เป็นกระทู้แรกของผมนะครับ เรื่องที่อยากจะถามเป็นเรื่องจริงทั้งหมด เป็นเรื่องที่ผมไม่อยากเล่าให้คนใกล้ตัวคนไหนฟัง เลยอยากขอยืมพื้นที่ของพันทิปเพื่อการปรึกษาเพื่อนๆทุกคนครับ
ผมกับแฟนเรียนอยู่คณะเดียวกันครับ เราคบกันมาสามปีนิดๆ เราเริ่มคบกันแบบงงๆนะ เริ่มแรกคือผมคุยกับเพื่อนคนนึงในคณะ แต่ผมก็อกหักจากเพื่อนคนนี้ แฟนผมก็เข้ามาคุยกับผมตอนนั้นแหละครับ แค่ทักมาถามบลาๆว่าเป็นไงบ้างโอเคไหม ทำนองนี้แต่ด้วยความที่ผมก็อ่อนไหว บวกกับเพิ่งอกหักมาก็เลยคุย คุยไปคุยมาก็ชอบละก็ตกลงเป็นแฟนกัน ตอนแรกๆที่คบกันทั้งเพื่อนผมและเพื่อนแฟนก็ไม่เห็นด้วยทั้งคู่ครับ เพราะ… แฟนผมกับคนที่ผมเคยคุยด้วยเป็นเพื่อนกลุ่มเดียวกันครับ แต่ก็เหมือนกับเราก็ฝืนเรื่อยมาสุดท้ายก็ผ่านมาได้แบบทุกลักทุเลพอควร
เราเข้ากันไม่ค่อยได้ อันนี้คือสิ่งที่ผมคิดมาตลอดและเราคุยกันเรื่องนี้ตลอดมา แต่เหมือนเราก็พยายามเต็มที่ที่จะปรับตัวเข้าหากันนะ คนนึงพยายามลดหลายๆสิ่งที่ “เยอะไป” อีกคนพยายามเพิ่มหลายๆสิ่งที่ “น้อยไป”
ผมขี้น้อยใจ คิดมาก มองโลกแง่ลบ มีอะไรไม่สบายใจก็ชอบเก็บไม่ชอบพูด ใจร้อน (นิสัยผู้หญิง) แต่เป็นคนใจดี ขี้สงสาร มุ่งมั่นและพึ่งพาได้ อันนี้คือสิ่งที่เขาเห็นในตัวผม ส่วนแฟนผมเป็นคนที่คิดน้อย พูดไม่ค่อยคิด แต่เป็นคนที่ไม่โกหกคิดอะไรก็บอก เป็นคนชอบช่วยเหลือ มีน้ำใจ ยิ้มง่าย ใจเย็น ไม่ขี้น้อยใจ ไม่หึง ไม่หวง (เวลาผมชมผู้หญิงคนอื่นว่าน่ารัก สวย เค้ายังหัวเราะ ชมว่าน่ารักไปกับผมด้วยเลย ผมเคยพาเพื่อนเก่าที่เป็นผู้หญิงที่ผมเคยแอบชอบตอนมัธยมมานอนที่ห้อง [แต่มีเพื่อนคนอื่นด้วยนะ] เค้าไม่แสดงท่าทีหึงหวงใดๆ)
*** มาถึงปัญหาที่ผมอยากเล่า
คือก่อนหน้านี้ที่บ้านแฟนผมค้นโทรศัพท์แฟนผม แล้วก็เจอแชทที่เราคุยกัน ในแชทมีเนื้อหามากมายที่ไม่สมควรเล่า ที่บ้านแฟนผมรู้ว่าแฟนผมมานอนกับผม (แต่ผมกับแฟนยังไม่ได้มีอะไรกัน) รู้ว่าผมเคยบอกให้แฟนโกหกที่บ้านแฟนเพื่อไปเที่ยวกันสองคน รู้ว่าเวลาทะเลาะกันผมอารมณ์ร้อน (พิมพ์นะไม่เคยทำร้ายร่างกายใครแค่พิมพ์แบบด้วยความโมโห) หลังจากนั้นที่บ้านแฟนผมก็ทำกับผมเปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็นหลังเท้า ผมอธิบายใดๆเขาไม่ฟัง เขาไม่เชื่อ หลังจากนั้นผมก็ไม่สามารถเข้าถึงคนที่บ้านเขาได้อีกเลย พอแฟนผมพูดถึงผมคนที่บ้านก็จะเปลี่ยนเรื่องคุยกันทำเหมือนกับผมไม่มีตัวตนใดๆในโลกอีกต่อไป
