สมัยเด็กๆเราเป็นคนขี้อายไม่กล้าแสดงออกปัจจุบันก็ยังเป็นค่ะแต่มันต่างกับตอนเด็กที่ถึงแม้จะอายเราก็ยังเชื่อว่าเราสามารถทำอะไรก็ได้ เราเป็นคนคุยเก่งเข้ากับคนง่าย ไม่เคยกลัวการเจอเพื่อนใหม่ ไม่เคยกลัวการพูดหน้าห้องเรียน ไม่เคยกลัวว่าตัวเองจะทำอะไรไม่ได้ถึงแม้จะขี้อายก็ตามพราะตอนนั้นเราเห็นคุณค่าในตัวเองมากพอ แต่ปัจจุบันเราอายุได้20ปีแล้วค่ะ เรารู้สึกตัวเองขาดความมั่นใจ ทำอะไรก็กลัว แค่พูดกับเพื่อนเรายังกังวล พูดจาไม่รู้เรื่องวกไปวนมา ตื่นเต้นไปหมด เราเครียดที่ตัวเองเป็นแบบนี้ มันส่งผลให้เราไม่กล้าทำอะไรสักอย่าง เราไม่กล้ามีเพื่อน ไม่อยากรุ้จักคนใหม่ๆ เราคิดว่าตัวเราไม่น่าคบ เราเลยเลี่ยงออกมาตลอดค่ะ และตอนนี้เราก็ชวนคุยไม่เก่ง มันมีสิ่งที่อยากพูดติดอยู่ที่ปากแต่สมองก็บอกว่าไม่พูดจะดีที่สุด เราเห็นคุณค่าในตัวเองลดลงเรื่อยๆและก็คิดมากกว่าเดิม เรากลัวคนเกลียดค่ะ เรากลัวว่าคำพูดของเราจะทำให้ใครเจ็บปวด เพราะเราเป็นคนน้ำเสียงแข็งๆไม่น่าฟัง เราโดนที่บ้านเตือนและสอนมาตลอด แต่เราก็ไม่ค่อยได้สนใจพอโตมากขึ้นก็เริ่มคิดได้เลยใช้วิธีพูดให้น้อยลงเลึ่ยงการคุยและเผชิญหน้ากับคนอื่น เก็บตัวเพราะรู้สึกสบายใจมากกว่า
เราอยากมั่นใจในตัวเองให้มากกว่านี้ค่ะ อยากกลับไปเป็นคนเดิมที่ทำอะไรก็ไม่ต้องกังวลไปก่อนล่วงหน้า อยากมีสติให้มากกว่านี้เวลาจะทำอะไรสักอย่าง อยากเลิกตื่นคน อยากมีอิสระที่สามารถทำอะไรก็ได้ แต่มันยังติดที่ตัวเราคิดมากกับทุกอย่าง กลัวทำอะไรแล้วคนเกลียดโดยที่ตัวเราไม่ได้มีเจตนาไม่ดี
ตอนนี้ก็คิดว่าตัวเองพิมพ์ไม่ค่อยรู้เรื่องTT มันอึดอัดค่ะ มันสับสนไปหมด หัวสมองมันดูวุ่นวายจนเรียบเรียงคำไม่ถูกเลย ช่วยให้กำลังใจเรา หรือสอนอะไรเราทีนะคะที่ทำให้เราสามารถคิดและฮึดสู้พัฒนาตัวเองได้ เราเคยพยายามหลายครั้งแล้วค่ะ แต่ก็พังอยู่เรื่อยๆ เหมือนมันกลายเป็นนิสัยที่แก้ไม่หาย
เราอยากสนุกกับชีวิตน่ะค่ะ ไม่อยากแก่ตัวไปมาคิดย้อนคิดเสียดายชีวิตวัยรุ่นทีหลัง แค่ตอนนี้เรานึกย้อนกลับไปก็ยังเสียดายชีวิตมัธยม มีเพื่อนดีๆมากมายแต่เราก็เลือกเลี่ยงๆ ห่างๆออกมา เพราะเราคิดว่าตัวเองไม่มีอะไรดี ไม่มีคุณค่า อยู่คนเดียงดีกว่าอะไรประมาณนั้นค่ะTT
เราขอคำแนะนำแบบนุ่มนวลนะคะ อย่าดุหรือว่าอะไรเรา เคยปรึกษาแม่แล้วค่ะเขาบอกเราคิดมาก ภายนอกเราดูปกติค่ะแต่เรารู้ตัวเองดีว่าเราเป็นยังไง 😭 ขอบคุณสำหรับคำตอบล่วงหน้านะคะและผิดพลาดประการใดต้องขอโทศด้วยค่ะ
ไม่มีความมั่นใจและเก็บตัว ทำยังไงดีคะ
เราอยากมั่นใจในตัวเองให้มากกว่านี้ค่ะ อยากกลับไปเป็นคนเดิมที่ทำอะไรก็ไม่ต้องกังวลไปก่อนล่วงหน้า อยากมีสติให้มากกว่านี้เวลาจะทำอะไรสักอย่าง อยากเลิกตื่นคน อยากมีอิสระที่สามารถทำอะไรก็ได้ แต่มันยังติดที่ตัวเราคิดมากกับทุกอย่าง กลัวทำอะไรแล้วคนเกลียดโดยที่ตัวเราไม่ได้มีเจตนาไม่ดี
ตอนนี้ก็คิดว่าตัวเองพิมพ์ไม่ค่อยรู้เรื่องTT มันอึดอัดค่ะ มันสับสนไปหมด หัวสมองมันดูวุ่นวายจนเรียบเรียงคำไม่ถูกเลย ช่วยให้กำลังใจเรา หรือสอนอะไรเราทีนะคะที่ทำให้เราสามารถคิดและฮึดสู้พัฒนาตัวเองได้ เราเคยพยายามหลายครั้งแล้วค่ะ แต่ก็พังอยู่เรื่อยๆ เหมือนมันกลายเป็นนิสัยที่แก้ไม่หาย
เราอยากสนุกกับชีวิตน่ะค่ะ ไม่อยากแก่ตัวไปมาคิดย้อนคิดเสียดายชีวิตวัยรุ่นทีหลัง แค่ตอนนี้เรานึกย้อนกลับไปก็ยังเสียดายชีวิตมัธยม มีเพื่อนดีๆมากมายแต่เราก็เลือกเลี่ยงๆ ห่างๆออกมา เพราะเราคิดว่าตัวเองไม่มีอะไรดี ไม่มีคุณค่า อยู่คนเดียงดีกว่าอะไรประมาณนั้นค่ะTT
เราขอคำแนะนำแบบนุ่มนวลนะคะ อย่าดุหรือว่าอะไรเรา เคยปรึกษาแม่แล้วค่ะเขาบอกเราคิดมาก ภายนอกเราดูปกติค่ะแต่เรารู้ตัวเองดีว่าเราเป็นยังไง 😭 ขอบคุณสำหรับคำตอบล่วงหน้านะคะและผิดพลาดประการใดต้องขอโทศด้วยค่ะ