ขอเกริ่นก่อนนะครับ ว่าเป็นเพียงการเล่าเรื่องราวส่วนตัวของผม และ คนที่ผมรัก ถ้าทุกท่านพร้อมจะรับฟัง ก็สามารถเริ่มอ่านตั้งแต่บรรทัด ถัดไป ได้เลยครับ 😄

"ที่ตั้งกระทู้คำถามเพราะต้องการให้ทุกคนสามารถพูดคุยเรื่องราวประสบการณ์และถามคำถาม,ตอบคำถามในกระทู้ได้ครับ"

สวัสดีครับ ผมมีเรื่องราวอยากจะมาเล่า และผมอยากใช้ เว็บนี้เป็นเหมือนไดอารี่ ที่สามารถแชร์ความทรงจำ ประสบการณ์ ของการที่ต้องมีคนรัก และ เรามีความจำเป็นที่อยู่ไกลกันมากๆ เป็นเวลาหลายปี นับตั้งแต่วันที่เจอกันครั้งแรก รวมถึงอุปสรรคต่างๆอันโหดร้ายในอดีด จนถึงวันที่ต้องห่าง กันมากกว่า

13,000 km 

"และผมจะเป็นอีกคนที่ขอพิสูจน์ว่า รักแท้แพ้ระยะทาง มันจะไม่มีอยู่จริง ถ้าเราเข้าใจในความสวยงามของระยะทาง" 

"หวังว่าเรื่องราวที่ผม จะขอเล่าต่อไปนี้ จะเป็นตัวอย่าง ว่าจริงๆแล้ว ตัวแปรการเปลี่ยนใจจากกัน มันคือการ ที่ตัวเราเอง ไม่หนักแน่น ยอมแพ้ต่ออุปสรรค และคิดเอง เออเอง คิดว่าความรักควรจะเป็นแบบนั้น แบบนี้ ทั้งที่จริงๆ ความรัก มันสวยงามกว่า การที่จะต้องไปเติมแต่งมัน ให้เกินความจำเป็น"

เรื่องราวความรักครั้งแรกของผม เริ่มต้นมาจาก ตอนที่เรียนอยู่ โรงเรียนชายล้วน แถว พระนคร ตอนนั้นพึ่งจะประมาณ ม.5 ผมได้รู้จักกับผู้หญิงคนนึง เธอ ก็อยู่ โรงเรียนหญิงล้วน เช่นกัน เป็นครั้งแรกที่รู้สึกถึง ความรักแบบวัยรุ่น มันเป็น"ความรัก"ครั้งแรก ที่ ถ้าจะบอกว่าหอมหวานและตื่นเต้นมาก ก็คงไม่เวอร์เกินไปสำหรับ เด็กผู้ชายคนนึง ที่อยู่ โรงเรียนชายล้วนมา 5ปี การตกหลุมรักครั้งแรก เป็นความรู้สึกที่ ป๊อปปี้เลิฟ มากๆสำหรับวัยรุ่นคนนึง และที่สำคัญเธอเป็นคนที่น่ารักและ ค่อนข้างจะมีเหตุผลและแคร์ความรู้สึกคนอื่นมากๆ

แต่ทว่า เรื่องราวความรักในช่วงนี้ มันไม่เหมือนกับ วัยรุ่น คนอื่นๆ ตรงที่ เราต่างแทบจะไม่โดนเนื้อต้องตัวกันเลยแม้แต่มือก็แทบไม่เคยจับหรือนับครั้งได้ ซึ่งในตอนนั้นคิดว่ามันยังไม่ถึงวัยที่จะสามารถล่วงเกินหรือทำอะไรไปมากกว่าการที่ได้เดินใกล้ๆกัน หรือ กลับด้วยกัน
จนคบ กันไปสักพัก เราต่างมีความสุขกันมาก แต่ทว่า พอหลังจากคบกันผ่านไป2เดือนแรก มันมีเหตุการณ์ที่ทำให้เธอต้องบอกเลิกผม เพราะคำพูดของผมที่มันไม่ยอมกลั่นกรองให้ดีก่อนออกมาจากปาก  แต่!! แต่ผ่านไปไม่ถึงวันเราก็กลับมาคืนดีกันได้ (ด้วยความที่เป็นความรักแบบวัยรุ่น  การเลิกกันครั้งแรกมันเป็นอะไรที่เจ็บ และฝังใจในระยะนึง ถึงแม้จะคืนดีกัน)