— ในที่สุดเรื่องที่ผมกังวลก็เกิดขึ้น
3 เดือนที่ผ่านมา เราไม่ค่อยได้ไปเที่ยวที่ไหนกันอีกเลย เพราะวิชาที่เราเรียนกันก็ค่อนข้างยาก ส่วนมากก็จะไปนั่งทำงานหรืออ่านหนังสือกันที่ร้านกาแฟแถวๆนั้น ที่ผมรู้สึกว่ามีสิ่งที่แปลกไปเกิดขึ้นคือ เค้าดูไม่ได้ต้องการอยู่กับผมมากเท่าเมื่อก่อน ( เดี๋ยวจะเล่าต่อไปว่ายังไงบ้าง ) ในที่สุดในคืนหลังสอบเรากำลังจะปิดเทอมยาวช่วงสงกรานต์ ผมตัดสินใจโทรหาแฟน เรื่องที่เราคุยกันคือ
— ผมคิดว่าเขาไม่ได้รักผมเหมือนเดิม หรือ อาจรักแบบเพื่อนตลอดมา
ตลอดสามปีที่คบกันเค้าคิดแต่จะกลับบ้าน (กทม.) เวลาที่เขาคิดถึงผมคือตอนอยู่ที่มหาลัย หรือเวลาที่เขาไม่สามารถกลับบ้านได้ ตลอดสามปีที่คบกันเวลาที่จะไปเที่ยวกันคือวันที่มีการคาบเกี่ยวแล้วเขาไม่สามารถกลับบ้านได้ ก็จะไปเที่ยวกันกับผม (ไม่ได้เที่ยวไกลครับ แค่แถวๆนี้)
คือคนเป็นแฟนกันมันก็ต้องหาเวลาว่างอยู่ด้วยกันที่ยวด้วยกันปะ ไม่ใช่เพื่อนอ่านหนังสือ เพื่อนทำงาน เพื่อนกินข้าว เพื่อนที่มหาลัย แค่นี้ปะ
*** ผมจึงตัดสินใจขอให้เรากลับมาเป็นเพื่อนกันด้วยเหตุผลที่ว่า ผมคิดว่าเค้ารักผมน้อยลง หรืออาจไม่ได้รักแล้ว หรืออาจรักแบบเพื่อนไม่ได้รักแบบแฟนตลอดมา
— เราต้องการอยู่กับเธอนะ แต่เธอเหมือนไม่ได้ต้องการอยู่กับเรา นี่คือสิ่งที่ผมพูดกับแฟน
คือเราพยายามหาเวลาว่างในช่วงวันหยุดเพื่อไปเที่ยวกันแบบเมื่อก่อนเขาเป็นคนชวนผมด้วยซ้ำนะผมไม่ชอบเที่ยว แต่ผมเริ่มชอบเที่ยวเพราะเค้า เค้าทำให้ชีวิตผมมันมีอะไรมากกว่าสิ่งเดิมๆที่เคยเป็น แต่ตอนนี้ทั้งๆที่มีเวลาปิดเทอมถึง 9วัน เขากลับเลือกจะกลับบ้าน ผมเสนอว่าเราไปเที่ยวกันสักวันนึงดีไหมวันก่อนที่เขาจะกลับบ้านแฟนผมบอกว่าอาจจะต้องเคลียงานก่อนเพราะจะไปเที่ยวยาว 7วัน (ว่าง2วันแรกก่อนไป) แต่ถ้างานเสร็จก็น่าจะไปได้ สุดท้ายงานเสร็จก่อนจะหยุด แต่ สิ่งที่เกิดขึ้นคือเขาขอผมกลับบ้าน …
