเวลาเป็นเดือนที่เราแทบตายเขาสุขสบายแค่ไหน
เราเคยคุยเรื่องตอนนั้นกันอีกหลายรอบ
เขาย้ำชัดเจนว่าเขาไม่ได้ทำ เราเลือกที่จะเชื่อเขา แต่วันนี้มันไม่ใช่แบบนั้นแล้วค่ะ
อยากถามอยากได้คำแนะนำ ว่าเราควรทำยังไงค่ะ
รู้สึกเหมือนมีอะไรสักอย่างพังแต่เราไม่รู้ว่ามันคืออะไร หรือควรเข้าวัดคะ
กลัวจังเลยค่ะ กลัวว่าจะมองเขาแบบเดิมไม่ได้อีกแล้ว เรางี่เง่าไหมคะ
จับได้ว่าเขามีคนอื่น แต่เรื่องมันผ่านมาเป็นปีแล้ว จัดการความรู้สึกตัวเองยังไงดีคะ
จริงๆช่วงนั้นก็พอรู้และเดาเหตุการณ์ได้นะคะว่ามันเกิดอะไรขึ้น
เพียงแต่ไม่เคยมีหลักฐานอะไรแน่นอนว่ามันเกิดขึ้นจริงๆ
ตอนนั้นเป็นช่วงปีแรกที่คบกัน เรื่องมันเกิดขึ้นตอนนั้นค่ะ
คือแฟนเก่าเขาเริ่มโพสอะไรแปลกๆ
เราสงสัยมากรู้ว่าไม่ควรเข้าไปดูให้เสียสุขภาพจิต
แต่เหตุการณ์บางอย่างมันตรงจนเราแปลกใจ
เราเลยตัดสินใจถามเขาค่ะ เขาก็บอกมาว่ามันไม่มีอะไรแล้ว
เราจะยังเข้าไปอีกทำไม นู้นนี่นั้น จนเราเคลียสำหรับตอนนั้น
แต่เราก็ยังไม่จบค่ะ เขายังโพสแล้วเราก็ยังอดไม่ได้ที่จะถาม
ยังห้ามใจไม่ให้เข้าไปดูไม่ได้ มันเรื้อรังอยู่ประมาณอาทิตย์สองอาทิตย์(ถ้าจำไม่ผิดนะคะ)
เราก็เบื่อและรู้ว่าเขาก็เบื่อ การคุยครั้งนั้นจบลงที่เราจะห่างกันสามวัน
ไปทบทวนอะไรๆให้มันจะชัดเจนขึ้น สามวันนั้นยาวนานสำหรับเรามากค่ะ
เราติดต่อเขาเที่ยงคืนวันที่สี่ เพื่อที่จะได้รับคำตอบที่เราไม่ได้คาดคิด
เขาเบื่อที่จะต้องมาเจออะไรแบบนี้ ตอนนั้นเราใจสลายเลยค่ะ
โทษตัวเองที่งี่เง่าจนทำลายความสัมพันธ์ และรู้สึกผิดที่ยัดเยียดเหตุการณ์ที่เขาไม่ได้ทำ โทษเขาเป็นคนผิด
เราง้อเขาอยู่เป็นเดือนค่ะ ง้อแบบคนโง่ ง้อแบบคนไม่มีค่า
ถ้าพูดให้ดูดีก็ง้อเหมือนในเอ็มวี ที่ตากฝนไปหา ไม่ได้เจอก็ขอแค่อยู่ที่ๆรู้ว่าใกล้เขา
เพื่อหลอกตัวเองไปวันๆ เราทำทุกอย่างที่ทำได้เพราะเราเข้าใจว่าเราผิด
จนในที่สุดเขาก็กลับมาค่ะ
แล้วทุกอย่างก็ผ่านไปปีกว่า จนวันนี้เราเพิ่งรู้ว่าเหตุการณ์ตอนนั้นจริงๆเป็นยังไง
เพิ่งรู้ว่าเรื่องที่เราระแคะระคายมันจริงหรือไม่
เพิ่งรู้ว่าเวลาเป็นเดือนที่เราแทบตายเขาสุขสบายแค่ไหน
เราเคยคุยเรื่องตอนนั้นกันอีกหลายรอบ
เขาย้ำชัดเจนว่าเขาไม่ได้ทำ เราเลือกที่จะเชื่อเขา แต่วันนี้มันไม่ใช่แบบนั้นแล้วค่ะ
อยากถามอยากได้คำแนะนำ ว่าเราควรทำยังไงค่ะ
รู้สึกเหมือนมีอะไรสักอย่างพังแต่เราไม่รู้ว่ามันคืออะไร หรือควรเข้าวัดคะ
กลัวจังเลยค่ะ กลัวว่าจะมองเขาแบบเดิมไม่ได้อีกแล้ว เรางี่เง่าไหมคะ