และจากปกติที่ผมเคยได้ไปส่ง และเคยได้เดินข้างๆ กลับกลายเป็น ไม่สามารถมาส่งได้ ถ้าถามถึงเหตุผล เธอมีเหตุผลว่า เธอไม่พร้อมจะเจอ แต่เธอก็ยืนยันว่า เธอไม่มีใคร ซึ่งผมก็เชื่อมั่นในตัวเธอเต็มร้อยเหมือนกัน แต่ หลังจากเหตุการณ์ในวันนั้น ผมทำได้แค่ แชททางไลน์ แชทที่เรียกว่าแชทจริงๆ ไม่สามารถ โทรคุยได้ แต่ผมก็โอเค เพราะ อย่างน้อย เธอก็ไม่ได้ไปมีใคร เธอมีเหตุผลของเธอ ผมก็เข้าใจ แต่ด้วยความที่ ผมไปไหนข้างนอก แล้ว เจอคู่อื่นๆ เดินด้วยกัน มันก็ทำให้ผมน้อยใจ ว่าทำไม คู่เราต้องเป็นแบบนี้ด้วย ทำไม แค่เดินด้วยกัน แค่โทรหาได้ยินเสียงกันยังทำไม่ได้ อะไรคือคำว่า “แฟน” กันแน่ ผมไม่เข้าใจคำว่า”แฟน” ในตอนนั้นเลยจริงๆ และก็ไม่แน่ใจกับสิ่งที่กำลังมีอยู่  ในตอนนั้น  ว่าเรียกว่าอะไร และผมไม่สามารถ เดาถึงอนาคตได้เลยว่าจะเป็นอย่างไรกันต่อไป จนกระทั่ง เหตุการณ์ดำเนิน แบบที่ผม มีแฟน แต่เหมือนไม่มี นั่นก็คือไม่สามารถเจอกันได้เลย ไม่สามารถคุยกันได้เลย คุยกันได้เพียงทางแชทที่เป็นตัวหนังสือ แค่อย่างเดียวเท่านั้นตลอดเวลา จนเวลาผ่านไป 2ปี ผมตัดสินใจ ซื้อ มอเตอร์ไซค์ และจะเลิกสนใจเธอ..

หลังจากที่ผม ได้ซื้อ มอเตอร์ไซค์ มา ผมก็เลิกสนใจเธอจริงๆ แต่เหตุการณ์ที่มัน ทำให้ชีวิตของผมเปลี่ยนไปอีก นั่นคือ ผมเจอผู้หญิงคนนึง ในกลุ่มรถ จะเรียกว่าเจอก็ไม่ถูกซะทีเดียว ผมเป็นเด็กใหม่เข้ากลุ่มไป เลยต้องมีการแนะนำตัว แต่ก็โดนแซวโดยผู้หญิงคนนี้ ซึ่งผม ที่ แทบไม่เคยจะได้คุยกับผู้หญิงมาก่อน ผมก็ทำอะไรไม่ถูก และก็ไม่รู้จะทำยังไง จะเรียกว่าโง่ ก็ไม่แปลก 

สำหรับผมในตอนปัจจุบันปี2562 ผมอยากย้อนเวลากลับไปบอกกับตัวเองว่า ช่วยใช้ความคิดให้มันมากกว่านี้หน่อย อย่าทำอะไรแบบนี้เลย คนที่เขารักเรา เขาไม่ได้ผิดอะไรเลย จะสนใจแค่รถก็ได้ แต่อย่านอกใจเขาเลย แต่ก็คงไม่สามารถย้อนไปบอกได้ และในตอนนั้น ผมยอมรับว่า ผมไม่เคยเจอใครเข้าหาขนาดนี้ มันทำให้ผม ยิ่งทำผิดไปเรื่อยๆ จนเกินเลยไปถึง ขั้น จะขอเลิกกับ "เธอ" คนที่ไม่ได้ทำผิดอะไรเลย แต่ด้วยความที่ผมเคยรับปากไปว่า ผมจะไม่มีทางเลิกกับเธออย่างเด็ดขาด เป็นอีกสาเหตุ ที่ ยิ่งคูณความผิด ความไร้ความรับผิดชอบ ความไม่ชัดเจนเข้าไป 
เพราะสิ่งที่ผมทำมันแย่เกินกว่าจะอธิบายหมด ผมเลือกที่จะ อ่านแต่ไม่ตอบเธอ และ หายไปจากชีวิต ของเธอ โดยไป มีชีวิตใหม่กับ ผู้หญิงคนนั้น และ ผู้หญิงคนนั้นอายุมากกว่าผมหลายปีมากๆ แต่สิ่งที่แย่สุดๆคือ ทำไมผมถึงนึกไม่ได้ว่า ว่าผู้หญิงคนนี้ รู้ว่าผมมีแฟน แต่เขาก็ยังคุยกับผม และ ก็ไม่รู้ทำไมตอนนั้นผมถึงกล้าที่จะคุยกับผู้หญิงคนนี้ต่อ  ถ้าถามว่า รู้ว่าผมมีแฟนได้ยังไง

มีครั้งนึง เคยได้ออกทริปไปเป็นกลุ่ม ในระหว่างที่พักตามปั๊มน้ำมัน มีพี่คนนึงในกลุ่มถามผู้หญิงคนนั้นว่า ชอบน้องเค้าไม่ได้หรอกน้องเขามีแฟนแล้ว แล้วพี่คนนั้นก็หันมาถามผมว่า มีแฟนแล้วใช่มั้ย ผมก็เปิดรูปหน้าจอล็อคในช่วง 2เดือนแรก ที่ผ่านมา2ปี แต่รูปเดิม5555 ของเธอกับผมที่"เคย"มีโอกาสถ่ายรูปด้วยกันให้พี่ กับ ผู้หญิงคนนั้นดู เขาก็ยิ้มๆ แล้วก็หายไป แต่พอผ่านไปไม่กี่วันเขาก็ทักผมมาอีก จึงเป็นสาเหตุ ให้ผมตัดสินใจว่าควรจะทำยังไง ซึ่ง เป็นการตัดสินใจที่ผิดพลาดมากๆที่สุดในชีวิตและผมไม่เคยคิดเลยว่าตัวผมจะโง่ได้ขนาดนี้  พอหลังจากเหตุการณ์นี้ ผมเลือกที่จะหายไปจากเธอคนนั้น และ ขาดการติดต่อทุกช่องทางเท่าที่จะทำได้ 