— เขาชอบถามผมว่าถ้าเราอยู่ต่างที่กัน แกจะมาหาเค้าไหม ผมก็ตอบว่าผมจะไปหาแน่นอน ต่อให้เหนื่อยนาดไหนก็จะไป แต่ตคำถามผมในวันนี้ที่ถามกลับไปคือ ถ้าเราเรียนจบเราทำงานห่างกันเธอมีเวลาว่าง ระหว่างนอน กลับบ้าน เที่ยว หรือมาหาผม … แฟนผมชะงักไป ผมจึงตอบแทนเขาว่า เขาเลือกบ้าน กับเที่ยว ใช่ไหม แฟนผม ตอบกลับมาว่า น่าจะเป็นอย่างนั้น
— เขาบอกว่าวันนี้ไม่ค่อยเหมือนเมื่อก่อนตอนนี้เค้าอยู่คนเดียวได้นะ เค้ากินข้าวคนเดียวได้ ทำงานหรืออ่านหนังสือคนเดียวได้ (ถ้าเป็นเมื่อก่อนทุกอย่างจะต้องมีผมเค้าจะต้องชวนตลอดจนเพื่อนผมเลิกคบผมหมดละเนี่ย -__-)
— วันนั้นเราพยายามหาทางออกกันทั้งคู่ผ่านทางโทรศัพท์ตั้งแต่เที่ยงคืนถึงตีสาม ในที่สุดเราก็ได้คำตอบว่าจะกลับมาเป็นเพื่อนกันเขาถามผมว่าแล้วเขาต้องทำตัวยังไง ยังนั่งข้างกันตอนเรียนได้ไหม ยังไปกินข้าวกับผมได้ไหม ยังปรึกษาเรื่องเรียนได้ไหม … ใช่แล้วสิ่งที่เค้ากังวลคือเรื่องที่มหาลัยเท่านั้น
— เขาบอกผมว่าเขาคิดว่าเขายังรักผมอยู่นะ แต่แบบไหนไม่รู้ เค้าไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน เขาถามผมว่าแล้วเราจะกลับมาคบกันได้ไหม ผมตอบว่า ลองพิสูจน์ว่าที่พูดมันจริง (คือใจจริงผมยังรักเค้าอยู่ รักมาก แต่ผมก็คิดนะว่าถ้าเขาไม่ได้รักเราแบบนั้นไม่ได้พร้อมเดินไปกับเราแบบแฟน ผมยังควรจะคบแบบแฟนจริงเหรอ )
— เขาไม่ได้แสดงท่าทีว่าเสียใจที่เราเลิกกัน
ผมก็ทำตัวกับเค้าปกติ คุยกันปกติตอนไปมหาลัย ทุกคนไม่รู้ว่าเราเลิกกัน ไม่มีดราม่าใดๆ ผมมีน้ำตานะ แต่เขาบอกผมว่าก็ไม่ได้ร้องไห้อะไรแบบที่คิดไว้ (เค้าเคยบอกผมว่าผมเป็นแฟนคนที่เค้ารักที่สุดถ้าเลิกกันเค้าต้องร้องไห้เสียใจมากแน่ๆ) …
— เรายังคุยกันทางไลน์อยู่แต่น้อยลงมาก ตั้งแต่เค้ากลับบ้านไป และไปเที่ยวกับเพื่อนเขา ไลน์มาแบบถามคำตอบคำ เป็นชั่วโมงๆกว่าจะตอบ ทั้งๆที่อัพไอจียิกๆ และไม่เคยโทรมาเลยตั้งแต่จากกัน… ไม่มีแม้แต่ความพยายามที่จะพิสูจน์ใดๆ
??? สิ่งที่ผมอยากถามก็คือ คุณคิดยังไงกับเรื่องนี้ผมเคยเข้าไปอยู่ในชีวิตเขาบ้างไหม หรือตลอดมาผมเป็นแค่เพื่อนที่มหาลัยที่เค้าสนิทเท่านั้น หรือเรื่องทั้งหมดผมมันโง่เป็นบ้าเป็นหลังไปเอง ผมควรจะทำอย่างไรต่อไปครับ
