ก่อนขอเล่าคราวๆนะคะ
คือเป็นเด็กต่างจังหวัดที่มาเรียนกรุงเทพ มาช่วงแรกๆก็รู้สึกว่าไม่โอเคกับอะไรหลายๆอย่างเลยคิดจะซิ่ว เหมือนไม่ใช่สายของเราด้วย
แต่ด้วยเป็นเด็กทุน เสียดายทุน เพราะว่าอย่างน้อยคนที่บ้านไม่ต้องมาลำบากด้วย เลยคิดว่าไม่ซิ่วดีกว่าลองเรียนไปเรื่อยๆ
จนรู้ยิ่งเรียนว่า ยิ่งเรียนยิ่งรู้สึกแย่ จะซิ่วตอนนี้ก็เสียดาย เพราะมาครึ่งทางไปแล้ว จนตอนนี้เรากลายเป็นคนเงียบ ซุ่มไม่มีความสุข
จนไม่อยากทำอะไร คิดแค่ว่าเรียนเพื่อจบเท่านั้น จนกระทั่งมาถึงปี4 ทำโปรเจ็ค เริ่มกลัวโปรเจ็คไม่ผ่านเพราะมันหลายๆอย่างเข้ามาในชีวิต ไหนจะฝึกงานอีก โปรเจ็คเราก็ทำไม่ได้ มีปัญหากับเพื่อนที่ทำโปรเจ็คอีกและที่สำคัญครอบครัวเราดีใจมาก ที่เราจะเรียนแล้ว แต่ที่เรากลัวที่สุดคือ กลัวโปรเจ็คไม่ผ่าน ถ้าเกิดเกิดโปรเจ็คไม่ผ่าน นั้นหมายถึงเราไม่จบ จนตอนนี้เราเครียดมาก ไม่รู้จะทำอย่างไงต่อ เกือบ1ปีที่ไม่ได้กลับ เพราะคิดว่าจะกลับพร้อมความสำเร็จ
จนเวลาเราจะอะไร หรือสนุกอยู่กับเพื่อน เหมือนมันหลอนเรื่องโปรเจ็คกลัวไม่ผ่าน จนกลายเป็นซุ่มเศร้า
พ่อแม่ก็ให้กำลังใจเรา บอกว่าอย่าเครียด แต่เราก็อย่างให้พ่อกับแม่เห็นความสำเร็จของเรา
ปล.ระยะเวลาที่เรียนมา4ปี โครตไม่มีความสุข เหมือนเราฝืนใจมาเรียน
เครียดเรื่องเรียน
คือเป็นเด็กต่างจังหวัดที่มาเรียนกรุงเทพ มาช่วงแรกๆก็รู้สึกว่าไม่โอเคกับอะไรหลายๆอย่างเลยคิดจะซิ่ว เหมือนไม่ใช่สายของเราด้วย
แต่ด้วยเป็นเด็กทุน เสียดายทุน เพราะว่าอย่างน้อยคนที่บ้านไม่ต้องมาลำบากด้วย เลยคิดว่าไม่ซิ่วดีกว่าลองเรียนไปเรื่อยๆ
จนรู้ยิ่งเรียนว่า ยิ่งเรียนยิ่งรู้สึกแย่ จะซิ่วตอนนี้ก็เสียดาย เพราะมาครึ่งทางไปแล้ว จนตอนนี้เรากลายเป็นคนเงียบ ซุ่มไม่มีความสุข
จนไม่อยากทำอะไร คิดแค่ว่าเรียนเพื่อจบเท่านั้น จนกระทั่งมาถึงปี4 ทำโปรเจ็ค เริ่มกลัวโปรเจ็คไม่ผ่านเพราะมันหลายๆอย่างเข้ามาในชีวิต ไหนจะฝึกงานอีก โปรเจ็คเราก็ทำไม่ได้ มีปัญหากับเพื่อนที่ทำโปรเจ็คอีกและที่สำคัญครอบครัวเราดีใจมาก ที่เราจะเรียนแล้ว แต่ที่เรากลัวที่สุดคือ กลัวโปรเจ็คไม่ผ่าน ถ้าเกิดเกิดโปรเจ็คไม่ผ่าน นั้นหมายถึงเราไม่จบ จนตอนนี้เราเครียดมาก ไม่รู้จะทำอย่างไงต่อ เกือบ1ปีที่ไม่ได้กลับ เพราะคิดว่าจะกลับพร้อมความสำเร็จ
จนเวลาเราจะอะไร หรือสนุกอยู่กับเพื่อน เหมือนมันหลอนเรื่องโปรเจ็คกลัวไม่ผ่าน จนกลายเป็นซุ่มเศร้า
พ่อแม่ก็ให้กำลังใจเรา บอกว่าอย่าเครียด แต่เราก็อย่างให้พ่อกับแม่เห็นความสำเร็จของเรา
ปล.ระยะเวลาที่เรียนมา4ปี โครตไม่มีความสุข เหมือนเราฝืนใจมาเรียน