แต่ว่า ไม่รู้ว่าเพราะอะไร ตอนที่ผมอยู่กับผู้หญิงคนนี้ ในหัวผม มักจะมีเธอวนเวียนแวะเข้ามาในหัวตลอด
จนเวลาดำเนินไป2ปี กับผู้หญิงคนนี้ มันทำให้รู้ว่า มันเทียบไม่ได้เลย กับ 2เดือนแรกระหว่างผม กับเธอคนนั้น ตั้งแต่ผมมาคบกับผู้หญิงคนนี้ ผมไม่สามารถสัมผัสถึงความรักได้เลยถึงแม้ จะได้กอดกันจับมือกัน แต่ผมพยายามรักพยายามทำนู่น ทำนี่ ซื้อของ พาไปกิน ให้มากกว่าเธอคนนั้น แต่สุดท้ายแล้ว มันเป็นแค่ความพยายาม และผู้หญิงคนนี้ เขาแทบไม่เคย เห็นแก่คนอื่นเลยรวมถึงผม และก็ไม่ให้เกรียติซึ่งกันและกันเลยถึงแม้จะต้องออกไปข้างนอก ก็ยังทำตามอำเภอใจตัวเองโดยไม่สนใจว่าใครจะมองยังไง ผมเคยโดนตบที่หน้าเพียงเพราะเธอไม่พอใจผมกลางตลาดนัดถึงแม้มันจะไ่ด้แรงแต่มันก็เรียกความสนใจกับคนรอบข้างได้ดี  มันทำให้ผมยิ่งรู้สึกผิด และก็ ไม่รู้จะต้องทำยังไงต่อไปจริงๆ ผมไม่กล้าที่จะบอกเลิกแบบเด็ดขาด ตอนนั้นผมแอบกลัวในความรักอย่างบอกไม่ถูก ผมคิดว่าความรักจริงๆมันเป็นสิ่งที่ ไม่จำเป็นต้องพยายามให้เหนื่อย มันควรเป็นสิ่งที่สุขใจ แต่แล้วมันเป็นความผิดพลาดที่ผมไม่สามารถแก้อะไรได้ ถึงแม้ผมจะพยายามบอกเลิกหลายครั้งเพราะผมไม่ต้องการยื้อเวลาให้นานไปมากกว่านี้ แต่คงด้วยความที่ผมไม่เด็ดขาด และ ไม่กล้าทำแบบเดียวกับที่ผมเคยทำกับ เธอคนนั้น.. (สำหรับท่านที่ผ่านมาถึงตรงนี้ สามารถด่าผมได้เลยครับ ผมพร้อมน้อมรับ เพราะผมก็ สมเพชกับตัวเองเหลือเกินที่เคยเป็นผู้ชายแบบนี้ แต่มันแก้อดีตอะไรไม่ได้ครับ)

จนกระทั่งผมเจอ เฟสๆนึงแอดผมมา และผมไม่รู้หรอกว่า หลังเฟสนี้คือใคร แค่เข้าไปดู มันไม่มีอะไรขึ้นมาเลย แต่ผมรู้สึกได้ว่า เฟสอวตารนี้ คือเธอ คนนั้นแน่ๆ ผมดูจากเพลงที่แชร์ ตัวเลข และสไตล์ของภาพถ่าย ผมเลยสมัครเฟสอวตาร อีกอันเพื่อแอดไปคุย สรุปว่าคือเธอจริงๆ แต่มันเป็นได้แค่การคุย ถามไถ่ ว่าเป็นยังไงมั่งก็เท่านั้นเอง แต่กลับรู้สึกอบอุ่นใจ เหมือนบางอย่างที่เคยหายไป มันเริ่มกลับมา แต่คงเป็นไปไม่ได้ ด้วยความที่ผม ยังมีผู้หญิงคนนั้นอยู่ และก็ไม่สามารถ บอกเลิกให้ชัดเจนได้ 
จนถึงวันที่ ผมควรจะบอกเลิก เพราะไม่สามารถปล่อยไว้นานกว่านี้ได้ เพราะ ความรัก มันควรจะเป็น สิ่งที่ คนสองคนเข้าใจและเห็นตรงกันมากกว่าแค่ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง ต้องการจะครอบครองไว้ และ ผมรู้ตัวว่าจะต้อง ไป เรียนต่อ ต่างประเทศที่ไกลกว่าครึ่งโลก นั่นจึงเป็นสาเหตุ ที่ทำให้ผม ต้องตัดสินใจ อีกรอบ..