รักแบบแฟน แบบเพื่อน หรือไม่เคยรัก
ผมกับแฟนเรียนอยู่คณะเดียวกันครับ เราคบกันมาสามปีนิดๆ เราเริ่มคบกันแบบงงๆนะ เริ่มแรกคือผมคุยกับเพื่อนคนนึงในคณะ แต่ผมก็อกหักจากเพื่อนคนนี้ แฟนผมก็เข้ามาคุยกับผมตอนนั้นแหละครับ แค่ทักมาถามบลาๆว่าเป็นไงบ้างโอเคไหม ทำนองนี้แต่ด้วยความที่ผมก็อ่อนไหว บวกกับเพิ่งอกหักมาก็เลยคุย คุยไปคุยมาก็ชอบละก็ตกลงเป็นแฟนกัน ตอนแรกๆที่คบกันทั้งเพื่อนผมและเพื่อนแฟนก็ไม่เห็นด้วยทั้งคู่ครับ เพราะ… แฟนผมกับคนที่ผมเคยคุยด้วยเป็นเพื่อนกลุ่มเดียวกันครับ แต่ก็เหมือนกับเราก็ฝืนเรื่อยมาสุดท้ายก็ผ่านมาได้แบบทุกลักทุเลพอควร
เราเข้ากันไม่ค่อยได้ อันนี้คือสิ่งที่ผมคิดมาตลอดและเราคุยกันเรื่องนี้ตลอดมา แต่เหมือนเราก็พยายามเต็มที่ที่จะปรับตัวเข้าหากันนะ คนนึงพยายามลดหลายๆสิ่งที่ “เยอะไป” อีกคนพยายามเพิ่มหลายๆสิ่งที่ “น้อยไป”
ผมขี้น้อยใจ คิดมาก มองโลกแง่ลบ มีอะไรไม่สบายใจก็ชอบเก็บไม่ชอบพูด ใจร้อน (นิสัยผู้หญิง) แต่เป็นคนใจดี ขี้สงสาร มุ่งมั่นและพึ่งพาได้ อันนี้คือสิ่งที่เขาเห็นในตัวผม ส่วนแฟนผมเป็นคนที่คิดน้อย พูดไม่ค่อยคิด แต่เป็นคนที่ไม่โกหกคิดอะไรก็บอก เป็นคนชอบช่วยเหลือ มีน้ำใจ ยิ้มง่าย ใจเย็น ไม่ขี้น้อยใจ ไม่หึง ไม่หวง (เวลาผมชมผู้หญิงคนอื่นว่าน่ารัก สวย เค้ายังหัวเราะ ชมว่าน่ารักไปกับผมด้วยเลย ผมเคยพาเพื่อนเก่าที่เป็นผู้หญิงที่ผมเคยแอบชอบตอนมัธยมมานอนที่ห้อง [แต่มีเพื่อนคนอื่นด้วยนะ] เค้าไม่แสดงท่าทีหึงหวงใดๆ)
*** มาถึงปัญหาที่ผมอยากเล่า
คือก่อนหน้านี้ที่บ้านแฟนผมค้นโทรศัพท์แฟนผม แล้วก็เจอแชทที่เราคุยกัน ในแชทมีเนื้อหามากมายที่ไม่สมควรเล่า ที่บ้านแฟนผมรู้ว่าแฟนผมมานอนกับผม (แต่ผมกับแฟนยังไม่ได้มีอะไรกัน) รู้ว่าผมเคยบอกให้แฟนโกหกที่บ้านแฟนเพื่อไปเที่ยวกันสองคน รู้ว่าเวลาทะเลาะกันผมอารมณ์ร้อน (พิมพ์นะไม่เคยทำร้ายร่างกายใครแค่พิมพ์แบบด้วยความโมโห) หลังจากนั้นที่บ้านแฟนผมก็ทำกับผมเปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็นหลังเท้า ผมอธิบายใดๆเขาไม่ฟัง เขาไม่เชื่อ หลังจากนั้นผมก็ไม่สามารถเข้าถึงคนที่บ้านเขาได้อีกเลย พอแฟนผมพูดถึงผมคนที่บ้านก็จะเปลี่ยนเรื่องคุยกันทำเหมือนกับผมไม่มีตัวตนใดๆในโลกอีกต่อไป
— ในที่สุดเรื่องที่ผมกังวลก็เกิดขึ้น
3 เดือนที่ผ่านมา เราไม่ค่อยได้ไปเที่ยวที่ไหนกันอีกเลย เพราะวิชาที่เราเรียนกันก็ค่อนข้างยาก ส่วนมากก็จะไปนั่งทำงานหรืออ่านหนังสือกันที่ร้านกาแฟแถวๆนั้น ที่ผมรู้สึกว่ามีสิ่งที่แปลกไปเกิดขึ้นคือ เค้าดูไม่ได้ต้องการอยู่กับผมมากเท่าเมื่อก่อน ( เดี๋ยวจะเล่าต่อไปว่ายังไงบ้าง ) ในที่สุดในคืนหลังสอบเรากำลังจะปิดเทอมยาวช่วงสงกรานต์ ผมตัดสินใจโทรหาแฟน เรื่องที่เราคุยกันคือ
— ผมคิดว่าเขาไม่ได้รักผมเหมือนเดิม หรือ อาจรักแบบเพื่อนตลอดมา
ตลอดสามปีที่คบกันเค้าคิดแต่จะกลับบ้าน (กทม.) เวลาที่เขาคิดถึงผมคือตอนอยู่ที่มหาลัย หรือเวลาที่เขาไม่สามารถกลับบ้านได้ ตลอดสามปีที่คบกันเวลาที่จะไปเที่ยวกันคือวันที่มีการคาบเกี่ยวแล้วเขาไม่สามารถกลับบ้านได้ ก็จะไปเที่ยวกันกับผม (ไม่ได้เที่ยวไกลครับ แค่แถวๆนี้)
คือคนเป็นแฟนกันมันก็ต้องหาเวลาว่างอยู่ด้วยกันที่ยวด้วยกันปะ ไม่ใช่เพื่อนอ่านหนังสือ เพื่อนทำงาน เพื่อนกินข้าว เพื่อนที่มหาลัย แค่นี้ปะ
*** ผมจึงตัดสินใจขอให้เรากลับมาเป็นเพื่อนกันด้วยเหตุผลที่ว่า ผมคิดว่าเค้ารักผมน้อยลง หรืออาจไม่ได้รักแล้ว หรืออาจรักแบบเพื่อนไม่ได้รักแบบแฟนตลอดมา
— เราต้องการอยู่กับเธอนะ แต่เธอเหมือนไม่ได้ต้องการอยู่กับเรา นี่คือสิ่งที่ผมพูดกับแฟน
คือเราพยายามหาเวลาว่างในช่วงวันหยุดเพื่อไปเที่ยวกันแบบเมื่อก่อนเขาเป็นคนชวนผมด้วยซ้ำนะผมไม่ชอบเที่ยว แต่ผมเริ่มชอบเที่ยวเพราะเค้า เค้าทำให้ชีวิตผมมันมีอะไรมากกว่าสิ่งเดิมๆที่เคยเป็น แต่ตอนนี้ทั้งๆที่มีเวลาปิดเทอมถึง 9วัน เขากลับเลือกจะกลับบ้าน ผมเสนอว่าเราไปเที่ยวกันสักวันนึงดีไหมวันก่อนที่เขาจะกลับบ้านแฟนผมบอกว่าอาจจะต้องเคลียงานก่อนเพราะจะไปเที่ยวยาว 7วัน (ว่าง2วันแรกก่อนไป) แต่ถ้างานเสร็จก็น่าจะไปได้ สุดท้ายงานเสร็จก่อนจะหยุด แต่ สิ่งที่เกิดขึ้นคือเขาขอผมกลับบ้าน …
— เขาชอบถามผมว่าถ้าเราอยู่ต่างที่กัน แกจะมาหาเค้าไหม ผมก็ตอบว่าผมจะไปหาแน่นอน ต่อให้เหนื่อยนาดไหนก็จะไป แต่ตคำถามผมในวันนี้ที่ถามกลับไปคือ ถ้าเราเรียนจบเราทำงานห่างกันเธอมีเวลาว่าง ระหว่างนอน กลับบ้าน เที่ยว หรือมาหาผม … แฟนผมชะงักไป ผมจึงตอบแทนเขาว่า เขาเลือกบ้าน กับเที่ยว ใช่ไหม แฟนผม ตอบกลับมาว่า น่าจะเป็นอย่างนั้น
— เขาบอกว่าวันนี้ไม่ค่อยเหมือนเมื่อก่อนตอนนี้เค้าอยู่คนเดียวได้นะ เค้ากินข้าวคนเดียวได้ ทำงานหรืออ่านหนังสือคนเดียวได้ (ถ้าเป็นเมื่อก่อนทุกอย่างจะต้องมีผมเค้าจะต้องชวนตลอดจนเพื่อนผมเลิกคบผมหมดละเนี่ย -__-)
— วันนั้นเราพยายามหาทางออกกันทั้งคู่ผ่านทางโทรศัพท์ตั้งแต่เที่ยงคืนถึงตีสาม ในที่สุดเราก็ได้คำตอบว่าจะกลับมาเป็นเพื่อนกันเขาถามผมว่าแล้วเขาต้องทำตัวยังไง ยังนั่งข้างกันตอนเรียนได้ไหม ยังไปกินข้าวกับผมได้ไหม ยังปรึกษาเรื่องเรียนได้ไหม … ใช่แล้วสิ่งที่เค้ากังวลคือเรื่องที่มหาลัยเท่านั้น
— เขาบอกผมว่าเขาคิดว่าเขายังรักผมอยู่นะ แต่แบบไหนไม่รู้ เค้าไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน เขาถามผมว่าแล้วเราจะกลับมาคบกันได้ไหม ผมตอบว่า ลองพิสูจน์ว่าที่พูดมันจริง (คือใจจริงผมยังรักเค้าอยู่ รักมาก แต่ผมก็คิดนะว่าถ้าเขาไม่ได้รักเราแบบนั้นไม่ได้พร้อมเดินไปกับเราแบบแฟน ผมยังควรจะคบแบบแฟนจริงเหรอ )
— เขาไม่ได้แสดงท่าทีว่าเสียใจที่เราเลิกกัน
ผมก็ทำตัวกับเค้าปกติ คุยกันปกติตอนไปมหาลัย ทุกคนไม่รู้ว่าเราเลิกกัน ไม่มีดราม่าใดๆ ผมมีน้ำตานะ แต่เขาบอกผมว่าก็ไม่ได้ร้องไห้อะไรแบบที่คิดไว้ (เค้าเคยบอกผมว่าผมเป็นแฟนคนที่เค้ารักที่สุดถ้าเลิกกันเค้าต้องร้องไห้เสียใจมากแน่ๆ) …
— เรายังคุยกันทางไลน์อยู่แต่น้อยลงมาก ตั้งแต่เค้ากลับบ้านไป และไปเที่ยวกับเพื่อนเขา ไลน์มาแบบถามคำตอบคำ เป็นชั่วโมงๆกว่าจะตอบ ทั้งๆที่อัพไอจียิกๆ และไม่เคยโทรมาเลยตั้งแต่จากกัน… ไม่มีแม้แต่ความพยายามที่จะพิสูจน์ใดๆ
??? สิ่งที่ผมอยากถามก็คือ คุณคิดยังไงกับเรื่องนี้ผมเคยเข้าไปอยู่ในชีวิตเขาบ้างไหม หรือตลอดมาผมเป็นแค่เพื่อนที่มหาลัยที่เค้าสนิทเท่านั้น หรือเรื่องทั้งหมดผมมันโง่เป็นบ้าเป็นหลังไปเอง ผมควรจะทำอย่างไรต่อไปครับ